EP.631 พระของขวัญวัดปากน้ำ

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นลูกหลานของหลวงปู่ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ได้เคยมีโอกาสไปกราบหลวงปู่เป็นครั้งแรกโดยการพาไปของป้าแท้ๆ ในครั้งนั้น หลวงปู่เมตตามอบพระของขวัญวัดปากน้ำ รุ่นหนึ่งให้ และยังได้เปล่ากระหม่อมให้ด้วย พร้อมกับตรัสว่า กูบรรจุพระให้แล้วนะ ในวัยเยาว์นั้น ผู้ส่งเคสยังไม่เข้าใจความหมายของคำว่า บรรจุพระในตัว แต่ทราบเพียงว่าพระของขวัญของหลวงปู่นั้นศักดิ์สิทธิ์มาก โดยเฉพาะรุ่นหนึ่ง ท่านได้เก็บรักษาพระของขวัญไว้ติดตัวอย่างดี แต่ด้วยความที่พระผงนั้นยุ่ยละลายน้ำง่าย ประกอบกับท่านห้อยอย่างสมบุกสมบัน จึงกังวลว่าพระจะหมดไป ด้วยความคิดแบบเด็กๆ ในขณะนั้น ท่านจึงตัดสินใจขูดเนื้อพระบางส่วนกินเข้าไป เพื่อให้องค์พระอยู่กับตัวตลอดชีวิต ท่านรู้สึกสบายใจที่ได้ทำเช่นนั้น และเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นเคล็ดลับส่วนตัว แม้มีคนชมว่าสวยว่างามก็ไม่เคยบอกใคร ต่อมา พระของขวัญองค์นั้นก็ได้ยุ่ยสลายไปจนหมด เหลือเพียงส่วนที่กินเข้าไปอยู่ในท้องเท่านั้น

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นจากการที่ท่านได้รับพระของขวัญ รุ่นหนึ่ง จากหลวงปู่ วัดปากน้ำ ซึ่งหลวงปู่ได้บรรจุพระให้แล้ว ท่านศรัทธาในความศักดิ์สิทธิ์ของพระของขวัญมาก แต่เนื่องจากพระผงทำจากดอกมะลิและท่านดูแลไม่ดีนัก จึงกลัวพระจะหมดไป ด้วยความคิดประสาเด็ก จึงขูดเนื้อพระกินเข้าไปเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในตัว ต่อมาพระของขวัญก็สลายไปจริงๆ เหลือเพียงส่วนที่กินเข้าไป ท่านเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ

นอกจากเรื่องราวของตนเองแล้ว ผู้ส่งเคสยังเล่าเรื่องของญาติสนิทอีกท่านหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันยังมีชีวิตอยู่ ญาติผู้นี้เคยมาอุปัฏฐากหลวงปู่และได้รับพระของขวัญเช่นกัน แต่ได้ทำหายไป วันหนึ่ง เมื่อหลวงปู่เข้าห้องน้ำ ญาติผู้นี้เห็นพระของขวัญของหลวงปู่วางอยู่ จึงหยิบไปเพื่อเอาไปแทนองค์ที่หาย แต่ภายหลังได้กลับใจและนำมาคืนวางไว้ที่เดิม หลวงปู่ทราบเรื่องและตรัสว่า พระท่านมีเจ้าของหมดแล้ว ในช่วงบั้นปลายชีวิต ญาติท่านนี้ได้กลับมาอยู่บนแผ่นดินรูปใบโพธิ์ และขายที่ดินให้วัดเพื่อสร้างอนุสรณ์สถานหลวงปู่

