EP.682 ช้างเหล็ก

ผู้ส่งเคสเป็นชาวออสเตรเลีย เกิดที่มหานครซิดนีย์ ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่จังหวัดนครปฐม ท่านและภรรยาชาวไทยได้เข้ามาร่วมสร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่อย่างเต็มตัว เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยามานานกว่า 3 ปีแล้ว โดยได้รับการชักชวนจากกัลยาณมิตรให้มาที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมในเพิร์ธ เมื่อเจอพระอาจารย์ที่นั่นครั้งแรก ก็รู้สึกว่าเป็นที่ที่ท่านแสวงหา ที่ศูนย์แห่งนี้เองที่ทำให้ท่านและภรรยาได้รู้จักเรื่องราวต่างๆ ผ่านทาง DMC ท่านทั้งสองเข้าร่วมกิจกรรมทุกอย่างที่วัดจัดขึ้น มีความสุขที่ได้เป็นครอบครัวธรรมกาย และตั้งใจสร้างบุญให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่านมีความสงสัยมานานและอยากขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ให้ความกระจ่าง

ผู้ส่งเคสเป็นลูกชายคนโต มีน้องสาว 1 คน คุณพ่อของท่านเป็นนายทหารเรือประจำกองทัพเรือออสเตรเลีย ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในเรือ กองทัพ และทะเล ทำให้คุณแม่ต้องเลี้ยงดูพวกท่านตามลำพังด้วยความยากลำบาก ครั้งหนึ่ง ขณะที่คุณพ่ออยู่ในกองทัพเรือที่ซิดนีย์ ได้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อเด็กวัยรุ่น 6 คน รวมถึงน้องชายของคุณพ่อด้วย ได้นำเรือของคุณพ่อออกไปแล่นในมหาสมุทร และเกิดอุบัติเหตุจนทุกคนหายสาบสูญไปอย่างไม่มีร่องรอย เหตุการณ์นี้ทำให้คุณพ่อถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุ ซึ่งเป็นมลทินในใจท่านมาตลอด หลังจากนั้นคุณพ่อได้ลาออกจากทหารเรือ ท่านเฉาชีวิตมาก แต่ก็ยังรักชีวิตทหาร จึงมาสมัครเป็นทหารกองทัพออสเตรเลีย ครั้งหนึ่งถูกส่งไปแอฟริกาเหนือเพื่อร่วมสงครามกับเยอรมันและอิตาลี และถูกจับเป็นเชลยสงคราม ถูกส่งตัวมาเยอรมนีในฐานะนักโทษสงคราม ในคุกที่เยอรมนี คุณพ่อได้รู้จักกับทหารอเมริกันที่กระหายสงครามและคิดหลบหนี เขาได้ยืมเสื้อผ้าและบัตรประจำตัวของคุณพ่อไปดำเนินการหลบหนี แต่ถูกจับได้และถูกฆ่าตายในอุโมงค์ ข่าวการตายของคนที่ใช้ชื่อและเสื้อผ้าของคุณพ่อมาถึงครอบครัว คุณแม่เสียใจมากและนึกว่าคุณพ่อตาย จึงตัดสินใจเดินทางออกจากเมืองเพิร์ธไปอยู่ที่ซิดนีย์ โดยไม่กลับมาหาผู้ส่งเคสและน้องสาวอีกเลย ภายหลังคุณป้าได้บอกว่า เหตุที่คุณแม่ทิ้งไปเพราะท่านไปเป็นผู้หญิงขายบริการ และไม่อยากมีภาระเลี้ยงดูเด็กสองคน (ผู้ส่งเคสคิดว่าอย่างนั้น แต่ไม่รู้ว่าท่านคิดจริงอย่างไร) ต่อมาเมื่อสงครามสงบลง คุณพ่อกลับมาหาพวกท่าน เมื่อรู้ว่าคุณแม่จากไปแล้ว ท่านก็เสียใจมาก จึงหาทางออกด้วยการดื่มเหล้าและสูบบุหรี่จัด ต่อมาคุณพ่อเข้าทำงานในหอรักษาความปลอดภัยทางเรือริมฝั่ง และในที่สุดก็กลับไปทำงานกลางทะเลอีกครั้ง โดยไม่ได้กลับมาดูแลผู้ส่งเคสและน้องสาวอีกเลย เพราะท่านรักชีวิตทหารเรือมาก คุณพ่อเสียชีวิตที่เมืองดาร์วินเมื่ออายุ 78 ปี ด้วยโรคมะเร็งปอด โดยปราศจากลูกๆ อยู่เคียงข้าง

ชีวิตในวัยเด็กของผู้ส่งเคสน่าศึกษามาก ขณะเรียนชั้นประถมมักถูกนักเรียนอันธพาลรังแกเสมอ กลับบ้านมาพร้อมบาดแผลฟกช้ำประจำ คุณย่าของท่านเป็นคนเคร่งศาสนา ใจดี ไม่ชอบว่าร้ายหรือทำร้ายใคร ท่านมีภาษิตประจำใจว่า ตาต่อตา ฟันต่อฟัน และเชื่อว่าพระเจ้าจะดูแลเฉพาะผู้ที่ดูแลตัวเองเท่านั้น ดังนั้น คุณย่าจึงทำนวมและสอนให้ผู้ส่งเคสฝึกต่อยมวยป้องกันตัว หลังฝึกไม่กี่เดือน ผู้ส่งเคสก็มั่นใจและใช้ทักษะที่ฝึกมาต่อสู้เพื่อป้องกันตนเอง เสียงสอนของคุณย่า พระเจ้าเท่านั้นจะดูแลผู้ดูแลตัวเองเท่านั้น ก้องอยู่ในหูท่านจนไม่มีใครกล้ารังแกอีก ชื่อเสียงท่านเป็นที่รู้จัก แต่ก็ไม่ค่อยมีเพื่อน มักถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ยกเว้นเวลาเพื่อนถูกรังแก พวกเขาจะมาขอให้ช่วย ครอบครัวท่านยากจน แต่คุณย่าเลี้ยงดูท่านด้วยความรักและสอนให้ซื่อสัตย์ คุณย่าคิดว่าผู้ส่งเคสคือลูกชายที่ตายไปแล้วกลับชาติมาเกิด คุณย่ารักท่านมาก ซึ่งทำให้คุณปู่และลูกๆ ของท่านไม่ชอบผู้ส่งเคส

