EP.695 รักเกินกว่าจะตัดใจ

ผู้ส่งเคสมีภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่จังหวัดเลย. ได้มีโอกาสเข้าวัดครั้งแรกเมื่อครั้งยังรับราชการเป็นครู. การเข้าวัดครั้งนั้นเกิดจากการชักชวนของชมรมพุทธ. ปัจจุบันผู้ส่งเคสได้ลาออกจากราชการครูแล้ว. และผันตัวมาทำธุรกิจส่วนตัวค่ะ.

คุณตาของผู้ส่งเคสในอดีตเคยเป็นกำนันและมีอาชีพเป็นพรานล่าสัตว์. ในวัยชรา ท่านล้มป่วยลงด้วยโรคอัมพฤกษ์และโรคเก๊าจนเดินไม่ได้. ผู้ส่งเคสจำความได้ก็เห็นคุณตานอนร้องครวญครางอยู่ในห้องมืดๆ ลุกไปไหนไม่ได้ ต้องมีคนคอยดูแลตลอด. ตามข้อเท้าและหัวเข่ามีตุ่มโปนเท่าไข่นกกระทา เกาะกันเป็นก้อน มีกลิ่นเหม็นจากแผลกดทับจนเน่า. คุณตาป่วยทรมานอยู่หลายปี จนผู้ส่งเคสอายุประมาณ 10 ขวบจึงเสียชีวิต.

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเคยประกอบอาชีพเป็นนายฮ้อยคือพ่อค้าวัวควายในจังหวัดเลย. ต้อนวัวควายไปขายแถวโคราช สระบุรี การเดินทางต้องนอนค้างแรม. อาชีพนี้ทำให้ท่านมีฐานะดีในหมู่บ้าน. ตอนนั้นคุณพ่อมีแฟนอยู่แล้วคือคุณแม่ของผู้ส่งเคส แต่ยังไม่แต่ง. ต่อมาอายุ 26 ปี คุณพ่อสอบบรรจุเป็นครู ไปสอนที่ตราด อาศัยบ้านผู้ใหญ่บ้าน. ถูกผู้ใหญ่บ้านจับแต่งงานกับน้องสาวคนเล็ก (แม่เล็ก) เพราะเป็นข้าราชการและหล่อ. 4 เดือนต่อมาปิดเทอม คุณพ่อกลับบ้านเลย พาคุณแม่หนีกลับตราดด้วยเพื่อจะให้แม่เล็กเห็นว่ามีภรรยาอยู่ก่อนแล้วจะได้เลิก. แต่แม่เล็กไม่ยอมเลิกเพราะรักมาก รักเกินกว่าจะตัดใจ.

คุณพ่ออยู่ร่วมกันทั้งสองคน. มีลูกสาว 1 คนกับแม่เล็ก. คุณพ่อพาภรรยาสองคนและลูกสาวกลับเลย อยู่บ้านเดียวกัน ชาวบ้านเรียก ศรีรัก. อีก 7 ปีต่อมา คุณแม่คลอดผู้ส่งเคส. คุณพ่อแม่ทะเลาะกันตลอด. ผู้ส่งเคส 2-3 ขวบ คุณแม่โกรธพ่อหนีไปกรุงเทพฯ ทิ้งผู้ส่งเคสไว้กับแม่เล็กและพี่สาว. แม่เล็กเลี้ยงดูมาเรื่อยๆ. คุณแม่กลับมา ผู้ส่งเคสสับสนว่าใครคือแม่ที่แท้จริง. อายุ 10 ขวบ คุณพ่อพาคุณแม่แยกบ้านไปเปิดร้าน. คุณแม่มีลูกชายอีก 2 คน. แม่เล็กแยกไปอยู่อีกบ้านกับลูกสาวลูกเขย แต่ยังอยู่ในบริเวณเดียวกัน. ลูกเขยแม่เล็กฆ่าหมูขาย แม่เล็กช่วย 1 ปีก็เลิก เพราะลูกสาวลูกเขยสอบบรรจุเป็นครู. ภายหลังแม่เล็กป่วยเบาหวาน ตาบอด 1 ข้าง 10 ปี มีความดัน ไต ตามมา. ต่อมาหกล้มเดินไม่ได้ 2 ปี แล้วช็อกเข้าโรงพยาบาล ให้อาหารทางสายยาง พูดไม่ได้แต่รับรู้. ผู้ส่งเคสฝากพี่สาวพูดเรื่องบุญให้ฟัง. แม่เล็กเสียชีวิตอายุ 72 ปี.

คุณพ่อลาออกจากครู ได้เงินนำไปซื้อขายที่ดิน กำไรหลักล้าน เป็นเศรษฐีคนแรกในหมู่บ้าน. รวยไม่นาน รักษาทรัพย์ไม่ได้ ลงทุนขาดทุน เงินหมด. ปัจจุบัน 79 ปี กลายเป็นคนจนอีกครั้ง.

