EP.680 หนูน้อยอายุ ๒๕ วัน

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวการเดินทางสู่เส้นทางธรรมของตนเองที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก ย้อนกลับไปเมื่อ 15 ปีก่อน ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสเข้าวัดครั้งแรกด้วยตนเอง โดยไม่มีกัลยาณมิตรชักนำเลย ราวกับว่าบุญในตัวได้กระตุ้นเตือน แม้ในขณะนั้นจะมีข่าวคราวที่ไม่ดีเกี่ยวกับวัด แต่ผู้ส่งเคสก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก คิดว่าเป็นเรื่องที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ เธอมาวัดเหมือนมาเที่ยวชม แล้วก็กลับ นานๆ มาที รวมแล้วมาวัดเพียง 3-4 ครั้งเท่านั้น จนกระทั่งปีที่มีการบวชสามเณรแก้ว 10,000 รูป เพื่ออัญเชิญพระบรมพุทธเจ้าประดิษฐานภายในมหาธรรมกายเจดีย์ หลังวันอัญเชิญพระบรมพุทธเจ้า เพื่อนได้ชวนผู้ส่งเคสมาถวายน้ำปานะสามเณร ทำให้ได้มาวัดอีกครั้ง ในวันนั้นเอง เพื่อนก็ได้เล่าเรื่องการบวชอุบาสิกาแก้ว 100,000 รูป ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นคนที่ชอบการบวชอยู่แล้ว จึงบอกให้เพื่อนจองให้ เพราะกลัวเต็ม และด้วยบุญนี้เอง ผู้ส่งเคสจึงได้บวชอุบาสิกาแก้ว หลังจากการบวชครั้งนั้นเองที่ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าได้พบกับสิ่งที่แสวงหามาทั้งชีวิต จึงได้ตั้งใจสร้างบารมีอย่างเต็มที่เรื่อยมา

ผู้ส่งเคสเกิดในครอบครัวคนจีน มีพี่น้องทั้งหมด 7 คน เป็นชาย 3 หญิง 4 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 4 สมัยเด็กๆ เธอและพี่น้องส่วนใหญ่มีโอกาสได้เรียนหนังสือเพียงชั้นประถมเท่านั้น เพราะคุณพ่อคุณแม่ไม่สนับสนุนให้เรียน จึงต้องออกจากโรงเรียนมาช่วยที่บ้านขายของ ราวกับว่านี่คือการเตรียมตัวเป็นเศรษฐี ฝึกความกล้ารวย คุณพ่อคุณแม่มีความคิดว่าเสียเวลาไปเรียนหลายปี เอาเวลามาทำมาค้าขายดีกว่า มีเพียงน้องสาวคนสุดท้องคนเดียวเท่านั้นที่มีโอกาสเรียนจบปริญญาตรี

เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ประมาณ 17-18 ปี เธอได้แอบเรียนภาษาจีน ที่ต้องแอบเรียนเพราะในสมัยนั้นรัฐบาลสั่งห้าม เนื่องจากยังมีเรื่องคอมมิวนิสต์แพร่หลาย คุณพ่อได้บอกให้ผู้ส่งเคสลองฟังสถานีวิทยุไต้หวัน ซึ่งจะมีการเปิดเพลงจีน และจะได้เรียนรู้ภาษาจีนไปด้วย ผู้ส่งเคสจึงฟังสถานีไต้หวัน ฟังเพลงจีนร่วมกับเพื่อนๆ อีก 3-4 คน ในกลุ่มผู้ฟังรายการวิทยุนั้น จะมีการขอเพลงจากนักจัดรายการเพื่อมอบให้กันฟังผ่านดีเจ

ในบรรดาแฟนรายการด้วยกัน มีชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ที่ประเทศฝรั่งเศส เขาเป็นแฟนรายการสถานีเดียวกัน และชื่อของเขามักจะออกอากาศบ่อยครั้ง กลุ่มของผู้ส่งเคส โดยมีเพื่อนเป็นผู้นำ ได้เริ่มเขียนจดหมายขอเพลงมอบให้เขาก่อน ราวกับว่าเป็นการยื่นสะพานทองให้ แล้วเขาก็ได้เขียนจดหมายมอบเพลงกลับมาให้กลุ่มของผู้ส่งเคส การแลกเปลี่ยนจดหมายและบทเพลงดำเนินไปอย่างนี้ ต่างคนต่างมอบเพลงให้กันไปมา จนกระทั่งชายหนุ่มชาวฝรั่งเศสคนนั้นเกิดความอยากรู้จักกลุ่มของผู้ส่งเคสเป็นการส่วนตัว เขาจึงขอที่อยู่ของกลุ่มจากนักจัดรายการ แต่นักจัดรายการไม่ให้ โดยบอกว่าเป็นความลับของผู้ฟัง นักจัดรายการจึงเสนอว่า จะประกาศหา มิตรทางอากาศ ให้แทน เพราะเมื่อทำเช่นนั้น กลุ่มผู้ส่งเคสก็จะอยากรู้จักเขาบ้าง

