EP.681 เขาเป็นใคร

ผู้ส่งเคสเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษ ปัจจุบันอายุ 44 ปี เรื่องราวของเธอเริ่มต้นเมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษาปีที่ 1 ในมหาวิทยาลัย ประมาณปีพุทธศักราช 2522 ขณะอายุราว 19 ปี เธอได้มีโอกาสมาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรกพร้อมกับทีมนักศึกษา วันแรกที่มาวัด เธอได้ฟังธรรมและนั่งสมาธิ และพบว่าผลการปฏิบัติธรรมดีมาก เธอสัมผัสได้ถึงความสว่างภายใน กายเบา ใจเบา และความเย็นสบายที่แผ่ขยายออกมาจากศูนย์กลางกาย เธอมีความสุขมากและคิดว่าเมื่อเรียนจบแล้วอยากจะอยู่ช่วยงานวัดอย่างต่อเนื่อง แต่ความคิดนี้ก็ถูกคัดค้านจากพ่อและแม่ซึ่งเกรงว่าเธอจะบวชชี แม้จะไม่ได้คิดจะบวชชีเพียงแต่อยากเป็นอุบาสิกาอยู่ช่วยงานวัดก็ตาม นอกจากนี้แม่ยังไปฟังคำแนะนำจากเจ้าสำนักทรงแห่งหนึ่งที่บอกว่าถ้าเธอยังนั่งสมาธิจะเป็นบ้า แต่เธอก็ไม่สนใจคำขู่นั้นและยังคงมาวัดอย่างต่อเนื่อง

จากจุดเริ่มต้นที่พบความสุขในการปฏิบัติธรรม ผู้ส่งเคสได้ตัดสินใจมาวัดอย่างสม่ำเสมอไม่เคยขาดงานบุญเลย ผลการปฏิบัติธรรมของเธอก็ยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ เธอถือศีล 8 ทุกวันแม้จะต้องเรียนหนัก ในใจมีแต่ความคิดว่าเรียนจบแล้วอยากอยู่ช่วยงานวัดเพราะมีความสุขบอกไม่ถูก อย่างไรก็ตาม พ่อและแม่เริ่มคัดค้านเพราะกลัวเธอจะบวชชี แม่ถึงกับไปปรึกษาเจ้าสำนักทรงซึ่งแนะนำว่าการนั่งสมาธิจะทำให้ลูกเป็นบ้า แต่เธอก็ไม่เชื่อและยังคงมาวัดอย่างต่อเนื่อง โดยช่วงเปิดเทอมจะมาทุกวันอาทิตย์ และช่วงปิดเทอมก็นั่งรถจากบ้านที่บางสะพานมาวัดทุกวัน ทุกเช้าเธอจะนั่งสมาธิ ช่วยจัดอาหารที่ครัว นำไปถวายคุณยายและหลวงพ่อด้วยตนเอง ตอนบ่ายก็นั่งสมาธิอีก ช่วงชีวิตนี้เป็นช่วงที่ดีมีความสุข ปิติใจมาก เธอทำเช่นนี้อยู่ประมาณ 1 ปีจนกระทั่งขึ้นปี 2

วันหนึ่ง ขณะที่เธอนั่งสมาธิอยู่ที่ศาลาจาตุมหาราชิกา เธอเกิดอาการป่วยขึ้นอย่างกะทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุ อาการแปลกประหลาดคือใจสั่น หวาดกลัว รู้สึกเสียวในใจเหมือนตกจากที่สูง ตัวหนักอึ้ง หัวใจเหมือนถูกบีบ หายใจไม่ออกเป็นช่วงๆ เธอทรมานมากแต่ก็ยังฝืนนั่งสมาธิต่อไปจนกว่าหลวงพ่อจะเลิก เมื่อออกจากวัด เธอร้องไห้และนั่งรถกลับบ้าน คืนนั้น ขณะนอนหลับ เธอฝันเห็นชายตัวสูงใหญ่ ดำสนิท เสียงมีอำนาจน่ากลัวมาก เขามาสั่งห้ามไม่ให้เธอนั่งสมาธิ และทำร้ายเธอสารพัดในฝัน เช่น เอาเข็มมาทิ่มแทงตามตัว เขายังบอกด้วยว่าเธอยังไปไหนไม่ได้ ต้องอยู่ช่วยพวกเขาก่อน

