EP.902 สาวรอบสอง

ผู้ส่งเคสเป็นพนักงานของสายการบินไทย มีสามีเป็นกัปตัน และได้วัดพระธรรมกายมาเป็นเวลา 23 ปีแล้ว โดยมีพี่กมิตรในสายการบินไทยเป็นผู้แนะนำ ทั้งผู้ส่งเคสและสามีได้ร่วมบุญกับคุณครูไม่ใหญ่มาโดยตลอด ไม่เคยขาดสักบุญ มีความปลื้มปีติในทุก ๆ บุญที่มีโอกาสได้สร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่ ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่เป็นเสมือนมิสเตอร์โปรเจกต์บุญที่สามารถมีงานบุญมาให้พวกเราได้สร้างบุญได้อย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในช่วงหลังๆ เรียกว่าเป็นการสร้างบารมีแบบถี่ยิบ กระพริบตาไม่ได้ เพราะจะทำให้ตกบุญ ผู้ส่งเคสจึงไม่ยอมตกบุญอยู่แล้ว จะต้องสร้างบารมีติดตามตามติดคุณครูไม่ใหญ่ไปให้ได้

เรื่องราวเริ่มขึ้นจากความศรัทธาในคุณครูไม่ใหญ่ที่ผู้ส่งเคสมีมาอย่างยาวนาน คุณพ่อของผู้ส่งเคสเองก็เลื่อมใสในคุณครูไม่ใหญ่มานานเช่นกัน แต่เมื่อมีข่าวคราวเกี่ยวกับวัด ท่านก็ติดตามข่าวด้วยความโมโหโกรธาบ่อยครั้ง จนผู้ส่งเคสต้องบอกให้ท่านใจเย็นๆ เดี๋ยวข่าวก็เงียบไปเอง แต่ถึงแม้ข่าวจะผ่านไปปีครึ่ง ท่านก็ยังคงฉุนเฉียวอยู่ทั้งวันทั้งคืน

ต่อมาเมื่อปีที่แล้ว คุณพ่อเริ่มป่วยเป็นโรคมะเร็งที่ต่อมลูกหมาก เท้าบวม และปัสสาวะขัด จึงเข้ารับการผ่าตัดเพื่อบรรเทาอาการ คุณหมอแจ้งว่าท่านจะอยู่ได้เพียง 6 เดือนเป็นอย่างมาก เมื่อตรวจปอด แต่ละครั้งก็เห็นบางลงอย่างรวดเร็ว คุณหมอจึงสั่งให้ทำคีโม แต่ผู้ส่งเคสและพี่ๆ เห็นว่าเป็นการทรมานท่านเปล่าๆ จึงเลือกไม่ทำคีโม และได้พาคุณพ่อมาวัดทุกวันอาทิตย์แทน รวมถึงขอให้ท่านทำกิจกรรมอื่นๆ เหมือนเคย เช่น เยี่ยมญาติ เพื่อนฝูงในวงหมากรุก คุณพ่อก็เชื่อและหันมาสวดมนต์เป็นกิจวัตร หลังจากนั้นอาการของคุณพ่อก็ทุเลาลง แข็งแรงขึ้น สามารถมาวัดได้ทุกอาทิตย์ ดูดาวธรรมอย่างเพลิดเพลิน แม้หูจะไม่ค่อยดี ฟังคุณครูไม่ใหญ่พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่แค่เห็นภาพท่านก็พอใจแล้ว ผลเลือดจากการตรวจแต่ละครั้งทำให้คุณหมองงมาก เพราะผลเลือดท่านเป็นปกติ และท่านก็อยู่ต่อมาได้ถึง 5 ปีอย่างเหลือเชื่อ

เพียง 2 เดือนก่อนเสียชีวิต คุณพ่อก็เป็นอัมพาตและเข้าโรงพยาบาล แต่ไม่มีอาการเจ็บปวด รับประทานอาหารได้มากตามปกติ มีแค่อารมณ์ที่ปรวนแปร และเวลานอนหลับจะละเมอพูดเรื่องเก่าๆ ซึ่งผู้ส่งเคสฟังแล้วกังวลใจ เช่น ละเมอว่าท่านค้าของเถื่อน

