EP.583 น้ำพระทัยกษัตริย์บาห์เรน

ผู้ส่งเคสได้อาศัยอยู่ที่ประเทศบาห์เรนเป็นเวลา 30 ปีแล้วในปัจจุบัน ได้ติดตามคำสอนของคุณครูไม่ใหญ่ผ่านดาวธรรมฮอตเบิร์ดมาหลายเดือนแล้ว ทุกครั้งที่ได้เห็นคุณครูไม่ใหญ่ทางทีวีก็จะรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขมาก ผู้ส่งเคสได้เรียนรู้เรื่องราวความจริงของชีวิต โดยเฉพาะเรื่องกฎแห่งกรรม

ผู้ส่งเคสได้เล่าเรื่องราวชีวิตตั้งแต่วัยเยาว์ว่ามีความสุขสบายดี เมื่อเติบโตขึ้นก็ได้ประกอบอาชีพหลายอย่าง จนสุดท้ายก็ได้มาทำงานขายตั๋วเครื่องบิน ที่นี่เองที่ผู้ส่งเคสได้พบรักกับหนุ่มวิศวะเครื่องบินชาวบาห์เรน ทั้งคู่ตัดสินใจแต่งงานกันในปี พ.ศ. 2521 และไปใช้ชีวิตคู่ที่บาห์เรน

ในช่วง 7 ปีแรกของการแต่งงาน ทั้งคู่ไม่มีบุตร สามีจึงกลับมาเมืองไทยเพื่ออ้อนวอนขอให้มีบุตรตามวัดต่างๆ ถึง 7 วัด หลังจากนั้นไม่นาน ผู้ส่งเคสก็เริ่มตั้งครรภ์และมีบุตรตามที่หวังถึง 7 คน

สามีของผู้ส่งเคสเป็นชาวมุสลิมโดยกำเนิด แต่มีความคิดแบบสากล ให้เกียรติและยกย่องบุคคลที่มีศาสนาทุกคน คุณครูไม่ใหญ่ชื่นชมคุณสมบัตินี้มาก สามีเป็นคนอัธยาศัยดี ใจเย็น เปิดกว้างรับสิ่งที่ดีเสมอ เวลาผู้ส่งเคสกราบพระ ท่านก็จะกราบด้วย เมื่อผู้ส่งเคสไปทำบุญตามวัดต่างๆ ท่านก็ไม่เคยขัดแย้งและยังไปร่วมบุญด้วยทุกครั้ง ท่านมีความรับผิดชอบต่อครอบครัวและการงานเสมอ

เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อสามีของผู้ส่งเคสจู่ๆ ก็เป็นอัมพาตโดยไม่มีสาเหตุ ร่างกายไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือบังคับได้ ผู้ส่งเคสรีบพาสามีส่งโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

ในช่วงเวลาที่สามีเป็นอัมพาต ผู้ส่งเคสก็ใกล้ถึงกำหนดคลอดบุตรคนที่ 6 และมีอาการปวดท้องใกล้คลอด ผู้ส่งเคสพยายามขับรถไปโรงพยาบาลอีกแห่งด้วยตัวเอง แต่รถเสียระหว่างทาง เพื่อนบ้านจึงพาไปส่งโรงพยาบาลที่ไกลที่สุดแทน เมื่อไปถึง หมอบอกว่าเตียงไม่ว่าง จึงส่งต่อไปคลอดที่โรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่ง เพื่อนบ้านที่มาส่งไม่ทราบเรื่องการเปลี่ยนโรงพยาบาล เมื่อเพื่อนบ้านไปเยี่ยมผู้ส่งเคสที่โรงพยาบาลแรกแล้วไม่พบตัว ก็คิดไปเองว่าผู้ส่งเคสคงเสียชีวิตแล้ว

เพื่อนบ้านด้วยความตกใจ จึงรีบวิ่งไปบอกสามีของผู้ส่งเคสซึ่งนอนเป็นอัมพาตและกำลังเตรียมผ่าตัดอยู่ที่อีกโรงพยาบาลหนึ่ง หมอได้ให้ยาชาและสามีกำลังอยู่ในอาการสะลึมสะลือ เพื่อนบ้านเข้าไปเขย่าตัวสามีและตะโกนบอกเสียงดังลั่นว่าภรรยาตายแล้วนะ ทันใดนั้น สามีก็ลุกพรวดพราดขึ้นมานั่งและยืนขึ้นจากเตียงได้ แล้วรีบเดินไปโดยไม่สนใจสิ่งใด หมอและพยาบาลต่างตกใจและร้องเรียกให้กลับมา เพราะเพิ่งจะวางยาสลบไปและสามีกำลังจะสลบอยู่แล้ว เพียงแค่ได้ยินข่าวว่าภรรยาตาย สามีก็ลืมเรื่องอาการป่วยไปหมดสิ้น หมอและพยาบาลต้องวิ่งตามมา

