EP.628 เกิดมาไม่มีสมบัติ

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นกับ ผู้ส่งเคส ซึ่งเข้าวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปีพ.ศ. 2539 แต่การมาวัดในตอนแรกนั้นเป็นไปด้วยความยากลำบาก ต้องแอบสามีมา เพราะสามียังไม่เข้าใจวัด เธอแอบมาวัดได้เพียง 6-7 ปี จนกระทั่งลูกชายคนสุดท้องอายุได้ 1 ขวบในปีพ.ศ. 2547 ณ จุดนั้นเอง ที่ ผู้ส่งเคส ได้ฉุกคิดว่าชีวิตไม่ได้มีแค่การทำงานและการเลี้ยงลูก ลูกจึงตัดสินใจเข้าวัดพระธรรมกายอย่างจริงจัง โดยไม่เกรงใจสามีอีกต่อไป เพราะเสียดายบุญที่อาจตกหล่นไป เมื่อได้ติดจานดาวธรรม เธอกลัวว่าสามีจะทำเครื่องรับสัญญาณพัง แต่สามีก็เป็นคนใจดี ยอมให้เธอกับลูกๆ ทั้งสองดูรายการจากวัด หลังกลับเข้าวัดอย่างจริงจัง ชีวิตการทำงานของเธอดีขึ้นมาก ทำงานจำนวนวันน้อยลง แต่รายได้กลับมากขึ้นกว่าเดิม เธอเชื่อมั่นว่าเป็นผลจากการทำบุญถูกเนื้อนาบุญอย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้ เธอจึงอยากกราบเรียนประวัติครอบครัวเพื่อขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ค่ะ

พ่อกับแม่ของ ผู้ส่งเคส เป็นคนจังหวัดอุดรธานี เมื่อเริ่มต้นชีวิตคู่ ท่านทั้งสองต้องอาศัยเช่าบ้านอยู่ แม้จะมีลูกด้วยกันถึง 10 คน ก็ยังคงต้องเช่าบ้านและย้ายที่อยู่ไปเรื่อยๆ ตลอดชีวิตของท่านทั้งสอง ไม่เคยมีบ้านหรือที่ดินเป็นสมบัติของตัวเองเลย ลูกคนนี้เกิดบ้านหลังนั้น ลูกคนนี้เกิดบ้านหลังนี้ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าศึกษา เมื่อลูกๆ โตขึ้น พ่อกับแม่ก็ได้มาอาศัยอยู่กับลูกๆ ท่านทั้งสองมีบุญอย่างหนึ่งคือ ลูกๆ ทุกคนจะรักและดูแลท่านเป็นอย่างดี ปัจจุบันพ่อกับแม่อาศัยอยู่ที่บ้านของพี่สาวคนที่ 8

นอกจากเลี้ยงลูก 10 คนจนโตแล้ว พ่อกับแม่ยังต้องมาเลี้ยงหลานอีก 2 คน ซึ่งเป็นลูกของพี่สาวคนโต เลี้ยงตั้งแต่เกิดจนโต เพราะท่านมีประสบการณ์เลี้ยงลูกมา 10 คนแล้ว การเลี้ยงหลานอีก 2 คนจึงไม่ใช่เรื่องยาก เนื่องจากพี่สาวไม่ยอมเลี้ยงและยกให้พ่อแม่เลี้ยง เพราะเห็นว่าท่านเลี้ยงเก่ง ตัวพี่สาวเองก็ไปอยู่กับสามีที่ต่างจังหวัด นานๆ ครั้งจึงจะส่งเงินมาให้ พ่อแม่รักหลานทั้งสองมากเหมือนมีลูกเพิ่มอีก 2 คน

เดิมที พ่อของ ผู้ส่งเคส เป็นคนไม่เชื่อเรื่องบุญบาป นรก สวรรค์ และไม่ชอบทำบุญ แต่มีเหตุการณ์ที่ทำให้ท่านเปลี่ยนไป เมื่อปลายเดือนสิงหาคม 2548 พ่อป่วยหนักด้วยอาการติดเชื้อในกระแสเลือด ท่านเพ้อหนักมาก เพ้อเห็นแต่ผี คอยแต่จะเปิดประตูให้ผีเข้ามาในบ้าน แม้วันสุดท้ายที่หายป่วยและกำลังจะออกจากโรงพยาบาล ท่านก็ยังเห็นอีก แต่เห็นอยู่คนเดียว ผีที่ท่านเห็นมีหลากหลายชาติ ภาษา บางตัวเดินสวนกัน บางตัวลอยไปมา ท่านมักถามว่า นั่นใครเนี่ย ทำไมมาอยู่แถวนี้

