EP.571 วุฒิการศึกษา ไม่สำคัญเท่าคุณธรรมความดี

ผู้ส่งเคส รับราชการเป็นครูในโรงเรียนประถมศึกษาแห่งหนึ่งที่จังหวัดชัยนาท เริ่มเข้าวัดครั้งแรกในปี พ.ศ. 2540 และได้เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาผ่านจานดาวธรรมเป็นเวลา 2 ปีเต็ม ด้วยความศรัทธาและใฝ่ธรรมะ ทำให้ผู้ส่งเคสได้เรียนรู้เรื่องราวต่างๆ ที่ไม่เคยทราบมาก่อน และได้นำเรื่องราวของครอบครัวมาเรียนถามเพื่อคลายข้อสงสัยและเป็นแนวทางในการสร้างบารมีต่อไป

เรื่องราวเริ่มต้นจากบรรพบุรุษของผู้ส่งเคสซึ่งตั้งรกรากอยู่ที่จังหวัดอยุธยาและเป็นตระกูลที่มั่งคั่ง มีทรัพย์สมบัติและข้าทาสบริวารมากมาย แต่เมื่อกรุงศรีอยุธยาถูกข้าศึกรุกรานจนแตกพ่าย บรรพบุรุษเกรงว่าทรัพย์สมบัติที่สั่งสมมาจะสูญสิ้นไป จึงตัดสินใจนำทรัพย์สินทั้งหมดไปฝังไว้ใต้ดิน โดยขุดดินบริเวณป่าเปลี่ยวให้เป็นเนินสี่เหลี่ยมปากหลุมขนาดประมาณ 25 ตารางวา ลึกลงไปหลายเมตร นำเงินทองจำนวนมากฝังกลบไว้และสร้างสถูปก่อทับไว้เพื่อเป็นสัญลักษณ์ให้คนรุ่นหลังทราบ

ต่อมาเมื่อบ้านเมืองสงบลง ทายาทรุ่นหลังๆ ต่างพากันไปขุดค้นตามคำบอกเล่าของบรรพบุรุษ พยายามขุดครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่สำเร็จ ซึ่งเป็นเรื่องที่แปลกมาก เพราะพอไปถึงบริเวณดังกล่าว ทุกคนก็จะเกิดอาการง่วงและผล็อยหลับไปทุกครั้ง กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกทีก็เย็นแล้ว ต้องกลับบ้านโดยที่ไม่มีใครกล้าขุดในยามฟ้ามืด แม้จะเป็นทรัพย์ของบรรพบุรุษที่ควรจะมีสิทธิ์ในกองมรดกนี้ รู้แหล่งที่ฝัง แต่ก็ยังไม่มีใครสามารถขุดขึ้นมาได้เลย

จนมาถึงรุ่นคุณตาของผู้ส่งเคส ท่านก็อยากลองไปขุดบ้างแต่ก็ยังลังเลกล้าๆ กลัวๆ ในที่สุด คุณตาจึงตัดสินใจนำที่ดินผืนนั้นทั้งหมดถวายให้เป็นที่วัด ที่ดินผืนนี้จึงกลายเป็นที่ตั้งของวัดแห่งหนึ่งในอำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยามาจนถึงปัจจุบัน และที่ตรงนั้นเองที่เป็นที่ตั้งวัด ก็คือบริเวณที่เคยฝังสมบัติไว้ ทำให้คนเดินอยู่บนกองเงินกองทองนั่นเอง

ต่อมา น้องชายคน ที่ 2 ของผู้ส่งเคสฝันว่าได้ยินเสียงคุณตาบอกว่าจะนำทางไปขุดสมบัติ เขาจึงนำจอบเสียมไปขุดตามเสียงในฝันพร้อมกับญาติพี่น้องอีก 3 คน แต่เมื่อไปถึงบริเวณวัด ก็ไม่พบสถูปใดๆ มีเพียงแท่งปูนสี่เหลี่ยมวางปิดทับแผ่นดินไว้ ครั้นพอจะลงมือขุด ก็มีเสียงงูเหลือมตัวใหญ่มหึมาโผล่ออกมา ทำให้ทุกคนตกใจกลัวมาก จากความฝันของน้องชายครั้งนั้น ทำให้คนละแวกนั้นเล่าลือถึงความเฮี้ยนของขุมสมบัติอยู่บ่อยๆ