ช่วงนั้นลูกชายคนโตของผู้ส่งเคสกำลังเรียนมหาวิทยาลัยปี 3 และอยู่ในช่วงปิดเทอม ผู้ส่งเคสจึงปรึกษาลูกชายเรื่องการบวชให้คุณตา ซึ่งลูกชายก็ตกลงบวชให้ โดยทำพิธีขอบวชที่เตียงคุณตา ที่วัดสาขา วัดพระธรรมกายที่จังหวัดปราจีนบุรี คุณตาดีใจมากและอวยพรยกใหญ่ หลังบวชผู้ส่งเคสก็ได้นำรูปพระหลานชายมาติดไว้ที่ปลายเตียงเพื่อให้คุณตาได้มองเห็น คุณตาก็ปลื้มมาก แกะรูปไปอวดคนอื่นทั่วห้องทุกวัน

ผู้ส่งเคสไปเยี่ยมคุณพ่อทุกวัน โดยมีภารกิจสำคัญคือการชวนท่านทำภาวนา สัมมาอรหัง และพูดให้ท่านนึกพาใจไปที่เจดีย์บ่อยๆ ท่านก็สรุปด้วยคำว่า "เวียนขวา รอบเจดีย์" ซ้ำๆ สลับกันไป คุณพ่อจะไม่ขัดเลย พอชวนก็ภาวนาเอา ภาวนาเอา แม้ก่อนเสียชีวิต 1 วัน ท่านก็ยังทำภาวนาเสียงดังลั่น แม้หอบขึ้นมาก็ยังยกมือบอกว่า "เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว ก่อน เหนื่อย ขอ ยา" พอขอยาแล้วได้ออกซิเจนครอบจมูก ท่านก็ยังภาวนาทั้งๆ ที่มีสายยางครอบอยู่ น่าชื่นใจมาก วันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันอาทิตย์ ขณะที่ผู้ส่งเคสกำลังทำสมาธิอยู่ที่สภาธรรมกาย ก็ได้รับแจ้งว่าท่านรับประทานอาหารอิ่มแล้ว ภาวนาสัมมัง จับมือพยาบาลพี่เลี้ยงไว้ แล้วก็โบกมือบ๊ายบาย ก่อนจะสิ้นใจในขณะอายุได้ 84 ปี

ในส่วนของคุณแม่สามีของผู้ส่งเคส ท่านก็เลื่อมใสในพระพุทธศาสนามาก ชอบทำบุญด้วยแบงค์ใหม่ๆ และฝากปัจจัยมากับผู้ส่งเคสและสามีไม่เคยขาดสักบุญเลย ปกติคุณแม่สามีจะอยู่กับพี่สาวและน้องสาวสามี ผู้ส่งเคสทราบว่าเวลาท่านโกรธ จะฉุนเฉียวและปิดประตูขังตัวเองนานๆ บางทีเป็นวันๆ ในวาระสุดท้าย คุณแม่สามีป่วยนอนอยู่ในห้อง ICU หลายเดือน ช่วงที่ท่านดีขึ้นและมีสติ ผู้ส่งเคสพูดเรื่องบุญ ท่านก็พยักหน้ารับทราบตลอด ในวันที่ท่านจากไป ผู้ส่งเคสและสามีไปเยี่ยมตอนเย็นตามปกติ พยาบาลมาบอกว่าท่านเพิ่งสิ้นใจเดี๋ยวนี้เอง ผู้ส่งเคสรีบเข้าไปหาที่เตียงทันที ตอนนั้นยังไม่ถึงตอนที่คุณครูไม่ใหญ่สอนว่าผู้ตายใหม่ๆ จะมายืนอยู่ที่ปลายเตียง ผู้ส่งเคสจึงไปพูดกับท่านที่หัวเตียงว่า "คุณย่าคะ ไม่ต้องห่วงอะไรนะคะ คุณย่าสบายแล้ว ไปเลยค่ะ ไปวัดพระธรรมกายที่ปทุมธานีนะคะ แล้วเวียนรอบมหาธรรมกายเจดีย์ ที่หนูเคยให้ดูรูป เวียน 3 รอบนะคะ" ผู้ส่งเคสพูดเหมือนนางฟ้าบนเครื่องบิน ถามท่านว่าไปถูกไหมคะ เจดีย์องค์ใหญ่สีทองที่งดงาม ผู้ส่งเคสบอกไปแล้วก็ชักห่วงว่าท่านจะไปไม่ถูก เพราะคุณแม่สามีไม่เคยไปไหนเองเลย ก่อนป่วยท่านบอกสามีของผู้ส่งเคสไว้ว่าให้เอาเงินของท่านไปทำบุญทั้งหมด หลังเสียชีวิต พี่สาวสามีได้เก็บเงินที่ท่านซ่อนไว้ให้รวมได้เกือบ 200,000 บาท เพื่อมาทำบุญกฐิน