คุณแม่เมื่ออายุ 50 กว่าๆ ป่วยไม่ทราบสาเหตุ ซึมเศร้า กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ไม่พูด ผอม. คนทรงทักต้องรับขันธ์ร่างทรง สร้างศาลหน้าบ้านแล้วจะหาย. คุณแม่ทำตาม หายทันที กลับมาสดชื่น น่าอัศจรรย์.

น้องชายคนเล็กของผู้ส่งเคสเป็นทหาร 2 ปี กลับมามีอาการผิดปกติ พูดมาก. บอกจะบวชไม่สึก ได้บวชต่อมา. หลังบวชอยู่ไม่เป็นที่ ย้ายวัดไปเรื่อยๆ 5 พรรษาไม่ซ้ำ. เริ่มกลับบ้านบ่อยขึ้น. มาอยู่กับคุณพ่อ ครั้งละ 1-2 เดือนแล้วไปแล้วกลับ. ยึดห้องพระในบ้านเป็นที่อยู่ประจำ สะสมพระ ปลุกเสกของเอง. อ้างเป็นอุปัชฌาย์ ปลุกเสกพระจนเรื่องถึงชาวบ้าน. ชาวบ้านนินทา ท่านไม่สน. ผู้ส่งเคสกลับบ้านก็บอกว่าไม่ถูกต้อง ให้กลับวัด. พูดแล้วท่านหนีไปพักหนึ่ง. พอผู้ส่งเคสมากรุงเทพฯ ท่านก็กลับมาใหม่. ผู้ส่งเคสไม่กล้าพูดมาก กลัวบาป. พ่อแม่แรกๆ ไม่เห็นด้วย หลังสงสาร ยอมให้อยู่บ้าน. น้องชายคนที่ 2 อุปัฏฐาก ถวายอาหาร (ฉันมื้อเดียว). ล่าสุด พ.ย. 2548 เผาศพแม่เล็ก ผู้ส่งเคสบอกท่านให้ไปหาวัดอยู่ ท่านไปแล้วยังไม่กลับมา ไม่รู้ไปไหน ที่บ้านเป็นห่วง.

ผู้ส่งเคสเคยเป็นครูที่กาญจนบุรี แต่งงานมีลูกชาย 2 คน. สามีเจ้าชู้ มีผู้หญิงซุกซ่อนหลายคน. จับได้มีลูกกับนักร้องจึงขอหย่า. หลังหย่าไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัตตามการชักนำชมรมพุทธ. ศึกษาความจริงชีวิตจากจานดาวธรรม เข้าใจและกลัว. หักดิบเลิกสิ่งไม่ดีทุกอย่าง คือชอบเล่นไพ่. พาเพื่อนครู 10 คนไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัต. ติดจานดาวธรรมที่โรงเรียน จัดโครงการให้เด็กนักเรียน ใช้สื่อสอน เด็กๆ ติดใจ เกิดผลดีชัดเจน. ใช้จานดาวธรรมช่วยลูกชายคนโตที่ติดยา เสียการเรียน หมดอนาคต. พาไปพนาวัต หลังลงมาลูกชายเปลี่ยนไป ขอ Dd บวชทันที. กลับมาเรียนใหม่ เป็นเด็กดี รักบุญ เลิกยาเสพติด เป็นตัวอย่างดี. ลูกชายคนเล็ก 10 ปี เคยบวชวัดธรรมทายาท ปี 2548. ปัจจุบัน ผู้ส่งเคสและลูกชายสองคนมาวัดประจำ.

สามีคนปัจจุบันอยู่ด้วยปีเศษ. มีลูก 4 คนกับภรรยาเก่าต้องดูแล. ใจดี มีเหตุผล. เคยบวช 7 วัน ปลีกตัวปฏิบัติธรรมคนเดียว ได้ความรู้มาก. บอกผู้ส่งเคสว่าจะอยู่ด้วย 5 ปีแล้วจะบวชตลอดชีวิต. ห่วงลูก 4 คน คิดจะหาเงินก้อนใหญ่เป็นทุนเลี้ยงชีวิตก่อน. ทราบภายหลังว่าคิดสูตรทำเหล้าให้เหมือนเหล้าเก่าแก่ รสชาติดีกว่าเหล้านอก. จะขายโนว์ฮาวให้เจ้าของเบียร์รายใหญ่. ให้เหตุผลว่าต้องการช่วยชาติไม่ให้ขาดดุลการค้าเหล้านอก. ผู้ส่งเคสว่าเพี้ยนมาก. พยายามชี้แจงโทษภัยทั้งต่อมนุษย์และที่จะได้รับในมหานรก. เขาไม่ยอมเปลี่ยนใจ ไม่เชื่อ. มั่นใจว่าเคยบวชปฏิบัติธรรมได้ดีกว่าผู้ส่งเคส. บอกผู้ส่งเคสว่า เป็นเณรน้อยน่ะ เธออย่ามาสอนสังฆราช. ผู้ส่งเคสว่านี่คือความดื้อของเขา.