ขณะที่พ่อป่วย ผู้ส่งเคส น้องชาย และพี่สาวคนที่ 8 ได้ช่วยกันอธิษฐานขอให้พ่อรอดชีวิตกลับมาสร้างบุญสร้างบารมีก่อน เพราะที่ผ่านมาพ่อแทบไม่ได้สร้างบุญเลย และถ้าพ่อฟื้น ขอให้ท่านเข้าใจในบุญ อธิษฐานทุกวัน และในที่สุดก็ได้ผล พ่อหายเร็วมาก หลังป่วยครั้งนี้ ท่านเชื่อเรื่องผี เรื่องบุญบาป นรก สวรรค์ บอกบุญอะไรพ่อทำหมด บอกให้สร้างพระประจำตัวก็ทำ วันที่พ่อออกจากโรงพยาบาล พ่อยังเห็นผีมายื่นมือขอส่วนบุญ เห็นพ่อหาย ผีเหล่านั้นก็ดูสุดขีด

ต่อมา ผู้ส่งเคส หลังแต่งงานได้ 3 ปีก็ยังไม่มีบุตร ปี 2540 ได้ไปเที่ยวภาคเหนือกับสามีและญาติ จึงอธิษฐานขอบุตรตามวัดต่างๆ หลายวัดที่ไปเที่ยว ประมาณ 1 เดือนต่อมา ฝันเห็นพระแก้วมรกตและหลวงพ่อบุษราคัมที่จังหวัดพะเยา ซึ่งเป็นวัดที่ไปบนไว้ หลังจากนั้นก็ตั้งท้องสมใจ

ช่วงที่ตั้งท้องลูกสาวคนแรก ผู้ส่งเคส เพิ่งได้ไปวัดพระธรรมกายและนั่งสมาธิได้ดี อยากจะนั่งอยู่เรื่อยๆ แต่ต้องแอบตื่นมานั่งสมาธิกลางดึก ต้องแอบสวดมนต์ เพราะสามีไม่เข้าใจวัดพระธรรมกาย สามีเคยเอาหลวงปู่สดมาทุ่มกับพื้นจนแตกกระจาย ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเป็นบาปมาก

ตอนคลอดลูกสาวคนแรกเป็นการผ่าคลอด หมอฉีดยาชาแต่ไม่ชา ลูกยังเจ็บอยู่ หมอจึงให้ยานอนหลับ เมื่อหลับไป ผู้ส่งเคส เห็นหลวงปู่สดและคุณครูไม่ใหญ่ในดวงแก้วใส มองดูจนดวงแก้วหายไปก็ได้ยินเสียงเด็กร้องและตื่นขึ้นมา

ลูกสาวคนแรกอายุได้ 1 อาทิตย์ ปรากฏว่าตัวเหลืองมาก แพทย์บอกว่ามาหาช้า อันตรายมาก ผู้ส่งเคส ร้องไห้อธิษฐานขอหลวงปู่สดช่วย หมอให้เข้าตู้ปลา ขณะอยู่ในตู้ ลูกสาวถ่ายของเสียออกมาเยอะมากจนพ้นขีดอันตราย ผู้ส่งเคส ดีใจมาก คิดว่าหลวงปู่คงมาช่วย

1 ปีต่อมา ผู้ส่งเคส ตั้งท้องลูกสาวคนที่สองโดยไม่ได้บนขอที่ไหน แต่ท้องนี้มักฝันร้าย ช่วงนั้นเศรษฐกิจตกต่ำ ทั้งสามีและเธอรายได้ลดลงมาก เมื่อลูกคนที่สองอายุ 2 เดือน เธออยากกลับไปทำงานเร็วๆ จึงนำลูกสาวไปฝากเนอสเซอรี่ที่เคยฝากลูกคนแรกไว้ ทั้งที่ยายห้ามเพราะเด็กยังเล็กเกินไป แต่เธอประมาทคิดว่าไม่เป็นไร นำลูกไปฝากตอน 9 โมงเช้า 6 โมงเย็นได้รับโทรศัพท์ว่าลูกสาวคนที่สองไม่สบายมาก ให้รีบมารับ เมื่อไปถึงเนอสเซอรี่ซึ่งอยู่ในโรงพยาบาล ลูกสาวอยู่ในห้อง ICU แล้ว เจ้าของเนอสเซอรี่บอกว่าหลังทานนมก็ให้เด็กนอน พอมาดูก็ตัวเขียว และสุดท้ายลูกสาวคนที่สองก็จากไปในวันแรกที่ไปฝากคนอื่นเลี้ยง