ตัวผู้ส่งเคสเอง เมื่อปี 2543 ก็เคยล้มป่วยลงโดยไม่ทราบสาเหตุ หาหมอตรวจอย่างละเอียดก็ไม่พบอะไร ตระเวนรักษาจนอ่อนใจก็ไม่หาย แถมยังได้ยาผิดๆ มาทำให้เป็นหนักขึ้น ผมร่วง ตัวบวม ใจสั่นเหมือนจะหยุดเต้น ปวดศีรษะมาก เคยนอนหนุนตักลูกชายแล้วน้ำตาไหลออกมาเอง บอกเขาว่าไม่ต้องเสียใจนะถ้าแม่ต้องกลับวิมานไปก่อน ลูกเงียบไปเพราะรู้ว่าแม่ป่วยมาก บางวันความดันลดเหลือ 40 ต้องส่งโรงพยาบาลกลางดึก

จนมาวันหนึ่ง คุณพ่อของผู้ส่งเคสอยากไปกราบมหาธรรมกายเจดีย์ พอไปถึงเจดีย์ ผู้ส่งเคสได้นำคุณพ่อคุณแม่อธิษฐาน และบอกท่านว่าที่ฐานองค์พระมีชื่อของทุกคนในครอบครัว และที่ภายนอกเจดีย์มีองค์พระที่ผู้ส่งเคสทำด้วยปัจจัยของตัวเองและบอกบุญด้วยมากกว่า 500 องค์ คุณพ่อคุณแม่ปลื้มมาก ผู้ส่งเคสเองก็ปลื้มไม่จบและภาคภูมิใจเช่นกัน แต่ตกดึกคืนนั้น แม้จะปลื้มในบุญมาก ผู้ส่งเคสก็ป่วยอีก ตอนใกล้รุ่งฝันแปลกมาก ฝันว่าเจ้าภาพที่พาเข้าวัดมาบอกว่าจะพาไปหาหมอเก่ง รักษาหายทุกโรค ผู้ส่งเคสก็ตามไปนั่งหน้าหมอ แต่ทราบว่าไม่ใช่หมอ เพราะมีลักษณะสง่างามเหลือเกิน อร่ามไปหมด ท่านเหมือนพระธรรมกายประจำตัวบนเจดีย์มาก ซึ่งจิตของผู้ส่งเคสผูกพันกับพระธรรมกาย ท่านลืมตาแล้วพูดกับผู้ส่งเคสด้วยภาษาที่ไม่ค่อยเข้าใจ ผู้ส่งเคสนั่งพับเพียบฟังอยู่นาน 2 วันต่อมา ผู้ส่งเคสรู้สึกไม่สบายเช่นเดิม แต่ก็ได้มิตรผู้มีพระคุณท่านหนึ่งพาไปหาหมอที่บอกว่าเก่งมาก ผู้ส่งเคสเองก็เฉยๆ แล้ว ไม่หวังอะไร แต่พอคุณหมอเห็นหน้าก็บอกว่ารออยู่แล้ว เพราะคุณยายจะมาฝากไว้ให้รักษา ถ้ามาช้าไปเพียง 4-5 วันก็ต่อโรงได้เลย คุณหมอก็รักษาแบบง่ายๆ ให้ยามารับประทาน หลังจากนั้นผู้ส่งเคสก็ค่อยๆ แข็งแรงขึ้น ลิ้นหัวใจที่เคยรั่วก็ปิดสนิท หมอโรคหัวใจประหลาดใจมาก ขณะนี้ผู้ส่งเคสรู้สึกสดชื่น ทำงานได้หลายอย่างโดยไม่ค่อยเหนื่อย สมองแจ่มใสมาก เหมือนกลับไปเป็นสาวอีกรอบ

