EP.608 ผ่าซ้ำๆ กรรมอะไร

ผู้ส่งเคสได้เข้าวัดครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2531 มาพร้อมกับพระน้องชาย ซึ่งท่านได้บวชเป็นพระธรรมทายาทและยังคงเป็นพระภิกษุมาจนถึงปัจจุบันเกือบ 20 พรรษาแล้ว พระน้องชายเป็นกัลยาณมิตรคอยให้กำลังใจ ทำให้ผู้ส่งเคสสร้างบารมีเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ ผู้ส่งเคสทำหน้าที่ผู้นำบุญ ชักชวนผู้คนและหมู่ญาติมาสร้างความดี ติดจานดาวธรรม และร่วมบุญทุกๆ บุญกับวัดอย่างสม่ำเสมอไม่เคยขาด

เรื่องราวที่ผู้ส่งเคสอยากกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ มีหลายท่านในครอบครัวของคุณอาและตัวผู้ส่งเคสเอง

เริ่มต้นที่คุณอาของผู้ส่งเคสซึ่งมีบุตรชาย 5 คน บุตรชายคนที่สองมีพฤติกรรมที่น่ากังวลอย่างยิ่ง คือชอบดื่มเหล้ามากและชอบล่าสัตว์มาทำกับแกล้มเป็นประจำ สัตว์ที่นำมาทำกับแกล้มมีหลากหลายชนิด บางชนิดคนทั่วไปยังไม่นิยมกิน เช่น แมลงป่อง นกแสก ปลาไหลมีหู หรือที่เรียกว่าปลาไหลจำศีล ซึ่งเชื่อกันว่ามีอายุยืนถึง 100 ปี แต่บุตรชายคนนี้ก็นำมาต้มในน้ำเดือดและกินกับแกล้มเหล้าอย่างเอร็ดอร่อย เวลาดื่มกับเพื่อน บางครั้งก็ดื่มข้ามวันข้ามคืนจนถึงรุ่งสาง หรือบางทีก็เลิกตอนเย็นของอีกวัน เขามักจะทำบุญน้อยมาก ทำอยู่บ้างในโอกาสพิเศษเช่นกฐิน ผ้าป่า เป็นครั้งคราว แต่ทุกครั้งที่ทำบุญเสร็จ เขาก็จะฉลองเหล้ากับเพื่อนๆ จนเมามาย เขาเคยเปิดร้านขายแอร์ แต่มีเรื่องกับคนรู้จักที่เมามาท้าต่อยที่ร้าน น้องชายไม่ยอมต่อยด้วยแต่ใช้เครื่องทุ่นแรงยิงชายคนนั้นบาดเจ็บสาหัส เขาขังชายที่ถูกยิงไว้ในบ้านจนเช้าและหนีไป เช้าวันต่อมาเขาโทรศัพท์แจ้งตำรวจให้ไปดูที่ร้านแอร์ แต่ชายคนนั้นเสียชีวิตแล้ว น้องชายเข้ามอบตัวเพื่อสู้คดีโดยอ้างว่าป้องกันตัวและชนะคดี พ้นโทษออกมา จากนั้นเขาได้บวชเพื่อล้างบาปประมาณ 1 เดือนก่อนจะลาสิกขา

จากการที่เขาเป็นคนดื่มเหล้าจัดมาหลายสิบปี เหล้าก็ได้ตอบแทนเขาด้วยโรคต่างๆ เช่น โรคตับ ไต และโรคอื่น ๆ แม้จะป่วยด้วยโรคเหล่านี้ เขาก็ยังไม่เลิกดื่ม จน 1 ปีก่อนเสียชีวิต หมอสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ดื่มและบอกให้เทเหล้าทิ้ง แต่เขาก็ไม่ฟัง บางครั้งป่วยหนักจนกินข้าวไม่ได้ก็ยังดื่มเหล้า ดื่มจนเนื้อตัวบวมเหลืองไปหมด 1 เดือนก่อนเสียชีวิต เขาถูกนำส่งโรงพยาบาล มีเลือดไหลออกตามทวารต่างๆ ทั้งหู จมูก ปาก หมอบอกว่าตับพังหมดแล้วและไตวาย ในโรงพยาบาล หมอมัดมือมัดเท้าเขาไว้เพื่อไม่ให้ดื่ม แต่เขาก็พึมพำอยากกลับบ้านตลอดเวลาและดิ้นจนเชือกขาด เขาลุกขึ้นมานั่งหอบพักหนึ่งแล้วล้มตัวลงนอนต่อ ญาติๆ เห็นเขาหลับจึงกลับบ้านตอนเที่ยง แต่ตอนตีหนึ่งหมอก็โทรมาแจ้งว่าเขาได้เดินทางออกจากกายมนุษย์ไปแล้ว

