EP.579 เมตตา การุณยฆาต

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา รูปพระธรรม เกิดที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ ตอนเหนือของทวีปยุโรป. คุณพ่อคุณแม่เป็นชาวเนเธอร์แลนด์ทั้งสองคน แต่ท่านทั้งสองแยกทางกันตั้งแต่ผู้ส่งเคสอายุ 4 ขวบ. ผู้ส่งเคสเริ่มสนใจพระพุทธศาสนามาตั้งแต่เป็นวัยรุ่น โดยเริ่มอ่านหนังสือเกี่ยวกับพุทธศาสนา และรู้สึกทึ่งว่าสามารถอธิบายเรื่องราวชีวิตได้อย่างละเอียด ลึกซึ้ง มีเหตุผลเหมือนหลักวิทยาศาสตร์. ผู้ส่งเคสได้ข้อคิดว่ามนุษย์สามารถฝึกใจตนเองได้ ซึ่งแตกต่างจากความคิดของชาวตะวันตกทั่วไปที่มักคิดว่าใจไม่ใช่ของเราและต้องมีผู้มาช่วยแก้ไขความผิดพลาดแทน. ผู้ส่งเคสเริ่มสนใจการนั่งสมาธิอย่างมาก และพยายามหาวิธีด้วยตนเอง ลองผิดลองถูกอยู่เกือบปี แต่ไม่สำเร็จ รู้สึกเครียด. ต่อมาจึงแสวงหาครูสอนสมาธิอย่างจริงจัง จนพบเว็บไซต์ของศูนย์ปฏิบัติธรรมวัดพระธรรมกายที่เบลเยียม. ผู้ส่งเคสประทับใจพระอาจารย์ที่นั่นมาก แม้ต้องนั่งรถไฟไปกลับถึง 5 ชั่วโมง อย่างน้อยอาทิตย์ละ 2 ครั้ง ก็รู้สึกว่าคุ้มค่า. ผู้ส่งเคสเคยบวชสามเณรที่อริโซน่า 1 ครั้ง และที่เบลเยียมกับฝรั่งเศสอีก 2 ครั้ง. ผู้ส่งเคสรู้สึกปลาบปลื้มใจทุกครั้งที่นึกถึงการบวช และเห็นว่าชีวิตสมณะเก็บเกี่ยวความสุขได้ตลอดเวลา ต่างจากชาวโลกที่ทุกข์จนชิน. ในปี พ.ศ. 2544 ผู้ส่งเคสได้เดินทางมาวัดพระธรรมกายที่เมืองไทยเป็นครั้งแรก และรู้สึกปลื้มใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของพุทธศาสนิกชนจำนวนมาก. หลังจบปริญญาโท ผู้ส่งเคสได้เข้าไปช่วยงานพระศาสนาที่วัดพระธรรมกาย 8 เดือน แล้วกลับไปช่วยงานที่ศูนย์ฯ เบลเยียมอีก 1 ปี. เมื่อทราบข่าวโครงการอบรมพระธรรมทายาทนานาชาติ ผู้ส่งเคสก็ตัดสินใจมาบวชทันที โดยตั้งใจอุทิศตนให้กับงานพระศาสนา ไม่ทำงานทางโลกอีกต่อไป และตั้งใจสร้างบารมีตามติด คุณครูไม่ใหญ่ ไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม.