ผู้ส่งเคส ใช้สติคุมตัวเองอย่างมาก เพราะถ้าเผลอก็อยากฆ่าตัวตายตามลูกไป เธอจมอยู่กับความทุกข์เหมือนเป็นโรคซึมเศร้า อยู่ในโลกของตัวเอง ไม่ค่อยสนใจดูแลลูกสาวคนแรกเลย ทำให้ลูกคนแรกพูดช้ากว่าวัย

เธออโหสิกรรมให้ทุกคนที่ทำให้ลูกสาวคนที่สองตาย แต่สามีไม่ยอม ฟ้องร้องเนอสเซอรี่ ต้องส่งศพไปผ่าพิสูจน์ที่นิติเวช โรงพยาบาลตำรวจ แพทย์สรุปว่าเด็กเป็นโรคไหลตาย แต่สามีไม่เชื่อ ส่งศพให้หมอผู้เชี่ยวชาญตรวจ หมอบอกว่าอวัยวะภายในไม่มี สามีขอชิ้นส่วนคืนจากนิติเวช หมอตรวจชิ้นส่วนที่ส่งคืนมาบอกว่าเด็กป่วยมากที่ปอด ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้เพราะลูกสาวแข็งแรงมาตลอด หมอจึงขอตรวจ DNA ของ ผู้ส่งเคส และสามี ผลออกมาว่าชิ้นส่วนที่นำมาให้มี DNA ไม่ตรงกับของทั้งคู่ ไม่ทราบว่าเป็นของเด็กคนใด

สามีจึงให้ข่าวหนังสือพิมพ์และฟ้องแผนกนิติเวช ศพลูกสาวจัดงานเผาไม่ได้ ต้องรอพิสูจน์ ศพถูกเก็บไว้ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี เวลาผ่านไปประมาณ 1 ปี โรงพยาบาลบอกว่าปลั๊กไฟที่เก็บศพหลุด ศพต่างๆ ไหลปนกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นศพของใครบ้าง ศพของลูกสาวเปื่อยรวมกับศพคนอื่น ต้องนำไปไว้ที่สุสานสระบุรี กลายเป็นศพไร้ญาติ ไม่ได้ทำพิธีศาสนาเลย (คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า ทำภายหลังได้เพราะศพนั้นไม่ใช่ลูกสาวแล้ว)

หลังเสียลูกสาวคนที่สองไป ผู้ส่งเคส ผ่าตัดแก้หมันที่เคยทำไว้ หวังให้ลูกมาเกิดใหม่ แต่ก็ยังไม่ท้อง จึงตัดสินใจไปขอหลวงพ่อโสธร โดยบนไว้ว่าจะถวายลูกรับใช้พระพุทธศาสนา แต่ก็ยังไม่ท้อง จึงตัดสินใจให้แพทย์ช่วยฉีดเชื้อ เธอนั่งสมาธิและอธิษฐานว่าถ้าจะท้อง ขอให้นั่งสมาธิได้ดี ปรากฏว่านั่งได้ดี จิตนิ่ง ตัวเบาสบาย ขยายใหญ่มาก ออกจากสมาธิแล้วมั่นใจว่าท้องแน่ๆ และก็ท้องจริง ดีใจมาก แต่เมื่อตรวจโครโมโซมพบว่าเป็นเด็กผู้ชาย ก็เสียใจเพราะหวังเป็นลูกสาวคนที่สองมาเกิดใหม่ แต่คิดได้ใหม่ว่าถ้าเป็นลูกชายจะได้บวชสืบทอดพุทธศาสนาได้ ก็หายเศร้าใจ ปัจจุบันลูกชายอายุ 2 ขวบแล้ว