เรื่องราวของป้าแท้ๆ ของผู้ส่งเคส ผู้ซึ่งพามาวัดปากน้ำครั้งแรก ป้าท่านนี้เคารพศรัทธาหลวงปู่มากและมาวัดเป็นประจำ แต่มีกรรมอย่างหนึ่งคือ ทุกหน้าหนาว ท่านจะมีอาการคุ้มคลั่งเหมือนคนบ้า อาการนี้เป็นมานานตั้งแต่ผู้ส่งเคสจำความได้ จะเป็นเฉพาะหน้าหนาว พออากาศร้อนก็จะหายเป็นปกติ ก่อนจะมีอาการ ท่านจะรู้ตัวและบอกให้คนรอบข้างช่วยล่ามโซ่ไว้ พอหายก็จะบอกให้แก้โซ่ออก ป้าพยายามรักษาทุกวิถีทาง ทั้งหาหมอ กินน้ำมนต์ ก็ไม่หาย จนกระทั่งหลวงปู่บอกว่าไม่ต้องรักษาที่ไหน เดี๋ยวหมดกรรมก็หายเอง เพราะโรคนี้เป็น โรคกรรม และให้ยาลงวัดปากน้ำกิน ประมาณ 4-5 ปีต่อมา อาการบ้าในหน้าหนาวของป้าก็หายไปเองและไม่กลับมาอีกเลย หลังจากนั้นท่านก็ป่วยด้วยโรคชราและเสียชีวิตในวัย 92 ปี

ผู้ส่งเคสได้ไปร่วมงานศพของโยมแม่หลวงปู่ที่วัดปากน้ำ และได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับโยมแม่จากญาติๆ โดยเฉพาะลุงหลอม โยมแม่หลวงปู่เป็นคนใจบุญ เด็ดเดี่ยว เข้มแข็ง ทำจริงเหมือนหลวงปู่ ท่านชอบไปวัดเป็นประจำและเคยบวชชีอยู่ที่วัดสองพี่น้อง รักษาศีล เก็บดอกบัวเตรียมไว้ให้คนบูชา หลังจากหลวงปู่มาอยู่วัดปากน้ำแล้ว โยมแม่ก็ไปมาระหว่างวัดสองพี่น้องกับวัดปากน้ำเสมอ หลวงปู่ชวนให้มาอยู่วัดปากน้ำ แต่โยมแม่ยังไม่ยอม จนกระทั่งพี่สาวของหลวงปู่ (ป้าดา) เอาที่ดินไปจำนองกับคนจีนแล้วถูกโกง โยมแม่เสียใจมาก จึงมาเล่าให้หลวงปู่ฟังที่วัดปากน้ำ หลวงปู่ฟังแล้วหัวเราะชอบใจ พอโยมแม่เล่าเสร็จก็ชวนให้มาอยู่วัดปากน้ำ โยมแม่ก็ตกลง โยมแม่หลวงปู่เป็นคนขยัน ไม่ชอบอยู่เฉยๆ เมื่อมาอยู่วัดปากน้ำ ท่านก็จัดการดำนาปลูกข้าวในร่องน้ำขนาดใหญ่ของวัด หลวงปู่มาดูแต่ไม่ว่าอะไร ถึงฤดูเก็บเกี่ยว แม่ชีในวัดก็เอาข้าวไปสีและนำมาเลี้ยงพระ โยมแม่อยู่ที่วัดปากน้ำจนวาระสุดท้ายของชีวิต หลวงปู่เก็บศพโยมแม่ไว้เพื่อทำวิชา ภายหลังจึงจัดงานสลายร่าง

โยมพ่อของหลวงปู่เป็นคนขยันขันแข็ง เป็นพ่อค้าขายข้าว ท่านเสียชีวิตลงเมื่อหลวงปู่อายุเพียง 13 ปี ตอนนั้นหลวงปู่ยังไม่ได้บวช ป้าดา พี่สาวคนโต จึงดูแลหลวงปู่แทน เดิมป้าดามีฐานะดี มีเรือจ้างขนาดใหญ่ 3 ลำ แต่กิจการเดินเรือขาดทุนจึงยากจนลง หลวงปู่จึงให้มาอยู่ที่วัดปากน้ำ เพื่อช่วยพี่สาว หลวงปู่ประชุมสงฆ์และขอความเห็นว่าจะเอาเงินทำบุญให้พี่สาวโดยตรงก็ไม่สมควร ท่านจึงจะนำรูปของท่านใส่กรอบขายให้คนบูชาแทน คณะสงฆ์เห็นด้วยและสาธุพร้อมกัน ป้าดาจึงได้อาศัยจำหน่ายรูปหลวงปู่จนมีฐานะพอสุขสบาย ท่านอาศัยอยู่ในสายบุญของหลวงปู่ที่วัดปากน้ำจนกระทั่งเสียชีวิต