น้องชายคน ที่ 2 ของผู้ส่งเคส มีอาชีพขายส่งสุราและเบียร์รายใหญ่ประจำจังหวัด แม้จะเรียนไม่สูง แต่ก็ได้เป็นถึงระดับหัวหน้าฝ่ายขายของบริษัทเบียร์ชื่อดัง ผู้ส่งเคสพยายามทำหน้าที่กัลยาณมิตรบอกให้เขาเลิกอาชีพนี้ด้วยความเป็นห่วง เกรงว่าน้องชายจะต้องไปรับกรรมในมหานรก แต่เขาไม่สนใจ โดยบอกว่าเขาอายุมากแล้วจะให้ไปทำอะไร ปัจจุบัน ชีวิตน้องชายอยู่ในช่วงขาขึ้น ธุรกิจค้าน้ำเมาขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ซึ่งทำให้เขาหลงผิดคิดว่าน้ำเมาเป็นของดี มีแต่สร้างกำไร ทั้งที่จริงกำไรที่ได้มาเป็นเม็ดเงินคือการขาดทุนชีวิตที่จะต้องไปใช้ในปรโลก ผู้ส่งเคสจึงทำได้แค่อธิษฐานขอให้เขาเข้าใจมากขึ้นก่อนจะสายเกินไป คุณครูไม่ใหญ่กล่าวเสริมว่าตอนนี้ตัวเลขมันบดบังดวงปัญญา ทำให้มองอะไรไม่ค่อยออก

ผู้ส่งเคสมีลูก 3 คน และภูมิใจในตัวลูกๆ มาก เพราะทุกคนประพฤติดีและมีผลการเรียนดีเยี่ยม ที่บ้านเต็มไปด้วยใบประกาศกิตติคุณของลูกๆ จนต้องเก็บใส่ในอัลบั้ม โดยเฉพาะลูกชายคนสุดท้อง ก่อนจะตั้งท้องลูกชายคนนี้ ผู้ส่งเคสรู้สึกแปลกใจตัวเองที่ชอบทำสื่อการเรียนการสอนที่เป็นรูปพระภิกษุสงฆ์ในอิริยาบถต่างๆ มากเป็นพิเศษ ถึงขนาดได้เป็นตัวแทนโรงเรียนส่งประกวดและได้รางวัลชนะเลิศระดับจังหวัด และขณะตั้งท้อง ก็ชอบสวดมนต์นั่งสมาธิมากๆ ทั้งที่ไม่เคยเข้าวัดหรือปฏิบัติธรรมที่ไหนมาก่อนเลย

เมื่อลูกชายคนสุดท้องอายุได้ 2 ขวบ ขณะเล่นซุกซนได้พลัดตกลงไปในบ่อน้ำซึ่งลึกพอที่เด็กจะจม แต่น้องสะใภ้มาเห็นในอีกนานเป็นชั่วโมง และประหลาดใจมากที่พบว่าเด็กนอนหงายตาแป๋ว ลอยอยู่บนน้ำ ไม่จม น้องสะใภ้ตกตะลึงครู่หนึ่งก่อนจะรีบอุ้มขึ้นมา ทำให้เด็กรอดอย่างเหลือเชื่อ ลูกชายคนนี้เรียนดีมาตลอด สอบเทียบ ม.ปลาย ได้ตั้งแต่ม.4 และเอ็นทรานซ์ติดคณะวิศวะ เป็นที่เชิดหน้าชูตาของครอบครัว ผู้ส่งเคสรักเขามากและคิดว่าจะได้พึ่งพาอาศัยยามแก่เฒ่า แต่แล้ววันหนึ่ง ความคิดนี้ก็ต้องเปลี่ยนไป