บุตรชายคนโตของคุณอา เคยทำงานอยู่บริษัทประกันชีวิตมา 10 กว่าปี ได้เป็นหัวหน้าเขต มีลูกน้องบริวารมาก การทำงานต้องมีการประชุมการขาย พบปะสังสรรค์เป็นประจำ ในงานเลี้ยงขาดไม่ได้คือเหล้า ทำให้เขาต้องดื่มทุกครั้ง ดื่มตลอดเวลา ต่อมาเขาก็เลิกอาชีพขายประกันเพราะทนการสังสรรค์แบบนั้นไม่ไหว ไม่ชอบดื่มเหล้า เขาหันมาเปิดร้านอาหารแทน โดยตั้งตู้ขายสัตว์เป็นๆ ไว้บริการลูกค้าเพื่อทำเป็นอาหารตามเมนูที่ลูกค้าสั่งทุกวัน กระทั่งต่อมาเขาป่วยเป็นโรคไทรอยด์ และเข้ารับการผ่าตัดในปี พ.ศ. 2542 หลังผ่าตัดเสียงก็แหบมาก ไม่กลับคืนสู่ปกติจนถึงปัจจุบัน

ลูกสาวของคุณอาอีกคนหนึ่ง ปี พ.ศ. 2534 เกิดเหตุสารเคมีที่เก็บอยู่ท่าเรือคลองเตยระเบิดขึ้น สารเคมีกระจายไปไกลในรัศมี 1 กิโลเมตร หลังเกิดเหตุ 1 เดือน ลูกสาวคนนี้มีอาการอ่อนเพลีย ไม่มีแรง อาเจียนเหมือนคนแพ้ท้อง ตอนนั้นยังไม่ทราบสาเหตุ แต่ไปตรวจรักษาอยู่เป็นปีจึงพบว่าโดนสารเคมีร้ายแรงเข้าสู่ร่างกาย หมอสั่งผ่าตัดสมอง หลังผ่าตัดกะโหลกก็ยุบ ต่อมาตาข้างขวาก็ค่อยๆ มืดลงจนบอดสนิท หูทั้งสองข้างได้ยินเสียงน้อยลง เวลาคุยต้องตะโกนดังๆ จึงจะได้ยิน ปัจจุบันสุขภาพจิตเธอย่ำแย่เหมือนคนเป็นโรคประสาท

ลุงของผู้ส่งเคสชอบเล่นการพนันม้าแข่ง เล่นมาตั้งแต่เด็ก ไม่พลาดการแข่งม้าไม่ว่าจะที่ไหน ท่านทุ่มเทกับเรื่องม้ามาก นอกจากนี้ ลุงยังสูบบุหรี่จัดมาหลายสิบปีจนถึงอายุ 60 ปีจึงเลิก ที่เลิกเพราะไอมาก แน่นอก หายใจไม่สะดวก เมื่อไปหาหมอ หมอเอกซเรย์พบจุดที่ปอด แม้เลิกบุหรี่แล้ว แต่อาการไอกับแน่นอกก็ไม่หายขาดเพราะเป็นวัณโรคปอด 1 ปีก่อนเสียชีวิต ท่านมักมีอาการหายใจไม่ออกและช็อกอยู่เรื่อยๆ ต้องพกพาถังออกซิเจนไว้ใกล้ตัว ถ้าช็อกก็ครอบออกซิเจนทันที ทำให้ลุงไม่กล้าไปไหนไกล อยู่แต่ในบ้าน เข้าออกโรงพยาบาลเป็นประจำ ตอนใกล้เสียชีวิต ลุงนอนโรงพยาบาล ญาติๆ ไปทำบุญตามวัดต่างๆ โดยใส่ชื่อลุงเป็นคนทำ คุณอาสวดมนต์ให้ลุงฟังข้างเตียง ทำให้ลุงไม่มีอาการทุรนทุรายก่อนสิ้นใจ ก่อนสิ้นใจ ลุงชู 2 นิ้วให้ญาติดู แต่ญาติไม่เข้าใจความหมาย พอชูเสร็จก็สิ้นใจ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวถึงวัณโรคปอดว่ามาจากบุหรี่ และชื่นชม ก.ล.ต. ที่ไม่ยอมให้นำบุหรี่เข้าตลาดหลักทรัพย์