คุณแม่ของผู้ส่งเคส เป็นชาวเนเธอร์แลนด์ และเป็นคริสเตียนมาตั้งแต่เกิด แต่เป็นเพียงในนาม ไม่เคยเข้าโบสถ์ เมื่อโตขึ้นจึงเลิกนับถือคริสต์ และกลายเป็นคนไม่มีศาสนา. คุณแม่รักการอ่านหนังสือ โดยเฉพาะเรื่องศาสนาและจิตวิญญาณจากโลกตะวันออก. คุณแม่สนใจพระพุทธศาสนาเป็นพิเศษ โดยบอกว่าหากต้องเลือกนับถือศาสนาใดจริงๆ จังๆ จะเลือกพระพุทธศาสนา เพราะมั่นใจว่าเป็นศาสนาที่มีเหตุมีผลมากที่สุด. คุณแม่เข้าใจหลักว่า ทุกข์เกิดที่ตัวต้องแก้ที่ตัว บาปเกิดที่ตัวใครมาไถ่ถอนแทนไม่ได้ กิเลสและวิบากกรรมต้องตนเองทำเอง. คุณแม่ชอบไปเรียนสมาธิและสนทนาธรรมกับเพื่อนๆ ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมของวัดเวียดนามใกล้บ้านเป็นประจำทุกวันอังคาร. แต่คุณแม่มักอึดอัดใจเวลาเพื่อนถามเรื่องศีล 5 และบางครั้งตอบไปตรงๆ ว่าเป็นชาวพุทธแต่ขอถือศีล 4 เพราะยังเลิกดื่มเหล้าไม่ได้. คุณแม่ให้เหตุผลว่า หลังจากแยกทางกับสามี (คุณพ่อของผู้ส่งเคส) ก็มีแฟนใหม่ซึ่งติดเหล้าอย่างหนัก คุณแม่คิดว่าถ้าแฟนยังดื่มอยู่ตนเองก็คงเลิกไม่ได้เช่นกัน. คุณแม่ดื่มเหล้าจนเป็นนิสัย ถ้าวันไหนไม่ได้ดื่มก็จะกระสับกระส่าย นอนไม่หลับ. คุณแม่มีอาชีพเป็นหมอ ดูแลคนไข้ในบ้านพักคนชรา ซึ่งผู้ป่วยส่วนใหญ่อยู่ในขั้นโคม่า. คุณแม่เป็นคนใจดี มีเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ และทุ่มเทให้กับงานอย่างมาก. ตลอดชีวิตการเป็นหมอ มีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้คุณแม่สะเทือนใจอย่างมากจนตัดสินใจลาออก. เหตุการณ์นั้นคือการที่คุณแม่ต้องดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ทรมานกายอย่างแสนสาหัส และถูกกดดันจากญาติ. ผู้ป่วยคนนั้นทนไม่ไหว จึงขอร้องให้คุณแม่ช่วยให้ตาย โดยใช้วิธีฉีดยาพิษเข้าเส้นเลือด หรือที่เรียกว่า การุณยฆาต (Mercy Killing). แม้ขณะนั้นจะผิดกฎหมาย แต่คนส่วนใหญ่ก็นิยมทำกันจนเป็นเรื่องธรรมดา. คุณแม่ถูกผู้ป่วยรายนี้ขอร้องซ้ำๆ ด้วยความสงสาร สุดท้ายคุณแม่จึงตัดสินใจทำตามที่ขอ. ผู้ป่วยคนนั้นตายสมใจอยาก แต่คุณแม่เสียใจมาก เพราะความหวังดีกลับเป็นเหตุให้คนไข้เสียชีวิตก่อนเวลาอันควร. คุณแม่ทบทวนแล้วรู้สึกผิดสำนึกว่าไม่น่าทำอย่างนี้เลย เพราะเท่ากับเป็นการฆ่าเพื่อนมนุษย์อย่างเลือดเย็น ซึ่งผิดธรรมชาติที่มนุษย์ควรปฏิบัติต่อกัน. หลังจากนั้น คุณแม่จึงลาออกจากงาน และย้ายมาเป็นหมอในโครงการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายแบบประคับประคอง ซึ่งเป็นการบำบัดทั้งกายและใจ ควบคู่กันไปจนกว่าผู้ป่วยจะเสียชีวิตไปเองตามธรรมชาติ. คุณครูไม่ใหญ่เห็นด้วยกับวิธีประคับประคองนี้ว่าเป็นทางเลือกใหม่ที่ดีกว่าการุณยฆาต ซึ่งปัจจุบันสังคมยอมรับให้เป็นเรื่องถูกกฎหมายไปแล้ว. คุณแม่มีความสุขกับงานใหม่นี้มาก และตั้งใจจะขยายโครงการนี้ให้แพร่หลายในเนเธอร์แลนด์ให้ได้มากที่สุด ด้วยวิธีประคับประคองแทนการุณยฆาต.