ผู้ส่งเคสตั้งใจเรียนมาก ได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่น หลังจบการศึกษา ได้งานที่ชอบหลายอย่าง เช่น นักสำรวจใต้น้ำ นักบิน และผู้บริหารจัดการฝึกอบรมพยาบาล สุดท้ายทำงานในสถาบันให้คำแนะนำนักศึกษาต่อมหาวิทยาลัย ต่อมาแต่งงานกับหญิงออสเตรเลีย มีลูกสาว 2 คน แต่ไม่มีความสุขในชีวิตคู่ เพราะพื้นฐานครอบครัวต่างกันมาก ผู้ส่งเคสมาจากครอบครัวยากจน ชอบชีวิตเรียบง่าย ไม่ชอบเข้าสังคมฟุ่มเฟือย ในขณะที่ภรรยามาจากครอบครัวมีฐานะ ชอบชีวิตฟุ่มเฟือยและมักได้รับเงินช่วยเหลือจากพ่อ ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความหมายและไม่สามารถทำให้ครอบครัวมีความสุขได้ ท่านจึงหนีปัญหาครอบครัวโดยออกไปทำงานแต่เช้าและกลับดึก วันหยุดก็ไปดำน้ำหรือบินกับเพื่อน อยู่ร่วมกับภรรยาคนแรก 22 ปี ต่างคนต่างอยู่เพื่อลูกทั้งสองคน เพราะไม่อยากให้ลูกต้องอยู่คนเดียวเหมือนตัวเองตอนเด็ก

แม้จะเติบโตมาจากครอบครัวคริสเตียน แต่ผู้ส่งเคสก็ไม่ประทับใจคำสอนเหล่านั้น ท่านแสวงหาคำสอนศาสนาอื่นโดยเดินทางไปต่างประเทศหลายแห่ง ประทับใจความเชื่อชาวเอเชียเกี่ยวกับจิตวิญญาณและการเวียนว่ายตายเกิด ซึ่งไม่มีในคำสอนที่เคยได้รับ สิ่งที่สนใจมากที่สุดคือพระพุทธศาสนา ท่านเดินทางมาเมืองไทยเพื่อศึกษา แต่ก็พบความผิดหวังเพราะปัญหาภาษา ประกอบกับความกังวลเรื่องส่วนตัวและครอบครัว ภรรยาได้รับมรดกมีสิทธิ์ในทรัพย์สินทั้งหมดจากพ่อ ทำให้เธออยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งเงินท่าน ประกอบกับอยู่ร่วมกันไม่มีความสุขมาตั้งแต่แรก ผู้ส่งเคสจึงเสนอขอหย่า ซึ่งภรรยาก็ยอมรับ ไม่นานหลังจากนั้น ท่านมาพบรักกับหญิงไทย รู้สึกเหมือนมีพลังบางอย่างที่ทำให้คิดดูแลเธอให้ดีที่สุด รู้สึกมีความสุขที่เป็นผู้ให้ ได้ซื้อบ้านให้เธอ และหาธุรกิจเล็กๆ ให้เพื่อดูแลลูก 2 คนจากสามีคนก่อน ปัจจุบันชีวิตแต่งงานมีความสุขมาก มีเรื่องแปลกคือ ก่อนพบกัน ภรรยาผู้ส่งเคสมักฝันบ่อยๆ ว่าได้รับความช่วยเหลือให้พ้นอันตรายจากช้าง ทำให้ชีวิตมีความสุขขึ้น ผู้ส่งเคสเองเมื่อมาอยุธยามักรู้สึกคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม ทำให้รู้สึกว่าต้องเคยเกิดเป็นช้างที่นี่ในอดีต ปัจจุบันท่านมีรูปร่างแข็งแรงเหมือนช้าง ชอบสะสมงาช้าง และรู้สึกดีใจเมื่อมีคนเรียก ช้างเหล็ก ชื่อนี้มาจากที่ท่านเคยผ่าตัดเสริมเหล็กแทนกระดูกที่หักจากอุบัติเหตุหลายครั้ง ครั้งแรกสมัยมัธยม เล่นฟุตบอล ถูกเตะโดนหัวเข่าขวา กระดูกขาใต้เข่าหักแทงทะลุออกนอกเนื้อ ทำให้ต้องเข้าเฝือกประมาณ 1 ปี อีกครั้งทำงานเปลี่ยนกระจกโบสถ์ในเยอรมนี กระจกหล่นบาดขาขวาอย่างแรง ทำให้ขาไม่เหมือนปกติจนปัจจุบัน ปี 2533 พบว่าเป็นมะเร็งลำไส้ เชื่อว่าเป็นผลจากความเครียดแค้นหรือความทุกข์ที่เก็บไว้ในใจ