อาการป่วยของเธอก็เริ่มหนักขึ้นจนเรียนหนังสือไม่ได้ ไปหาหมอกี่ครั้งก็หาสาเหตุไม่เจอ ชายร่างดำนั้นก็จะมาขู่ในฝันตลอด บางครั้งถึงกับทำร้าย ตบตีเธอในฝัน และบอกว่าถ้าอยากหายป่วยก็ต้องเซ่นไหว้ตามที่พวกเขาต้องการ เธอกลัวจนทนไม่ไหว คิดว่าถ้าไม่ทำตามคงไม่ได้เรียนหนังสือ จึงเล่าให้แม่ฟัง แม่จึงจัดเครื่องเซ่นไหว้ตามที่ฝัน เช่น เป็ด ไก่ เหล้า ผลไม้ หลังจากนั้น 3 วัน อาการป่วยของเธอก็หายเป็นปกติอย่างไม่น่าเชื่อ แม่จึงบอกว่าอย่าไปนั่งสมาธิอีกเลย พ่อก็ไม่สนับสนุน เธอเองก็รู้สึกกลัวสิ่งที่มองไม่เห็น จึงหยุดการมาวัดทั้งๆ ที่ขัดเคืองใจมาก ทำได้เพียงฝากปัจจัยคนอื่นไปทำบุญให้ จนกระทั่งเรียนจบมหาวิทยาลัย

เมื่อเรียนจบ ผู้ส่งเคสก็ได้แต่งงาน การแต่งงานนี้เกิดจากการชักนำของเพื่อนมหาวิทยาลัยซึ่งคือน้องสามี ความจริงสามีมีครอบครัวอยู่แล้ว แต่ไม่ได้บอกเธอตั้งแต่แรก เขามาบอกในภายหลังหลังจากที่ทั้งคู่รักกันแล้ว เขาบอกว่าการแต่งงานกับเธอเป็นความต้องการของภรรยาหลวง เพราะภรรยาหลวงมีแต่บุตรสาวล้วนและอยากได้บุตรชายตามประเพณีจีน ผู้ส่งเคสสงสารมากจึงยอมแต่งงานด้วย ต่อมาเธอก็ให้กำเนิดบุตรชายสมใจทุกคน

หลังจากห่างวัดไปนานถึง 4 ปี ผู้ส่งเคสก็ได้กลับมาเข้าวัดอีกครั้งและพาบุตรชายมาวัดด้วย บุตรชายของเธอเป็นเด็กดี เรียนดีมาตลอด ได้รับรางวัลเรียนดีและโล่เกียรติคุณทุกปี เงินรางวัลที่ได้มาเธอก็นำมาทำบุญกับวัด เธอปลื้มใจมากที่บุตรชายได้ทำบุญ เธอมาวัดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนแบบกองเสบียง ทำบุญอย่างไม่เคยตกบุญ ทำบุญด้วยทรัพย์ที่บริสุทธิ์จากการสอนหนังสือ ไม่เคยใช้ฟุ่มเฟือย เก็บไว้ทำบุญทุกบุญอย่างภาคภูมิใจ

ในช่วงแรกที่กลับมาวัด เธอยังไม่กล้านั่งสมาธิเพราะมักได้ยินเสียงสั่งที่ข้างหูให้เลิกนั่งสมาธิ แต่ก็ไม่บ่อยนักเพราะเธอยังเซ่นไหว้เขามาตลอดด้วยความเกรงกลัว ต่อมาเมื่อได้ติดดาวธรรมและเข้าโรงเรียนอนุบาล เธอก็เข้าใจเรื่องไสยเวทและวิทยาธรมากขึ้น เธอจึงตัดสินใจหักดิบ เลิกเซ่นไหว้เขาอย่างเด็ดขาด และหันมาปฏิบัติธรรมอย่างเต็มที่ โดยนั่งสมาธิวันละ 5 ชั่วโมง รักษาศีล 8 อาทิตย์ละ 5 วัน เธอทำเช่นนี้ประมาณ 2 ปี ผลการปฏิบัติธรรมดีขึ้นเรื่อยๆ เห็นองค์พระ ดวงแก้ว ใสสว่าง ตลอด 2 ปีนั้น ชายร่างดำลึกลับก็ยังมาเตือนในฝันให้เซ่นไหว้ แต่เธอไม่ทำตาม เขาก็ไม่ลดละ พยายามเข้าฝันขู่และหัวเราะ เสียงมีอำนาจมาก แต่เธอก็ไม่สนใจ ยังคงนั่งสมาธิรักษาศีลเรื่อยมา บางครั้งเวลานั่งสมาธิ ใจกำลังจะนิ่ง ก็มีเสียงมาพูดข้างหูว่า คิดว่าเก่งนะรึ แต่เธอก็ไม่สนใจเพราะคิดว่ากลัวก็ต้องตาย ไม่กลัวก็ต้องตาย เมื่อเห็นว่าไม่เป็นผล เขาก็ขู่ว่าจะทำให้พังทั้งบ้าน

จนมาวันหนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์ 2548 องค์พระธรรมกายแก้วใสที่ตั้งบูชาไว้บนหิ้งก็ตกลงมาเสียหัก สามีและลูกชายตกใจมาก หลังจากนั้น 1 เดือน คือเดือนมีนาคม 2548 สามีเธอก็ล้มป่วยกะทันหันด้วยโรคลิ้นหัวใจฉีกเฉียบพลัน หมอพยายามปั๊มหัวใจแต่ไม่ทัน เพราะหัวใจหยุดเต้นไปเกือบครึ่งชั่วโมง ทำให้สมองทุกส่วนตาย กลายเป็นเจ้าชายนิทราจนถึงปัจจุบัน หมอบอกว่าเป็นโรคที่พบได้ยากมาก (1 ในล้าน) และแนะนำให้ดึงสายช่วยหายใจออก แต่ญาติทำใจไม่ได้ จึงให้สามีนอนรักษาตัวต่อที่โรงพยาบาล ก่อนหน้านี้เธอเคยชวนสามีมาวัดทำบุญและนั่งสมาธิ แต่สามีชอบทำบุญสงเคราะห์โลกมากกว่า

หลังจากสามีกลายเป็นเจ้าชายนิทรา ผู้ส่งเคสต้องเลี้ยงดูบุตรชายคนเดียว และอยากได้เงินทำบุญมากขึ้น ทำให้ต้องไปสอนหนังสือมากขึ้น ส่งผลให้เวลานั่งสมาธิลดลง ศีล 8 ที่เคยถือ 5 วันต่อสัปดาห์ก็ลดลง แล้วก็เกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นกับตัวเธอเองประมาณเดือนกันยายน 2548 ขณะกำลังจะออกจากบ้านไปสอนหนังสือ มีลำแสงระยิบระยับหลากสีพุ่งเข้าตาจนตาพร่ามองไม่เห็น เธอรีบนั่งสมาธินึกถึงพระรัตนตรัย สิ่งนั้นจึงหายไปและไปสอนหนังสือได้ แต่พอเย็นกลับมา เธอก็ป่วยหนักด้วยโรคหลอดลมอักเสบและป่วยมาตลอด อาการผิดปกติมาก ไปหาหมอกี่ครั้ง ทานยาจนแสบกระเพาะก็ไม่หาย ไม่สามารถพูดนานๆ ได้ ต้องหยุดสอน เธอมีอาการซึมเศร้า ไม่สดชื่น ใจสั่น หวาดกลัว นอนไม่หลับ เวลานอนจะอึดอัด หายใจไม่ออก พอหลับตาปุ๊บ ชายร่างดำใหญ่ลึกลับนั้นก็จะปรากฏตัวทันที คราวนี้เขาขู่ว่าจะเอาเธอไปอยู่กับวิทยาธร เขาบอกว่าเขารออยู่ เขายังคงขู่มาจนถึงปัจจุบัน เธอไม่สามารถนั่งสมาธิได้เลย แต่ก็ยังฝืนนั่งแม้จะยากลำบาก เธอยังคงถืออุโบสถศีล ทานอาหารก็ไม่ค่อยได้ กลืนน้ำลายก็ลำบาก เจ็บปวดในคอ หมอนัดตรวจหลายครั้งและสงสัยว่ามีก้อนเนื้อในหลอดลม (แต่ผู้พูดกล่าวว่าไม่มีอะไร)