EP.621 หัวใจรีไซเคิล

เรื่องราวชีวิตของครอบครัวผู้ส่งเคสเริ่มต้นจากคุณพ่อของเธอ ซึ่งรับราชการเป็นครูแต่ทำหน้าที่เจ้าหน้าที่การเงินอยู่ฝ่ายศึกษาธิการจังหวัด คุณพ่อเป็นคนอัธยาศัยดี คุยเก่ง จึงเป็นที่รักของคนทั่วไป แม้ท่านจะไม่ดื่มเหล้า แต่ก็เคยสูบบุหรี่ซึ่งเลิกได้เมื่ออายุประมาณ 40 ปี ข้อเสียของคุณพ่อคือย้ายไปที่ไหนก็จะมีภรรยาใหม่ที่นั่น ทำให้มีลูกมาให้คุณแม่ต้องช่วยเลี้ยงดูเพิ่มขึ้น เพราะท่านเห็นว่าคุณแม่เป็นคนรักเด็ก ท่านจึงพยายามหาเด็กมาเพิ่มให้ คุณพ่อไม่เคยตีหรือดุลูกเลยหากไม่เหลืออดจริงๆ ซึ่งผู้ส่งเคสโดนตีเพียงไม่กี่ครั้งในชีวิต ด้วยเหตุนี้ ผู้ส่งเคสจึงรักและสนิทกับคุณพ่อมาก ในวัยเด็ก คุณพ่อมักจะพาลูกไปวัดใกล้บ้านคุณย่าเสมอ เมื่ออายุ 60 ปี คุณพ่อเกษียณราชการครู ท่านได้ไปช่วยงานที่วัดใกล้บ้านคุณย่า โดยไปช่วยทำบัญชีให้กับมูลนิธิของวัด กินนอนอยู่ที่วัดเลย คุณพ่อมักจะถามผู้ส่งเคสเสมอว่า วันนี้ทำดีหรือยัง จนกระทั่งอายุ 70 กว่าปี ผู้ส่งเคสเป็นห่วงว่าคุณพ่ออายุมากแล้ว หากยังอยู่ที่วัดจะลำบาก ไม่มีใครดูแล จึงขอร้องให้ท่านกลับมาอยู่บ้าน คุณพ่อขอผัดผ่อนมาเรื่อยๆ จนกระทั่งอายุ 75 ปี จึงยอมกลับบ้าน แต่หลังจากกลับมาอยู่บ้านได้เพียง 3 วัน ท่านก็เสียชีวิต ก่อนเสียชีวิตในตอนเย็น คุณพ่อสวดมนต์นานกว่าทุกครั้ง เมื่อเข้าที่นอน ท่านมีอาการถอนหายใจแรงๆ บ่อยๆ เหมือนหายใจไม่อิ่ม ใกล้สิ้นลม ผู้ส่งเคสจึงรีบนำท่านส่งโรงพยาบาล เช้าวันรุ่งขึ้น คุณพ่อมีอาการดีขึ้นผิดปกติ พูดคุยกับทุกคนเหมือนไม่ได้ป่วย ผู้ส่งเคสจึงขอตัวกลับบ้าน ขณะกำลังเข้าลิฟต์ ผู้ส่งเคสได้กลิ่นธูปแขก ด้วยประสบการณ์พยาบาลมาหลายสิบปี ทำให้เธอสังเกตว่าคนไข้มักจะเสียชีวิตช่วงเวลา 6.00 น. หรือ 18.00 น.

