EP.554 เพราะสอนเขียนอธิษฐานจึงได้แต่งงานกัน

ผู้ส่งเคสท่านนี้ เดิมเป็นคนอำเภอชุมพวง จังหวัดนครราชสีมา ปัจจุบันได้ย้ายมาทำธุรกิจส่วนตัว เปิดร้านตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่ที่กรุงเทพฯ ท่านมีบุตรชายสองคน ได้เข้ามาสร้างบารมีกับหมู่คณะตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539 จนถึงปัจจุบัน และตั้งความปรารถนาไว้อย่างแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมให้ตกบุญเลยแม้สักบุญเดียว

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นด้วยชีวิตที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนตั้งแต่เด็ก คุณพ่อของท่านเป็นคนขยันหาเลี้ยงครอบครัว มีอาชีพค้าขายและรับจ้างทั่วไป ท่านชอบสูบบุหรี่มาก และชอบรับอาสางานบุญงานแต่งต่างๆ รวมถึงการฆ่าหมูในงานต่างๆ เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้เพียง 7 ขวบ ก็ต้องเริ่มหาเลี้ยงครอบครัว ตอนเช้าต้องออกไปหาของป่า เช่น ผักปลา หน่อไม้ เห็ด เอาทุกอย่างที่กินได้ พอเสร็จจากกินข้าวก็ไปโรงเรียน กลับจากโรงเรียนก็ต้องแวะหนองน้ำจับปลา ใช้เชือกร้อยเหงือกปลานำกลับบ้านไปทำกับข้าว ทำแบบนี้ทุกวันตั้งแต่เด็กจนโต วันไหนไม่ได้เรียนหนังสือก็ไปรับจ้างเกี่ยวข้าว ขุดดิน ถมถนน ตัวเล็กๆ ก็ช่วยได้ ขายก๋วยเตี๋ยวขายทั้งแผงใส ดูเหมือนจะเป็นคนขยัน แต่เวลาเรียนหนังสือกลับไม่ขยันเลยเพราะไม่ชอบเรียน ใช้มารยาแกล้งป่วย บางทีก็ฉีกเสื้อที่ขาดอยู่แล้วให้ขาดมากขึ้น ได้เรียนหนังสือจนจบแค่ ป.6 แต่ที่น่าแปลกคือ อ่านและเขียนภาษาไทยไม่ได้เลย ถึงแม้จะไม่เก่งภาษาไทย แต่ก็เก่งวิชาคณิตศาสตร์เพราะต้องทำมาค้าขายตั้งแต่เด็ก คำนวณเก่ง และยังได้วิชาวาดเขียนมาช่วยเสริม ทำให้เรียนจบมาได้

พออายุได้ 14 ปี ผู้ส่งเคสก็ได้เข้ากรุงเทพฯ มาทำงานเป็นแม่บ้านอยู่บ้านหลังหนึ่ง ทำอยู่ 1 ปีก็เปลี่ยนไปทำงานเย็บเสื้อผ้าที่บริษัทแห่งหนึ่ง และเรียนวิชาชีพการออกแบบเสื้อผ้าควบคู่ไปด้วยจนจบ จากนั้นก็ย้ายไปทำงานเย็บผ้าไหมที่เชียงใหม่ ที่เชียงใหม่นี้เอง ผู้ส่งเคสได้พบกับชายคนหนึ่งซึ่งเรียกว่า 'เทพบุตร' ทั้งคู่คบหากันเป็นเพื่อน หลังจาก 1 ปีผ่านไป บริษัทก็ส่งผู้ส่งเคสไปทำงานที่ภูเก็ต ทำให้ต้องพลัดพรากจากกัน อยู่ภูเก็ตได้ 2 ปี ในช่วงที่อยู่ภูเก็ต ท่านก็ได้คบกับผู้ชายอีกคนหนึ่งซึ่งนับถือศาสนาคริสต์ ตอนนั้นผู้ส่งเคสยังไม่ได้นับถือตาม พอครบ 2 ปี ก็กลับมาทำงานที่กรุงเทพฯ ผู้ชายคนที่พบที่ภูเก็ตก็ตามมาคบต่อที่กรุงเทพฯ เขาพาผู้ส่งเคสไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์เป็นเวลาถึง 5 ปี ดูใจกันไปถึง 5 ปี

วันหนึ่ง ผู้ส่งเคสก็ได้พบกับ 'เทพบุตรเชียงใหม่' ที่ป้ายรถเมล์โดยบังเอิญ การพบกันครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งเพราะเขาดูหล่อขึ้นกว่าเดิม ผู้ส่งเคสจึงส่งยิ้มและทั้งคู่ก็ได้คุยกันต่อ คบหากันได้ 6 เดือน เมื่อถึง 6 เดือน เขาคนนี้ก็สามารถเปิดประตูใจผู้ส่งเคสได้และขอแต่งงาน ด้วยความที่เขาเป็นคนนิสัยดี ผู้ส่งเคสจึงยอมแต่งงานด้วย แต่ก่อนแต่งงาน ผู้ส่งเคสได้สารภาพกับเขาว่าตนเองเขียนหนังสือไม่เป็น ถามเขาว่าจะรับได้ไหม เพราะการอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้เป็นปมด้อย ไม่อยากให้ใครมาดูถูกเขาที่เลือกคนอย่างตนเองมา 'เทพบุตร' ได้ให้กำลังใจว่าคนเราโอกาสไม่เหมือนกัน เขาอยู่กรุงเทพฯ จำเป็นต้องเรียน ส่วนเธออยู่ต่างจังหวัดไม่จำเป็น บอกว่าจะสอนให้ แล้วเขาก็บรรจงจับมือผู้ส่งเคสสอนเขียนคำว่า "อธิษฐาน" จนเขียนได้ ทำให้ผู้ส่งเคสประทับใจเขามากตรงจุดนี้