เมื่อเพื่อนของผู้ส่งเคสได้ยินข่าวประกาศหา มิตรทางอากาศ จึงเขียนจดหมายไปขอที่อยู่ของชายหนุ่มจากนักจัดรายการ เมื่อได้ที่อยู่มาแล้ว เพื่อนๆ ในกลุ่มกลับไม่มีใครกล้าเขียนไปหาเขา สุดท้ายเพื่อนจึงเอาที่อยู่มาให้ผู้ส่งเคส และบอกให้ผู้ส่งเคสเป็นคนเขียนไป ผู้ส่งเคสจึงเขียนไป และเขาก็ตอบกลับมา พวกเขาเขียนจดหมายโต้ตอบกันไปมาอยู่อย่างนี้ถึง 12 ปี โดยที่ไม่เคยพบเห็นตัวจริงกันเลย เห็นเพียงแค่จดหมายและภาพถ่ายที่ส่งให้กันเท่านั้น

จนกระทั่งปี พ.ศ. 2534 ผู้ส่งเคสอายุได้ 31 ปี ชายหนุ่มคนนั้นคงเห็นว่าถ้านานไปกว่านี้ก็จะนานเกินไป เขาจึงบอกรักผู้ส่งเคส และในปีนั้นเอง เขาได้เดินทางมาเที่ยวเมืองไทย ผู้ส่งเคสไปรับเขาที่สนามบิน เมื่อแรกเจอ ผู้ส่งเคสรู้สึกตึงๆ แม้เธอจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไร แต่ก็พาเขามาพักที่บ้าน เธอให้เหตุผลว่าเขาไม่มีที่พัก ตลอดระยะเวลา 2 เดือนกว่าที่เขาอยู่ในเมืองไทย ผู้ส่งเคสได้พาเขาไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ หลังจากนั้นเขาก็เดินทางกลับฝรั่งเศสเพื่อไปเป็นทหารเป็นเวลา 10 เดือนตามกฎหมาย

หลังจากเขากลับฝรั่งเศสไป ผู้ส่งเคสไม่รู้ทำไมถึงได้คิดถึงเขาเหลือเกิน โดยเฉพาะในหน้าหนาว ยิ่งคิดถึงมาก เมื่อเขาปลดประจำการแล้ว เขาก็ได้กลับมาเมืองไทยอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2536 และได้แต่งงานกับผู้ส่งเคสในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2537

ตั้งแต่เด็ก ผู้ส่งเคสชอบไปวัด เมื่อเข้าสู่วัยรุ่นก็ยังคงไปวัดเองเป็นประจำ เช่น ไปทำบุญในวันพระ ใส่บาตรตอนเช้า เคยบวชชีพราหมณ์มาหลายครั้ง ซึ่งหมายถึงชีที่ไม่ได้ปลงผม ตอนอายุประมาณ 25-26 ปี ผู้ส่งเคสเคยคิดว่าถ้าจะรักในทางธรรมก็ต้องบวชชีโกนผมไปเลย และถ้าบวชก็ควรจะบวชตอนที่อายุยังไม่มาก เพื่อจะได้ศึกษาและนำธรรมะไปสอนคนอื่นได้ แต่ในตอนนั้นเธอยังมีหนี้สินอยู่ จึงยังบวชไม่ได้

เมื่ออายุ 34 ปี ผู้ส่งเคสก็ได้แต่งงาน ครอบครัวของสามีเป็นคนจีนที่ย้ายไปตั้งหลักอยู่ที่ประเทศฝรั่งเศส หลังแต่งงาน สามีก็ย้ายมาอยู่กับผู้ส่งเคสที่เมืองไทย สามีเป็นคนรักครอบครัว ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เจ้าชู้ เป็นคนเรียบร้อย ทำงานประณีต ทำอะไรต้องทำให้ดีที่สุด เป็นคนเรียนรู้ภาษาได้ดี มีความละเอียดและไวเกี่ยวกับอักษร รู้ลึก รู้กว้าง สามารถใช้ภาษาได้ถึง 6 ภาษา คือ จีนกลาง, จีนแต้จิ๋ว, ไทย, ลาว, ฝรั่งเศส, อังกฤษ เขาเป็นคนในอุดมคติแทบทุกอย่าง แต่สิ่งที่เขารักมากคือการร้องเพลงจีน และด้วยความรู้ความสามารถที่มี ทำให้สามีผู้ส่งเคสมีโอกาสแปลหนังสือคำสอนของยาย เช่น หนังสือเดินทางไปสู่ความสุข และกำลังแปลมงคลชีวิตฉบับทางก้าวหน้าเป็นภาษาจีน นอกจากนี้ยังช่วยแปลบทเพลงตะวันธรรมเป็นภาษาจีนมาหลายสิบเพลงแล้ว บางเพลงก็ขับร้องเองด้วย