ภาคฤดูร้อนปี 2540 ขณะอายุ 18 ปี ลูกชายขออนุญาตมาอบรมธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกาย หลังจบโครงการ ท่านขอพักการเรียนเพื่อบวชศึกษาธรรมะต่ออีก 1 ปี ผู้ส่งเคสไม่ขัดข้องและได้บุญมาก แต่เมื่อครบปี ท่านก็มาขออนุญาตบวชต่อไปอย่างไม่มีกำหนด โดยให้เหตุผลว่าซาบซึ้งในธรรมะและรักการปฏิบัติธรรมมาก คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าถ้าบวชแล้วปฏิบัติธรรมก็จะรักเพศสมณะมาก เป็นชีวิตที่ปลอดกังวลและเข้าถึงจุดแห่งความหยุดนิ่งได้

เมื่อสามเณรลูกชายพูดจบ แทนที่ผู้ส่งเคสและสามีจะปีติ กลับรู้สึกเสียดายและเสียใจจนพูดไม่ออก เพราะเท่ากับเป็นการตัดอนาคตการศึกษาทางโลก ทั้งสองไม่ยินยอม และได้พาญาติๆ มาตามสามเณรถึงวัด ขอร้องให้ท่านลาสิกขากลับไปเรียนต่อหลายครั้ง แต่ท่านก็ยังคงยืนยันหนักแน่นว่าจะขออยู่บวชสร้างบารมีต่อไป ผู้ส่งเคสแอบร้องไห้อยู่หลายเดือนด้วยความคิดถึงและเป็นห่วง กังวลเหมือนแม่ทั่วไปที่อยากเห็นลูกประสบความสำเร็จและมีหน้าที่การงานมั่นคง ถึงแม้จะพยายามตามมา แต่พระลูกชายก็ทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้ตลอด มาทีไรก็พูดกันคนละเรื่อง แม่จะพยายามชวนให้เรียนทางโลก ส่วนพระก็บอกว่าวุฒิการศึกษาไม่สำคัญเท่าคุณธรรมความดี คำพูดนี้สะดุดใจผู้ส่งเคสและทำให้คิดได้ว่าที่จริงไม่ได้หวังอะไรมากไปกว่าอยากให้ลูกเป็นคนดี เมื่อทราบว่าทางวัดมีสถาบันการศึกษาพร้อมรองรับพระภิกษุสามเณรอย่างเต็มที่ ผู้ส่งเคสจึงจนด้วยเหตุผลและต้องจำใจจำยอมให้ท่านบวชต่อไป

ผู้ส่งเคสยังมีความสงสัยและอยากรู้ตลอดเวลาว่าอะไรที่ทำให้ท่านตั้งใจบวชตลอดชีวิตโดยไม่ลังเลใจ ในระหว่างนั้นจึงแวะเวียนมาเยี่ยมท่านเรื่อยๆ การได้เข้าวัดอย่างสม่ำเสมอและพูดคุยกันไปมา ในที่สุดก็ไปทางเดียวกัน ลูกชายเริ่มชวนให้ปฏิบัติธรรม เมื่อได้ปฏิบัติธรรมแล้ว ในที่สุดผู้ส่งเคสก็สิ้นความสงสัยด้วยตัวเอง วันที่ปลื้มใจที่สุดในชีวิตคือวันที่ได้ตั้งจิตอธิษฐานถวายสามเณรลูกชายต่อหน้ารูปหลวงปู่ วัดปากน้ำ ให้ได้ทำหน้าที่สืบทอดอายุพระพุทธศาสนา เป็นเนื้อนาบุญกับชาวโลก และตัวผู้ส่งเคสเองก็ปรารถนาจะอาศัยเกาะชายผ้าเหลืองของท่านไปด้วย ปัจจุบัน ท่านบวชเป็นพระภิกษุวัดพระธรรมกายได้ 8 พรรษาแล้ว ในระยะเวลา 6 ปีที่ผ่านมา ท่านได้รับความไว้วางใจจากหมู่คณะให้ไปเผยแผ่ธรรมะและกำลังศึกษาต่อด้านพระพุทธศาสนาในมหาวิทยาลัยที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ผู้ส่งเคสภูมิใจมากที่ทราบข่าวว่าท่านเรียนดีจนได้รับทุนการศึกษาทุกปี และอยากให้ท่านเป็นพระแท้ ได้ทำหน้าที่เผยแผ่พุทธศาสนาวิชาธรรมกายไปทั่วโลก