เรื่องของคุณลุงของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นข้าราชการตำรวจใจดี และเคยทำบุญองค์คลักษ์ แต่ทราบว่าตอนหนุ่มๆ ท่านเคยฆ่าสัตว์ทำอาหารบ่อยครั้ง ใกล้เสียชีวิตคุณลุงหอบอย่างรุนแรง ผู้ส่งเคสบอกให้ท่านนึกถึงบุญสร้างองค์พระบนธรรมกายเจดีย์ด้านนอก ซึ่งท่านได้ทำกับผู้ส่งเคสมาหลายปีแล้ว ท่านดูเหมือนฟังเข้าใจ คุณลุงเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 86 ปี

ครอบครัวของผู้ส่งเคสยังเคยมีประสบการณ์กับอานุภาพของพระเดชพระคุณหลวงปู่ เมื่อประมาณ 11 ปีที่แล้ว ในวันมาฆบูชา ยังใช้สถานที่จุดประทีปมาฆะตรงพื้นที่หอฉันในปัจจุบันนี้ เมื่อเสร็จพิธี รถของผู้ส่งเคสติดหล่ม จมลงไปครึ่งล้อ กว่าจะช่วยเอารถมาลากได้กันนาน ทำให้ครอบครัวกลับถึงบ้านเกือบเที่ยงคืน วันรุ่งขึ้น ลูกชายคนเล็ก ตอนนั้นอายุประมาณ 7 ขวบ มาคุยด้วยเสียงอ้อแอ้ว่าเมื่อคืนนี้ฝันเห็นพระองค์หนึ่งสะพายย่ามมายืนอยู่ที่ราวระเบียงบันไดกลางบ้าน มีแววตาวาววับ ยิ้มให้ ลูกชายถามว่าท่านเป็นใคร มาทำไม ท่านก็ยิ้มอีกและบอกว่าจะมาอยู่ด้วย ลูกชายตอบว่าคงไม่มีห้องหรอก ห้องเต็มหมดแล้ว ท่านบอกว่าไม่เป็นไร จะอยู่ห้องนี้เอง แล้วท่านก็เดินหายผ่านประตูห้องพระเข้าไป ผู้ส่งเคสจึงนำรูปหลวงปู่ให้เขาดู เขาก็ชี้แล้วส่งเสียงดังว่า "ใช่แล้ว องค์นี้แหละที่มาหา"

พระอาจารย์ของลูกชายคนโตที่บวช ท่านเป็นพระที่อดทน อึด ทน ใจดีมาก ผู้ส่งเคสและสามีตั้งใจจะอุปัฏฐากท่านตลอดไป การได้พบกับพระอาจารย์องค์นี้เป็นครั้งแรกที่ทำให้ผู้ส่งเคสเกิดแรงบันดาลใจอยากได้เพศชาย ได้บวชเป็นเจ้าอาวาสในวัดที่มีบรรยากาศสงบวิเวก แต่สวยงาม และต้องเป็นสาขาของวัดพระธรรมกายด้วย จะได้ไม่ว้าเหว่