ผู้ส่งเคสและสามีมีบุตรด้วยกัน 2 คน คนโตเป็นผู้หญิง อายุกำลังจะ 10 ขวบ คนที่สองเป็นผู้ชาย อายุกำลังจะ 9 ขวบ ลูกทั้งสองได้เรียนรู้เรื่องการทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา เรื่องบุญบาป นรก สวรรค์ จากทางวัด ทำให้ลูกสาวมีความตั้งใจตั้งแต่เรียนอนุบาลว่าเมื่อเรียนจบแล้วจะมาช่วยงานวัด และอธิษฐานตลอดว่าเกิดชาติหน้าขอให้ได้เกิดเป็นผู้ชาย มีโอกาสได้บวช ส่วนลูกชายนั้น ตั้งแต่เด็กก็คิดจะบวช โตขึ้นอยากเป็นพระ เวลาผู้หญิงมาชมว่าหล่อจะไม่ชอบ และจะไม่ยอมให้ผู้หญิงอื่นที่ไม่ใช่ญาติเข้ามากอด เขาบอกว่าผู้หญิงเป็นมาร ผู้ส่งเคสเคยถามลูกชายว่าทำไมถึงรักหลวงพ่อมากที่สุด ลูกชายตอบว่าเพราะหลวงพ่อสอนให้รู้จักนรก สวรรค์ สอนให้ไปสวรรค์ได้ ความคิดของลูกชายนี้ถือว่าไม่ธรรมดา

น้องสาวคนเล็กของผู้ส่งเคสมีลูก 2 คน คนแรกเป็นหญิง อายุ 1 ปี 4 เดือน คนที่สองเป็นชาย อายุได้เพียง 25 วันเท่านั้น เด็กชายคนนี้เกิดมาผิดปกติหลายอย่าง ปากแหว่ง เพดานโหว่ หัวใจโต ตาเล็ก โครโมโซมผิดปกติ เป็นโรคเกี่ยวกับโลหิต ตัวเหลือง ปอดติดเชื้อ และไม่สามารถหายใจเองได้ ต้องให้ออกซิเจนตลอดเวลา เกิดมาก็ต้องอยู่ในตู้บ่มตลอด ก่อนเสียชีวิต 3 วัน ผู้ส่งเคสได้นำเครื่องเล่น MP3 พร้อมลำโพงเล็กๆ อัดบทสวดมนต์หลายบทไปเปิดให้หลานฟังในตู้บ่มทั้งวันทั้งคืนจนกระทั่งเสียชีวิต แม้หลานจะมีสภาพร่างกายผิดปกติ ทุกคนก็ทุ่มเททำบุญให้เขาอย่างเต็มที่ มีทั้งบุญบูชาข้าวพระ กองทุนยา ปล่อยปลา สร้างพระธรรมกายประจำตัวหลวงปู่ สร้างแก้ว 1 ถวายภัตตาหาร หล่อองค์พระ และบุญอื่นๆ อีกมากมาย หลังจากเสียชีวิตแล้ว ก็ยังทำบุญเป็นเจ้าภาพถวายภัตตาหารที่วัดพระธรรมกายให้อีก 7 วัน

คุณย่าของสามีผู้ส่งเคสเป็นคนจีนที่ไหว้แต่เจ้า ใจดี รักลูกหลาน แต่ไม่ค่อยทำทานเหมือนคนจีนทั่วไปที่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องบุญ ในช่วงท้ายของชีวิต ท่านสูญเสียความทรงจำ จำลูกหลานไม่ค่อยได้ ปกติท่านรักสามีผู้ส่งเคสมาก แต่หลังจากความจำเสื่อม ท่านจำสับสน คิดว่าสามีผู้ส่งเคสเป็นลูกชายคนโตที่อกตัญญูต่อท่าน ความคิดนี้ฝังใจท่าน หลังเข้าวัดแล้ว สามีผู้ส่งเคสได้บอกบุญคุณพ่อสร้างองค์พระภายใน 1 องค์ให้คุณย่า

เรื่องราวทั้งหมดนี้ทำให้ผู้ส่งเคสเกิดคำถามและข้อสงสัยมากมายที่อยากกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ เจ้าค่ะ