EP.661 รถของเราคือเทวรถ

ผู้ส่งเคสได้เข้าวัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 โดยมีภรรยาเป็นกัลยาณมิตร ในครั้งแรกที่ภรรยาและน้องสาวชวนมาวัด ผู้ส่งเคสยังไม่ยอมรับ แต่ก็ขับรถมาให้และคอยเร่งให้กลับ ผู้ส่งเคสเริ่มทำบุญตั้งแต่สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวภายนอกบนโดมและบุญอื่นๆ แรกๆ ยังไม่เข้าใจเรื่องบุญนัก ต่อมาเมื่อมีโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา จึงเริ่มเข้าใจและเห็นความสำคัญของการทำบุญ พร้อมทั้งเข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมมากขึ้นอย่างชัดเจน ในปี พ.ศ. 2546 ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจเลิกเหล้าบุหรี่ได้อย่างเด็ดขาด และในปี พ.ศ. 2547 ก็ได้บวชในรุ่น 60 ปี บูชาธรรมพระธรรม ทำให้เข้าใจชีวิตสมณะและวัฏฏสงสารลึกซึ้งขึ้น จึงเร่งสร้างบารมีโดยการทำบุญทุกบุญ และทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้กับหมู่ญาติและมิตรสหายมาตลอด

ผู้ส่งเคสและพี่น้องเคยร่วมกันทำธุรกิจ ซึ่งกิจการก็รุ่งเรืองมีรายได้ดี แต่ด้วยความที่ผู้ส่งเคสมีเพื่อนฝูงมาก ล้วนแต่เป็นคนพาล จึงติดอบายมุขทุกประเภท เพื่อนฝูงชวนลงทุนธุรกิจเกี่ยวกับอบายมุข ผู้ส่งเคสเห็นว่ามีกำไรดีจึงร่วมลงทุนด้วย หมดเงินไปมากแต่ไม่สำเร็จ ทำให้ฐานะการเงินแย่ลง พี่ๆ ไม่ต้องการให้ร่วมหุ้น ในปี พ.ศ. 2535 จึงแยกมาทำกิจการเอง ช่วงนั้นฐานะไม่ดี ต้องระเหเร่ร่อนหลบหนีผู้คนอยู่ไม่เป็นที่เป็นเวลานาน จนกระทั่งปี พ.ศ. 2537 ภรรยาจึงมาชวนเข้าวัด หลังจากนั้น กิจการก็ขยายตัวดีขึ้นมาตลอด ภรรยาให้ข้อคิดว่ารถคันใหม่ของคนอื่นมีวันผุพัง แต่รถของเรา (หมายถึงการทำบุญ) สวยกว่าเพราะเป็นเทวรถ ทำให้ผู้ส่งเคสมีกำลังใจในการทำบุญมากยิ่งขึ้น ผู้ส่งเคสเชื่อมั่นในบุญที่ว่ายิ่งให้ยิ่งได้ เงินในบาตรเป็นของเรา เงินในกระเป๋าไม่แน่ เป็นที่น่าสังเกตว่าตั้งแต่ทำบุญ ฐานะไม่เคยเดือดร้อนแม้เศรษฐกิจจะแย่ คู่แข่งมาก ธุรกิจยังไปได้เรื่อยๆ ไม่สะดุด สามารถซื้อตึกขยายงานและมีเงินทำบุญได้ไม่ขาด ผู้ส่งเคสและภรรยาปลื้มปีติมากเมื่อ คุณครูไม่ใหญ่ บอกบุญหล่อองค์พระทองคำ จึงร่วมบุญกับหลานสาวรวม 2 องค์

คุณพ่อคุณแม่ของผู้ส่งเคสมาจากเมืองจีน และได้มาแต่งงานกันที่เมืองไทย มีลูกด้วยกัน 7 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 5 เริ่มแรกคุณพ่อประกอบอาชีพทำประมง เป็นไต๋เรือ ทำได้สักพักก็เปลี่ยนมาขายเสื้อผ้าที่มหาชัย แต่รายได้ไม่ค่อยดี ต่อมาต้องหมดตัวลงไปอีก เพราะน้องชายของคุณแม่ถูกจับในคดีค้าฝิ่น เงินที่มีอยู่ไม่พอเป็นค่าประกันตัว คุณพ่อคุณแม่จึงต้องยอมขายบ้านเพื่อนำเงินทั้งหมดไปปิดคดีให้น้องชายของคุณแม่ คุณพ่อจึงต้องพาครอบครัวย้ายมาเช่าห้องเล็กๆ อยู่ที่กรุงเทพฯ และทำอาชีพขายผักขายปลา โดยไปรับปลามาจากมหาชัย ต่อมาคุณพ่อก็เปลี่ยนไปทำอีกหลายอาชีพ ฐานะตอนนั้นเรียกว่าหาเช้ากินค่ำ ก่อนตาย 2-3 ปี คุณพ่อต้องไปทำงานเป็นยามเฝ้าตามที่ก่อสร้าง เดือนธันวาคม พ.ศ. 2517 คุณพ่อป่วยเป็นโรคมะเร็งลำไส้ และเสียชีวิตลงในเดือนมกราคม พ.ศ. 2518 หลังจากคุณพ่อเสียชีวิตได้ไม่นาน บ้านที่เช่าอยู่ก็ถูกไฟไหม้ คุณแม่ผู้ส่งเคสอยู่บ้านคนเดียวแต่โชคดีไม่เป็นอะไร สันนิษฐานว่าเป็นการเผาไล่ที่

