EP.633 อานุภาพวิชชาธรรมกาย

ผู้ส่งเคส ในเรื่องนี้คือคุณองุ่น สุขเจริญ ซึ่งได้ส่งเรื่องราวและคำถามที่มีคุณค่าเกี่ยวกับหลวงปู่ วัดปากน้ำ และวิชาธรรมกายมาถึงคุณครูไม่ใหญ่ เพื่อเป็นเครื่องศึกษาและทำความเข้าใจในหลักธรรมและกฎแห่งกรรม

เรื่องราวนี้เป็นภาคที่ 5 ของเรื่อง ยิ่งมองยิ่งงาม ซึ่งเป็นเรื่องราวทรงคุณค่าอันไม่รู้จบของท่าน (หลวงปู่ วัดปากน้ำ) ที่ทำให้เราได้ทราบซึ้งถึงคุณค่าและรักในวิชาธรรมกายมากยิ่งขึ้น เพราะกว่าที่วิชาธรรมกายจะกลับคืนมาและทำให้ผู้คนเข้าใจได้ถึงเพียงนี้ หลวงปู่ต้องฟันฝ่าอุปสรรคอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพัน วิชาธรรมกายนี้เป็นวิชาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่สูญหายไปประมาณ 500 ปีหลังพุทธปรินิพพาน หลวงปู่ท่านได้ปฏิบัติธรรมอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพันและค้นพบวิชชานี้ขึ้นมาใหม่ วิชานี้มีคุณพิเศษอันประมาณมิได้ สร้างความอัศจรรย์แก่พุทธศาสนาอย่างมาก เช่น การระลึกชาติ การรู้เรื่องราวในอดีต การปัดลูกระเบิดในสงครามโลกครั้งที่ 2 การรักษาโรค

ความอัศจรรย์นี้ทำให้ผู้ที่ไม่ได้ศึกษาหรือเห็นด้วยตาตนเองเชื่อได้ยาก คนบางกลุ่มกล่าวหาว่าหลวงปู่อวดอุตริ ทั้งที่คำว่า ธรรมกาย มีกล่าวชัดในพระไตรปิฎก แต่หลวงปู่ท่านไม่หวั่นไหว ทรงสอนและเผยแผ่จนเป็นที่ยอมรับและมีคนศรัทธามาก แต่ก็มีคนอีกกลุ่มที่ไม่พอใจ พูดจาเหยียดหยามรุนแรงถึงขั้นว่า ใครอยากเป็นอสุรกายให้ไปเรียนธรรมกายที่วัดปากน้ำ หลวงปู่ท่านตอบด้วยความสงบว่า ท่านมีปัญญา รู้ดีชั่ว ไม่ทำลายตนเองด้วยความปรารถนาลามก ผู้ที่ว่าร้ายท่านอาจไม่รู้ความหมายของคำว่าธรรมกายและหมายถึงใคร ท่านเชื่อว่าความไม่รู้ของคนเหล่านั้นจะลบล้างสัจธรรมของพุทธศาสนาไม่ได้ ความจริงจะปรากฏขึ้น และมีผู้ที่บรรลุธรรมกายเป็นพยานมากมาย

การที่ไม่เข้าใจและไม่ยอมเข้าใจของคนบางกลุ่มนำไปสู่เหตุการณ์ไม่คาดคิดคือการลอบสังหาร วันหนึ่ง หลังการอบรมธรรมะที่หลวงปู่ทรงฟังอยู่ด้วย ขณะที่ท่านเดินออกจากศาลาเพื่อกลับกุฏิ ก็มีผู้ร้ายยิงท่าน กระสุนทะลุจีวรถึง 2 รู แต่ไม่ทำอันตรายแก่ท่านเลย กระสุนผ่านจีวรไปเฉยๆ เหมือนมันรู้ว่าท่านมีคุณธรรมและมีพระคุณต่อมวลมนุษยชาติ แต่มันก็ต้องออกจากปากกระบอกปืนเพื่อไม่ให้ผู้ยิงเสียใจ แต่ผู้ติดตามท่านที่อยู่ในรัศมีใกล้เคียง ถูกยิงที่ปากทะลุแก้ม บาดเจ็บสาหัสแต่ไม่ถึงตาย ซึ่งเป็นวิบากกรรมเก่าของท่านผู้นี้ ผู้ยิงคือนายรอด ซึ่งถูกจับได้ในภายหลัง หลวงปู่ท่านมีความเมตตา ไม่ถือโทษโกรธเคือง และขอให้ศาลยกฟ้อง แต่เจ้าหน้าที่เห็นว่าต้องดำเนินคดีตามกฎหมายเพื่อรักษากฎให้ศักดิ์สิทธิ์ นายรอดจึงถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลานาน

หลายปีต่อมา ในวันที่นายรอดจะออกจากคุก หลวงปู่ท่านทราบด้วยญาณทัศนะและกล่าวลอยๆ ขึ้นว่า นายรอดจะออกจากคุกวันนี้ แต่เขาจะไม่รอด เรื่องนี้ได้รับการยืนยันเมื่อนายรอดถูกคู่อริเก่าที่เขาเคยเบียดเบียนไว้ก่อนเข้าคุก ยิงเสียชีวิตทันทีที่ออกจากคุก