ในเวลาเดียวกันนั้น ผู้ส่งเคสก็อยู่ในภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น เตรียมเข้าห้องคลอด เมื่อได้ยินเสียงสามีเรียกใกล้เข้ามา ผู้ส่งเคสก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงคนหรือเสียงผี เพราะสามียังเป็นอัมพาตอยู่โรงพยาบาลอื่น ผู้ส่งเคสยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว คิดว่าเป็นวิญญาณสามีที่ห่วงหามาหาที่โรงพยาบาล เมื่อสามีมาถึงและเรียกชื่อพร้อมทั้งจับตัวผู้ส่งเคสเขย่า ผู้ส่งเคสตกใจมาก ค่อยๆ ลืมตาขึ้นแต่ไม่กล้าดู ค่อยๆ เอื้อมมือจับตัวสามีดู จึงรู้ว่าเป็นเนื้อหนังจริงๆ ผู้ส่งเคสแปลกใจมากที่สามีหายเป็นปกติได้อย่างไร สามีเองก็แปลกใจไม่รู้ว่าตัวเองหายจากอัมพาตตอนไหน ปัจจุบันสามีก็ยังเป็นปกติและไม่รู้ว่าหายได้อย่างไร

ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงลูกชายคนที่ 3 ที่เกิดมามีความผิดปกติของระบบขับถ่าย คือไม่มีช่องขับถ่ายทั้งของแข็งและของเหลว ต้องผ่าตัดเปิดช่องให้ของเสียออกและใส่แพมเพิร์สตลอด เขาได้รับการผ่าตัดหลายครั้ง จนอายุ 15 ปี ขณะที่แพทย์ตรวจความพร้อมเพื่อผ่าตัดอีกครั้ง เขาก็เกิดช็อกและหยุดหายใจทันที แพทย์พยายามช่วยแต่บอกว่าช่วยไม่ได้และได้ถอดเครื่องช่วยหายใจออก ผู้ส่งเคสเสียใจมาก ร้องไห้ฟูมฟาย และจับตัวลูกชายเขย่าไปมา พร่ำรำพันถึงความยากลำบากในการขอมีลูกและการเลี้ยงดู ทันใดนั้น ผู้ส่งเคสก็ได้ยินเสียงดังเอิ้ก มองหาที่มาของเสียงก็พบว่าเป็นเสียงลูกชาย เขาฟื้นขึ้นมาหายใจได้เป็นปกติโดยไม่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ ลูกชายลืมตาขึ้นมาทำท่างงๆ ผู้ส่งเคสดีใจมากและเตรียมเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ แต่ลูกชายก็บอกว่าคิดว่าผมเป็นเด็กหรือถึงต้องใส่ผ้าอ้อม ผู้ส่งเคสสับสน นอกจากฟื้นอย่างอัศจรรย์แล้ว ระบบขับถ่ายของลูกชายยังหายเป็นปกติด้วย ไม่ต้องผ่าตัดอีกเลย นิสัยใจคอของเขาก็เปลี่ยนไปเหมือนไม่ใช่คนเดิม ช่วยตัวเองได้ทุกอย่าง ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นไปไม่ได้เลยเพราะต้องดูแลใกล้ชิด ผู้ส่งเคสสงสัยว่าจะเป็นวิญญาณเดิมหรือวิญญาณอื่นมาสิงร่างลูกชายแทน แม้ลูกชายจะยืนยันว่าเป็นลูกแม่จริงๆ ผู้ส่งเคสก็ยังไม่มั่นใจ ปัจจุบันลูกชายเรียนเก่ง สุขภาพแข็งแรงดีมาก

ชีวิตของผู้ส่งเคสที่บาห์เรนเริ่มต้นอย่างมีความสุข สามีมีตำแหน่งการงานดี ผู้ส่งเคสก็หารายได้เสริมจากการสั่งสินค้าจากไทยมาขาย แต่ชีวิตก็ไม่ได้ราบรื่นเสมอไป ขณะที่ท้องลูกคนที่ 6 ธุรกิจต่างๆ ที่ทำก็โดนโกง สูญเสียทรัพย์สินกว่า 3 ล้านบาท และเป็นหนี้ธนาคารอีก 4 ล้านบาท รวมถึงค่าผ่อนบ้านอีก 3 ล้านบาท รวมเป็นหนี้กว่า 10 ล้านบาท สามีก็เกิดปัญหาที่ทำงาน มีการฟ้องร้องและถูกพักงานชั่วคราว เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด สามีก็มาเป็นอัมพาต ผู้ส่งเคสก็ท้องแก่ใกล้คลอด อยู่ในช่วงวิกฤตของชีวิต เงินรายได้ไม่มี หนี้สินล้นพ้นตัว แม้แต่เงินซื้อซองจดหมายเพื่อขอความช่วยเหลือจากญาติที่เมืองไทยก็ไม่มี ปัญหาถาโถมเข้ามาจากทุกทิศ