คุณแม่ของผู้ส่งเคสชอบไปไหว้เจ้าตามศาลเจ้า ทำบุญวัดใกล้บ้านบ่อยๆ และทุกครั้งจะใส่ชื่อลูกๆ ด้วย เวลาคนมาบอกบุญ ไม่ว่าจะเป็นบุญกฐิน ผ้าป่า สร้างโบสถ์ ศาลา หรือบุญอื่นๆ คุณแม่จะทำบุญทุกบุญ ไม่เคยขาดเลย ทำจนเงินส่วนตัวที่ลูกให้ไว้หมด คุณแม่จะบอกลูกๆ ว่าไม่มีเงินพอ ลูกๆ ให้เพิ่ม คุณแม่ก็จะนำไปทำบุญอีก คุณแม่ไม่เคยอิ่มในการทำบุญเลย ปลายชีวิต คุณแม่ป่วยเป็นโรคเบาหวานและโรคไต ต้องถูกตัดขาไป 1 ข้าง และเสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2536 ด้วยวัย 72 ปี

พี่ชายคนโตของผู้ส่งเคส ตอนอายุ 18 ปี อยากเรียนภาษาจีนมาก จึงหนีไปประเทศจีน พอไปถึงก็เขียนจดหมายมาบอกทางบ้าน พี่ชายได้พบกับชายจีนอายุมากกว่า 8 ปี รักกันมากและได้สัญญาเป็นเพื่อนร่วมสาบานกัน ต่อมาพี่ชายย้ายมาอยู่ฮ่องกง แล้วก็ได้แต่งงานมีภรรยา และกลับมาเมืองไทย โดยมีพี่ชายบุญธรรม (เพื่อนร่วมสาบาน) ติดตามมาด้วย คุณแม่ของผู้ส่งเคสก็ยอมรับพี่ชายบุญธรรมเป็นลูกอีกคน และยกย่องให้เป็นพี่ชายคนโต พี่ชายคนโตไม่ดื่มเหล้าแต่ชอบสูบบุหรี่มาก ภายหลังป่วยเป็นโรคแทรกซ้อนหลายโรค คือ โรคหัวใจ โรคปอด โรคไต โรคเบาหวาน ซึ่งทำให้ต้องถูกตัดขาไป 1 ข้าง เหมือนมารดา

พี่ชายบุญธรรมเคยเป็นพนักงานโรงงานทอผ้าหลายปี หลังโรงงานเจ๊งก็หันมาเลี้ยงนกกระทาขายไข่ ทำอยู่ 4-5 ปีก็เริ่มป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ตอนอายุประมาณ 69 ปี พี่ชายบุญธรรมตั้งใจรักษาตัวดีมาก นอนโรงพยาบาล 2 เดือนก็เกือบหายเป็นปกติ ช่วยเหลือตัวเองได้ อยู่ต่อมาอีกหลายปี วันหนึ่งอาเจียนเป็นเลือดมาก หมอบอกกระเพาะทะลุ อยู่โรงพยาบาลได้ 1 วันก็เสียชีวิต รวมอายุ 77 ปี ก่อนเสียชีวิตประมาณ 15 นาที ลูกๆ ของพี่ชายบุญธรรมได้ทำบุญสร้างองค์พระธรรมกายภายในให้ 1 องค์ (ก่อนหน้านั้นสร้างองค์ภายนอกไว้แล้ว) ระหว่างจัดพิธีศพ ลูกๆ ก็ยังสร้างเสาแก้วพันปีเพิ่มให้อีก โดยใส่ชื่อพี่ชายบุญธรรม ทุกคนรู้ว่าบุญเท่านั้นที่ติดตามไปได้

หลังจากพี่ชายบุญธรรมเสียชีวิต 6 วัน พี่ชายคนโตกลับจากงานสวดอภิธรรมแล้วมีอาการท้องเสีย 2 ครั้งเช้าวันรุ่งขึ้น อาการไม่ดี ลูกรีบพาไปโรงพยาบาล ขับรถไป 10 กว่านาที ยังไม่ถึงโรงพยาบาล พี่ชายก็แน่นิ่งไปแล้ว ถึงโรงพยาบาลปั๊มหัวใจ 17 นาทีก็หายใจได้ แต่ไม่รับรู้ใดๆ ระหว่างนั้นลูกชายพี่ชายคนโตได้สร้างองค์พระธรรมกายภายในให้ทันที 1 องค์ ต่อมาอีก 3 วัน พี่ชายคนโตก็เสียชีวิตลง รวมอายุได้ 69 ปี

ภรรยาของผู้ส่งเคสตอนอายุ 5-6 ขวบ เจ้าอาวาสวัดใกล้บ้านมรณภาพ ที่วัดมีรูปเจ้าอาวาสและรูปหลวงปู่สด มีคนชี้รูปเจ้าอาวาสที่มรณภาพแล้วบอกว่าเป็นเจ้าอาวาส แต่ภรรยารู้สึกในใจว่าไม่ใช่ ต้องเป็นหลวงปู่สดที่เป็นเจ้าอาวาส และรู้สึกเสียใจที่ตัวเองไม่เกิดมาเป็นผู้ชายจะได้บวช ปัจจุบันภรรยาปวดเมื่อยตามตัว หมอบอกเป็นรูมาตอยด์ชนิดไม่ถาวร (เป็นชั่วคราว) อยากนั่งสมาธิได้นานแต่ทำได้ไม่เกิน 1 ชั่วโมง