เหตุการณ์นี้ทำให้ชื่อเสียงของหลวงปู่โด่งดังขึ้นไปอีก มีศิษย์มากมายหลั่งไหลมานับถือ แต่ก็ยังมีคนที่ไม่ชอบ พยายามลอบวางยาพิษท่านในภัตตาหาร แต่หลวงปู่ท่านรู้ล่วงหน้าด้วยญาณทุกครั้ง หากสำรับใดมียาพิษ ท่านจะใช้ช้อนเงินจุ่มลงไป ซึ่งช้อนจะเปลี่ยนเป็นสีดำทันที คุณครูไม่ใหญ่เล่าว่า ท่านจะนิ่งๆ แล้วเอาช้อนตักอาหารคำนั้นวางไว้ มีครั้งหนึ่ง หลวงปู่ให้เอาอาหารสำรับหนึ่งไปทิ้ง แต่อุปัฏฐากเสียดาย ไม่ทิ้งทันที แต่นำไปวางไว้ก่อน ปรากฏว่าหมาแมวกินอาหารนั้นแล้วตายทันที หลวงปู่จึงตำหนิและย้ำให้ทิ้งตามที่บอก แม้มีการพยายามวางยา แต่หลวงปู่ท่านไม่เคยเป็นอะไร ชื่อเสียงท่านยิ่งเลื่องลือออกไป และท่านย้ำเสมอว่าความศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้อยู่ที่ท่าน แต่อยู่ที่ธรรมกาย

ความศักดิ์สิทธิ์ของวิชชาธรรมกายยังปรากฏเมื่อมีผู้ขว้างลูกระเบิดขนาดมือถือได้ ตกลงกลางวงฉัน ทุกคนตกใจ แต่หลวงปู่ให้นำระเบิดไปตรวจดู แม้ข้างในมีดินระเบิดพร้อมระเบิดได้ แต่มันกลับไม่ระเบิด เหมือนไม่มี อารมณ์ จะระเบิด ปู่ผงเชื่อว่าเป็นอานุภาพแห่งบุญและวิชาธรรมกาย หลังเหตุการณ์นี้ วิชาธรรมกายก็ยิ่งเผยแผ่กว้างขวาง มีผู้เข้าถึงธรรมกายเป็นจำนวนมาก เป็นพยานทางศาสนา ทำให้วิชานี้เป็นที่ยอมรับและสืบทอดกันมายาวนานกว่า 88 ปี และกำลังจะไปทั่วโลก คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าหากวิชานี้เป็นของเทียม ย่อมไม่ยืนยง

เรื่องราวของแม่ชีท้วม หุตตานุกรม ก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่ง ท่านเกิดที่ประเทศจีน ย้ายมาไทย ประกอบอาชีพค้าขาย ท่านฝักใฝ่ธรรมะมาก หนีพ่อแม่มาบวชชีตั้งแต่อายุ 20 ท่านจาริกแสวงธรรม ปฏิบัติอย่างเข้มข้น ถึงขั้นถือธุดงค์วัตรแบบเนสัชชิกังคะ (ไม่นอน) ตลอด 3 เดือน หวังบรรลุธรรม ท่านเป็นผู้สันโดษ กตัญญูสูงมาก โปรดพ่อให้มาบวชและศรัทธาในศาสนา หลังพ่อบวช ท่านยอมสึกมาดูแลแม่ที่อยู่คนเดียวและสร้างความเข้าใจในศาสนาให้แม่ เมื่อทุกอย่างลงตัว ท่านกลับไปบวชชีอีกครั้งที่วัดปากน้ำ หลวงปู่มอบหมายหน้าที่สำคัญคือดูแลเรื่องอาหารทั้งหมด เป็นหัวหน้าโรงครัว จัดอาหารเลี้ยงพระกว่า 500 รูป แม่ชีและอุบาสกอีก 300 รวม 800 คน และยังดูแลแม่ชีด้วย ช่วงสงครามโลก อาหารขาดแคลน ท่านแก้ปัญหาด้วยการปลูกมะละกอและทำอาหารจากมะละกอหลายปี จนพระรุ่นนั้นยังเรียกกันว่า รุ่นมะละกอดอง ท่านทำหน้าที่นี้ด้วยความปีติในบุญ ตลอดชีวิตจนอายุ 70 ปีจึงได้พัก แต่ยังช่วยงานที่วัดจนเสียชีวิตอายุ 97 ปี คุณครูไม่ใหญ่ทันได้เห็นท่าน ท่านเสียงดังหัวเราะดัง แม้อายุมาก หูไม่ค่อยได้ยิน แต่พลังเสียงยังดี ท่านเรียกคุณครูไม่ใหญ่ว่า ท่านอาจารย์ ตอนบวชใหม่ๆ ท่านเคยกล่าวถึงความปรารถนาของหลวงปู่ที่ต้องการเข้าพระนิพพานด้วยกายมนุษย์ คุณครูไม่ใหญ่เล่าถึงความกตัญญูของคุณแม่ท้วมที่โปรดพ่อแม่ และได้ปิดท้ายเรื่องราวโดยย้ำว่าเป็นนิทานปรัมปรา