ส่วนตัวผู้ส่งเคสเอง ป่วยเป็นโรคเกี่ยวกับมดลูก ต้องเข้ารับการผ่าตัดหลายครั้ง ผ่าตัดครั้งแรกปี พ.ศ. 2521 เพื่อทำหมัน หลังผ่าประมาณ 2 เดือนเกิดอักเสบเป็นหนองข้างใน ต้องเจาะซ้ำเพื่อดูดหนองออก หลังเจาะ การทรงตัวคล้ายบ้านหมุน ไปไหนไม่ได้ ต้องนอนอยู่กับที่เป็นอยู่ 3 เดือน ปี พ.ศ. 2534 ป่วยไส้ติ่งอักเสบเกือบแตก ต้องผ่าตัดเป็นครั้งที่ 2 พระน้องชายพาพระอาจารย์มาเยี่ยมและสอนทำสมาธิ เมื่อทำตามจนเห็นดวง อาการป่วยก็ทุเลาลงมากพอที่จะทรงตัวได้ ปี พ.ศ. 2539 หมอพบว่ากำลังจะเป็นมะเร็งที่มดลูก ต้องผ่าตัดครั้งที่ 3 ครั้งนี้หมอพบซีสต์ที่รังไข่สองข้างแต่ไม่ยอมตัดออก ปี พ.ศ. 2540 ผ่าตัดซ้ำครั้งที่ 4 ห่างจากครั้งก่อนเพียง 9 เดือน ผู้ส่งเคสถามหมอภายหลังว่าทำไมไม่ผ่าครั้งก่อนเลย หมอตอบว่าเจ็บแค่ไหนก็ผ่าไปแค่นั้น ปี พ.ศ. 2546 หลังกลับจากปฏิบัติธรรมที่ปูชนียสถาน นิมนต์พระน้องชายมาฉันเพลที่บ้าน หลังทานอาหารมื้อนั้น ทุกคนในครอบครัวท้องเสียอย่างรุนแรงและต้องเข้าโรงพยาบาลพร้อมกัน ทุกคนอาการดีขึ้น ยกเว้นผู้ส่งเคส ผู้อำนวยการจากศูนย์เด็กแนะนำให้ไปหาหมออีกครั้ง สงสัยเกี่ยวกับมดลูก หมอสูติคลำท้องพบก้อนเนื้อโตเกือบเท่าหัวเด็ก หมอสั่งผ่าตัดครั้งที่ 5 ซึ่งยุ่งยากกว่าครั้งก่อนๆ เพราะหมอศัลย์ไม่ยอมรับเป็นเจ้าของไข้ ต้องใช้หมอ 2 คน หมอสูติผ่ามีดแรก แต่ไม่ชำนาญจึงทำต่อไม่ได้ ต้องหาหมอศัลยกรรมมาผ่าตัดต่อ ซึ่งไม่ใช่หมอศัลย์ที่เคยตรวจมาก่อน ทำให้มีปัญหาตามมา หลังผ่า 9 วัน ตัดไหมและกลับบ้านได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็ต้องกลับโรงพยาบาลอีกครั้งด้วยอาการปวดท้องรุนแรงจนนั่งไม่ได้ หมอพบว่าน่าจะมีปัญหาเกี่ยวกับลำไส้ ทดสอบอยู่เกือบ 10 วันก่อนจะผ่าตัดอีกครั้งเป็นครั้งที่ 6 หลังผ่าตัดครั้งนี้ทราบว่าถูกตัดลำไส้ทิ้งและต้องจัดเรียงลำไส้ใหม่ ปัจจุบันป่วยเป็นนิ่วในถุงน้ำดี ต้องตรวจทุก 2 เดือน หมอบอกว่าถ้านิ่วขยายใหญ่และอักเสบจะต้องผ่าตัดอีกเป็นครั้งที่ 7 ผู้ส่งเคสต้องเผชิญชะตากรรมผ่าตัดซ้ำๆ จนขยาด จึงบอกตัวเองว่ายิ่งต้องผ่าซ้ำยิ่งต้องกระหน่ำทำบุญเต็มที่ ยึดคำสอนคุณครูไม่ใหญ่ว่ายามทุกข์ต้องเอาบุญและธรรมะเป็นที่พึ่ง มุ่งหน้าทำหน้าที่ผู้นำบุญไม่ย่อท้อ มาวัดทุกวันอาทิตย์และนั่งสมาธิต่อเนื่องมา 3 ปีไม่เคยขาด