ผู้ส่งเคสตัดสินใจจะซื้อยาพิษมากินพร้อมกันทั้งครอบครัวเพื่อหนีความทุกข์ แต่แม้แต่เงินจะซื้อยาก็ไม่มี ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจพาลูกๆ 5 คน (และอีก 1 คนในท้อง) ไปเข้าเฝ้ากษัตริย์บาห์เรนทันที เมื่อไปถึง นายประตูบอกว่ากษัตริย์จะลงวันอังคาร ด้วยความทุกข์ท่วมใจ ผู้ส่งเคสคิดว่าจะต้องพบท่านให้ได้ เพราะไม่มีข้าวจะกิน

วันต่อมา ประตูบุญเปิด ผู้ส่งเคสพาลูก 5 คนไปยืนรอในเขตที่อนุญาตให้ประชาชนเข้าเฝ้า สักครู่หนึ่ง ชายหนุ่มรูปงามสง่าเดินตรงเข้ามา ถามว่าต้องการพบเราหรือ มีเรื่องเดือดร้อนอะไร ผู้ส่งเคสไม่รู้จักท่านมาก่อน พอท่านถาม ผู้ส่งเคสก็ร้องไห้โฮและกราบเรียนทั้งน้ำตา พูดไปสะอึกสะอื้นไป สรุปความได้ว่าลูก 5 คนไม่มีจะกิน คนในท้องอีก 1 กำลังจะเกิด สามีเป็นอัมพาตช่วยตัวเองไม่ได้ ตัวเองเป็นหนี้ธนาคาร ค่าผ่อนบ้านไม่มีเงินจ่าย น้ำ ไฟ โทรศัพท์ถูกตัด ความอัดอั้นตันใจทุกอย่างก็หลั่งไหลออกมา กษัตริย์ฟังนิ่งๆ แล้วตรัสด้วยน้ำพระทัยสูงส่งว่า มีปัญหาตั้งนานแล้วทำไมเพิ่งมาหาฉัน ต้องการให้ช่วยอะไร ผู้ส่งเคสตอบว่าขอให้ลูกมีกินไปวันๆ ก็พอ

กษัตริย์จึงสั่งคนติดตามให้นำซองมา 5 ซองส่งให้ลูกทั้ง 5 คน ทุกคนดีใจ คิดว่าในซองคงมีเงินพอประทังชีวิตได้วันสองวัน แต่เมื่อกลับถึงบ้านและเปิดซองพร้อมกันก็ต้องตกใจและดีใจ ในซองมีเงินรวมกัน 500 ดีน่าร์ คิดเป็นเงินไทย 50,000 บาท ซึ่งมากพอสำหรับผู้ส่งเคส สามารถประทังชีวิตได้ถึง 2 เดือน ผู้ส่งเคสตื้นตันใจมาก

สิ่งที่น่าอัศจรรย์กว่านั้นคือ หลังจากนั้นเงินเดือนของสามีไม่มีการหักหนี้จากธนาคารอีกเลย เพราะกษัตริย์ทรงจ่ายหนี้ให้ทั้งหมด พร้อมโอนบ้านให้เรียบร้อย พระองค์ยังเมตตาตั้งชื่อลูกคนที่ 6 ให้เหมือนพระองค์ท่าน ครอบครัวผู้ส่งเคสมีความสุขมากขึ้นจากการได้รับพระบรมราชานุเคราะห์จากพระองค์ท่านมาจนถึงทุกวันนี้ กษัตริย์องค์นี้สิ้นพระชนม์แล้วเมื่อพระชนมายุ 66 ปี

ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงลูกสาวคนโต ขณะตั้งครรภ์เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2548 บ่นปวดท้องมาก พาไปหาหมอ หมอบอกไม่เป็นอะไร แต่อาการไม่หาย ไปหาหมอหลายโรงพยาบาลก็ยืนยันว่าไม่มีอะไร จนวันที่ 22 พฤษภาคม 2548 ลูกสาวปวดท้องจนตัวงอ อาเจียนมาก ครั้งนี้หมอตรวจละเอียดขึ้น สงสัยว่าเป็นก้อนนิ่ว แต่ยังไม่ชัวร์ อาการปวดลดลงแล้ว แต่หมอยังไม่รู้วิธีรักษา คือได้แต่รับฟังอาการปวด ดูแล้วไม่มีอะไร จึงสันนิษฐานว่าอาจเป็นก้อนนิ่ว แต่ก็ยังกำกวม

นอกจากนี้ ลูกชายคนที่ 4 เป็นโรคหัวใจรั่ว เป็นเด็กดาวน์ซินโดรม พูดไม่ได้

นี่คือเรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสที่นำมาสู่คำถามต่อคุณครูไม่ใหญ่