บ่อยมาก ซึ่งเป็นช่วงที่พยาบาลยุ่ง เธอจึงฉุกคิดว่าอาจเป็นเวลาของยมทูต เมื่อกลับถึงบ้าน ชายก็โทรมาแจ้งว่าคุณพ่อเสียชีวิตแล้ว ผู้ส่งเคสได้ไปแจ้งข่าวการตายของคุณพ่อให้คุณลุง ซึ่งเป็นพี่ชายของคุณพ่อที่อยู่อีกอำเภอหนึ่ง คุณลุงไม่เชื่อในตอนแรก แต่แล้วคุณลุงก็เล่าเรื่องให้ฟังว่า เมื่อเวลา 18.00 น. ก่อนวันที่คุณพ่อจะเสียชีวิต คุณลุงและคุณป้ากำลังรับประทานอาหารอยู่บนบ้าน ได้ยินเสียงดังอยู่ใต้ถุนบ้าน คุณลุงจึงบอกให้คุณป้าลงไปดู คุณป้าเห็นคุณพ่อยืนอยู่ใต้ถุนบ้าน คุณป้าจึงเรียกคุณพ่อให้ขึ้นไปกินข้าวด้วยกัน แต่คุณพ่อได้แต่มองหน้าคุณป้า ไม่พูดอะไร แล้วหันหลังเดินไปยังบ้านคุณย่าที่อยู่ใกล้ๆ คุณป้าคิดว่าคุณพ่อคงจะไปกินข้าวที่บ้านคุณย่า จึงกลับขึ้นบ้านไปกินข้าวต่อ แต่ผู้ส่งเคสยืนยันว่าช่วงเวลาที่คุณป้าเห็นคุณพ่อยืนอยู่ใต้ถุนบ้านนั้น เป็นเวลาเดียวกับที่คุณพ่อนั่งสวดมนต์อยู่ในห้องพระที่บ้าน สวดนานกว่าปกติมาก และท่านยังไม่ตาย ท่านไม่ได้ไปหาคุณลุงคุณป้าอย่างแน่นอน 5 ปีหลังคุณพ่อเสียชีวิต วันหนึ่งที่สถานีรถไฟในเมืองราชบุรี ซึ่งเป็นที่นัดพบของเพื่อนๆ คุณพ่อเวลามาเอาเงินบำนาญ เพื่อนคนหนึ่งของคุณพ่อที่ไม่ทราบว่าท่านเสียชีวิตแล้ว เห็นคุณพ่อใส่กางเกงขาสั้นเหมือนเตรียมไปออกกำลังกาย และได้พูดคุยกับท่านด้วย แต่เวลานั้นคุณพ่อเสียชีวิตไป 5 ปีแล้ว มาถึงเรื่องคุณตา ท่านเป็นคนอำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี มีอาชีพรับจ้างเป็นช่างไม้ ซื่อสัตย์ มีความรักความกตัญญูต่อพ่อแม่มาก คุณตาดูแลพ่อแม่ของท่านจนละโลกไป ด้วยความรักพ่อแม่มาก เวลาท่านย้ายที่อยู่ มักจะหอบอัฐิของพ่อแม่ไปด้วย จนมาอยู่ที่อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี มีฐานะดีขึ้น คุณตาจึงสร้างเจดีย์เก็บอัฐิพ่อแม่ไว้ที่วัดหวายเหนียว คุณตาเสียชีวิตด้วยโรคชรา อายุประมาณ 86 ปี คุณยายของผู้ส่งเคสเป็นคนใจบุญ เมื่ออายุ 93 ปี ท่านป่วยเป็นมะเร็งที่หลอดอาหารและลำไส้ส่วนต้น ทำให้กลืนอาหารไม่ได้ ผ่าตัดไม่ได้เพราะอายุมาก หมอจึงเจาะท้องใส่สายยางเข้ากระเพาะอาหารให้อาหารทางสายยาง คุณยายมีชีวิตอยู่ได้อีก 7 เดือน แต่ร่างกายค่อยๆ ผอมลงจนเสียชีวิตในที่สุด ช่วงที่คุณยายป่วย คุณแม่ต้องอดหลับอดนอนเฝ้าคุณยายหลายเดือน ต้องดื่มกาแฟแก้่วงทุกวัน หลังคุณยายเสียชีวิต คุณแม่จึงป่วยด้วยโรคหัวใจ เต้นไม่เป็นจังหวะ บางครั้งเร็ว บางครั้งช้า ทำให้เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ หน้ามืด เป็นลมเป็นประจำ ต่อมาหมอใส่แบตเตอรี่ควบคุมการทำงานของหัวใจไว้ คุณแม่จึงแข็งแรงขึ้นถึงขนาดไปเที่ยวเมืองนอกได้ ทำงานเก่ง ไม่เหนื่อย