ในช่วง 6 เดือนที่คบกัน ผู้ส่งเคสไปโบสถ์ทุกอาทิตย์เขาก็ไม่ขัด แต่พอแต่งงานแล้ว วันรุ่งขึ้นเขาก็ไม่ยอมให้ไปโบสถ์อีกเลย เขาบอกว่ารู้จังหวะ ตามใจไปก่อน พอเซ็นแต่งงานปั๊บก็ไม่ให้ไปอีก แต่เขาพาผู้ส่งเคสไปอีกแห่งหนึ่ง คือพาไปวัดต่างๆ ทั่วประเทศเพื่อให้เลือก มีข้อแม้ว่าห้ามไปโบสถ์อีกเด็ดขาด เพราะเขาหาโบสถ์ให้แล้ว เขาพาผู้ส่งเคสไปถามพระทุกวัดที่ไปว่า ถ้านับถือคริสต์แล้วเปลี่ยนใจมานับถือพุทธจะบาปไหม จะเป็นการผิดสัจจะไหม เพราะได้สัญญาว่าจะนับถือท่านตลอดไป ได้คำตอบเหมือนกันว่าไม่บาป และความจริงก็เป็นอย่างนั้น ไม่ได้บาปอะไร ผู้ส่งเคสจึงหันมานับถือพระพุทธศาสนาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

หลังจากแต่งงานได้ 1 ปีและยังไม่มีบุตร ผู้ส่งเคสจึงได้ไปอธิษฐานกับหลวงปู่ (น่าจะหมายถึงหลวงปู่สด วัดปากน้ำ) ตอนนั้นยังไม่รู้จักวัดพระธรรมกาย อธิษฐานขอให้ลูกศิษย์เก่งๆ ของหลวงปู่มาเกิดด้วยสักคน จากนั้นก็ตั้งท้องและคลอดออกมาเป็นผู้ชาย ได้เป็นลูกชายคนโต ลูกชายคนนี้มีอาการแปลกคือตอนอายุประมาณ 2-3 ขวบ วันหนึ่งนั่งมอเตอร์ไซค์กับแม่กลับบ้านและหลับ พอถึงบ้านแม่อุ้มเข้ามานอนในบ้าน จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นละเมอพูดว่า "กลัว" และยกมือไหว้พนมมืออยู่ท่าทางหวาดกลัวมาก เป็นทั้งกลางวันกลางคืน ใครเห็นอาการก็กลัวตามๆ กัน เป็นแบบนี้หลายปีจนทราบว่าธรรมกายจำตัวแล้วได้พระของขวัญมาคล้องคอจึงหาย ถ้าไม่มีพระของขวัญก็จะละเมออีก จนปัจจุบันอายุ 9 ขวบ หลังจากลาสิกขาจากการบวชยุวธรรมทายาทแล้ว ก็ไม่เคยละเมออีกเลย

ลูกชายคนที่สอง ผู้ส่งเคสตั้งท้องโดยไปอธิษฐานที่มหาธรรมกายเจดีย์ว่า ถ้าจะมาเกิดก็มาแต่แม่ไม่มีสมบัติให้ ถ้ามาเกิดก็ให้เอาสมบัติมาด้วย ตั้งแต่ลูกคนนี้เกิดมา ฐานะก็ดีขึ้นเรื่อยมา ปัจจุบันอายุ 5 ขวบ รวยมาได้ 5 ปีแล้ว

แม้ชีวิตครอบครัวจะราบรื่น แต่ผู้ส่งเคสมักฝันแปลกๆ ซึ่งหลายครั้งฝันเป็นจริงทำให้กังวล มีความฝันคล้ายๆ กัน 3 ครั้ง หลานชายของผู้ส่งเคสเป็นคนนิสัยดี ไม่เกเร ได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวด้วยตนเองประมาณปี 2542 ต่อมาประสบอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์ล้มขาหัก วันรับของที่ระลึกพระมหาสิริราชธาตุยังใส่เฝือกมารับเองที่วัด อีก 1 ปีต่อมา เดือนกุมภาพันธ์ 2543 เพื่อนชวนไปดูแข่งรถที่ถนนเกียกกาย เป็นครั้งแรก บริเวณนั้นเป็นค่ายทหาร จู่ๆ ลูกปืนไม่ทราบจากไหนพุ่งใส่ขมับขวาทะลุสมองเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ช่วงอยู่โรงพยาบาลญาติไปหาแม่ชีท่านหนึ่ง แม่ชีบอกว่าจริงๆ เขาหมดอายุขัยตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่มีบุญบางอย่างช่วยไว้ให้อยู่มาได้อีก 1 ปี

คุณตาของผู้ส่งเคสอายุ 98 ปี รักการทำบุญมาก มักจะหลงลุกหุงข้าวเพื่อตักบาตรทั้งคืน พอตื่นมาดูก็จะปลุกลูกหลานหุงข้าวถ้าไม่เห็นข้าว ลูกหลานหาทางแก้ปัญหาโดยเสียบปลั๊กหุงข้าวไว้ก่อนนอนทุกคืน คุณตาตื่นมาเห็นข้าวในหม้อก็ไม่เรียก ทำให้ลูกหลานหลับสบาย ปัจจุบันท่านยังมีชีวิตอยู่