คุณแม่เคยพูดเล่นว่าหมอบอกว่าหัวใจเต้นเร็วแบตเตอรี่จะกดให้ช้า ถ้าหัวใจเต้นช้าแบตเตอรี่จะกระตุ้นให้เร็ว อย่างนี้ยังไงแม่ก็ไม่ตายซะที เพราะว่าหัวใจของแม่นั้นรีไซเคิล แต่ปลายปี 2543 คุณแม่หัวใจเต้นเร็วมาก แบตเตอรี่ควบคุมไม่ไหว หมอหาสาเหตุไม่ได้ คุณแม่รู้สึกเหนื่อย หมอให้นอนพักและให้ยาควบคุมการเต้นหัวใจ คุณแม่นอนโรงพยาบาลประมาณ 3 อาทิตย์ เช้าวันที่ 16 กันยายน 2543 เวลา 4.00 น. คุณแม่ตื่นนอน บอกผู้ส่งเคสและน้องสาวที่เฝ้าว่า แม่จะไปแล้วนะ ผู้ส่งเคสใจวูบ แต่แกล้งถามว่า จะไปเที่ยวเหรอ เดี๋ยวไป ด้วยกันนะ คุณแม่ตอบว่า จะบ้าเหรอ หลังจากนั้นคุณแม่ไอรุนแรง 5-6 ครั้ง หน้าเขียว และเสียชีวิตในคืนนั้น อายุได้ 82 ปี พี่สาวคนโตของผู้ส่งเคสเป็นคนใจดี รักน้อง เลี้ยงน้องเหมือนแม่ พี่สาวไม่ได้แต่งงาน แต่ขอเด็กกำพร้าชายมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม 1 คน พี่สาวรักและตามใจลูกมาก เด็กพูดเก่ง ประจบเก่ง แต่เกเร เรียนอยู่ ม.2 ก็ติดยา ต้องออกจากโรงเรียน พี่สาวปิดบังเรื่องนี้ไว้ 2 เดือนหลังคุณแม่เสียชีวิต พี่สาวป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือด ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาล มีไข้สูง สลับหนาวร้อน ช่วงที่ป่วย พี่สาวเรียกหาลูกเลี้ยงด้วยความเป็นห่วง แต่ผู้ส่งเคสและญาติที่ผลัดกันดูแล ไม่เคยพบหลานเลย และไม่รู้จะตามหาที่ไหน เพราะไม่รู้จักเพื่อนหลาน หลังจากนั้นพี่สาวก็เสียชีวิต อายุ 62 ปี หลังงานศพจึงรู้ว่าของที่บ้านถูกหลานเอาไปขายเพื่อซื้อยาเสพติด ผู้ส่งเคสจึงส่งหลานไปบำบัด หลังจากผู้ส่งเคสเข้าวัดพระธรรมกาย ได้ส่งหลานไปพนาวัฒน์ อธิษฐานขอให้หลวงปู่และคุณยายช่วยให้หลานเลิกยา หลานดูดีขึ้น ปัจจุบันเลิกยาได้ แต่จู่ๆ วันหนึ่ง เขาก็พาภรรยาที่ท้อง 4 เดือนมาที่บ้าน ผู้ส่งเคสเห็นว่าไหนๆ ก็มีลูกด้วยกันแล้ว จึงชวนหลานสะใภ้ไปพนาวัฒน์ พยายามบอกให้เธอคุยกับลูกในท้องขณะนั่งสมาธิ และเข้าโรงเรียนฝันในฝันทุกวัน ให้เขาได้อยู่ในบุญด้วย ปัจจุบันลูกสาวของหลานอายุ 6 เดือน สำหรับตัวผู้ส่งเคส แม้เป็นพยาบาล แต่ก็มีอาชีพเสริมคือเปิดร้านอาหารกับสามี ไม่มีบุตรด้วยกัน ร้านขายดีพอมีเงิน ผู้ส่งเคสทำกิจการซื้อขายที่ดินด้วย ก็กำไรดี พอถึงช่วงฟองสบู่แตก ขายที่ดินไม่ได้ ขาดทุนมาก เป็นหนี้ เงินที่เพื่อน ลูกน้องยืมไปก็ไม่ได้คืน โดนโกงแชร์สารพัดปัญหา ในช่วงนั้นสามีก็ไปติดเด็กสาวอีก ผู้ส่งเคสกลุ้มใจมาก ด้วยความโมโห จึงขอหย่ากับสามีโดยไม่ได้แบ่งทรัพย์สินที่สร้างมาด้วยกันเลย (คุณครูไม่ใหญ่แทรกว่าไม่ควรทำอย่างนั้น ควรเอาเงินไว้ก่อน แต่ผู้ส่งเคสให้ไปเพราะความแค้น)