EP.696 บ่ฮักบ่ต้องสงสาร

ผู้ส่งเคสมีภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่จังหวัดลำปาง ครอบครัวมีลูกสาว 4 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 3 ผู้ส่งเคสเรียนจบระดับ ปวช. และได้เปิดร้านเสริมสวยและร้านขายของชำอยู่ที่ลำปางอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 ขณะอายุ 28 ปี เพื่อนได้ชวนไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่น ผู้ส่งเคสจึงได้ไปทำงานในร้านขายเครื่องดื่มแห่งหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2536 ผู้ส่งเคสได้พบรักและแต่งงานกับสามีชาวญี่ปุ่น ผู้ส่งเคสจึงเปลี่ยนมาประกอบอาชีพนวดแผนโบราณจนถึงปัจจุบัน ผู้ส่งเคสได้ชวนสามีไปทำบุญที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมในปี พ.ศ. 2538 ซึ่งสามีก็ชอบและส่งเสริมการทำบุญในพระพุทธศาสนา สามีได้มาปฏิบัติธรรมกับผู้ส่งเคสเป็นประจำทุกวันอาทิตย์ และร่วมทำบุญกับทางศูนย์โตเกียวมาตลอด

เรื่องราวของครอบครัวผู้ส่งเคสเริ่มต้นที่จังหวัดลำปาง บิดาเป็นคนดี เป็นต้นบุญต้นแบบในการทำความดี ท่านใจบุญสุนทาน ชอบทำบุญตักบาตร สร้างโบสถ์ สร้างวิหาร ทำบุญทอดกฐิน ผ้าป่า ทั้งยังชอบสวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็น นั่งสมาธิทุกวันไม่เคยขาด เป็นมรรคทายกที่วัด บิดามีความรักและเคารพพระมาก วันใดที่ฝนตกพระมาบิณฑบาตไม่ได้ ท่านจะกังวลและจัดเตรียมอาหารไปถวายพระที่วัดด้วยตัวเอง ช่วงเข้าพรรษา บิดาจะไปถืออุโบสถศีลและนอนค้างที่วัดทุกวัน ปัจจุบันบิดาอายุ 71 ปี แต่สุขภาพร่างกายไม่ค่อยดี ป่วยเป็นโรคเก๊าท์ ปวดตามข้อกระดูก ปวดตามตัว ปัสสาวะออกมาเป็นก้อนหินเล็กๆ ท่านไปรักษาทั้งยาแผนไทยและแผนปัจจุบันก็ไม่หาย

มารดาเป็นคู่บุญคู่บารมี ทำบุญเคียงข้างบิดาเสมอ จัดเตรียมอาหารถวายพระทุกวันไม่เคยขาด มารดาทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาอยู่เป็นนิตย์ ช่วงเข้าพรรษา มารดาจะถืออุโบสถศีลเหมือนบิดา แต่วันหนึ่งขณะอายุ 60 กว่าปี จู่ๆ มารดาก็ส่ายหัวไปมา นั่งตัวสั่นเหมือนผีเข้า จำใครไม่ได้ แม้กระทั่งตัวเอง พูดคุยสื่อสารกับใครไม่รู้เรื่อง ผู้ส่งเคสเป็นห่วงจึงพามารดาไปโรงพยาบาล หมอตรวจพบว่าเป็นโรคเส้นเลือดในสมองฝ่อ อีกทั้งยังป่วยเป็นโรคเบาหวาน ความดันสูง เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลเป็นประจำ แต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้น ผู้ส่งเคสทำได้เพียงพูดถึงบุญต่างๆ ที่ทำกับหลวงพ่อให้ท่านฟัง พร้อมบอกให้ท่านสาธุ ซึ่งมารดาก็สาธุเหมือนจะรับรู้ได้ ปัจจุบันมารดาอายุ 65 ปี

พี่สาวคนโต (น่าจะหมายถึงพี่สาวคนแรก แต่ในเรื่องเล่าถึงพี่สาวคนที่สองก่อน) ได้พาพี่สาวคนที่สองไปรักษาอาการป่วย

พี่สาวคน ที่ 2 ปัจจุบันเสียชีวิตแล้ว เธอมีชีวิตครอบครัวที่ลำบากมาก สามีชอบดื่มเหล้า เจ้าชู้ มีกิ๊กเรื่อยเปื่อย พี่สาวจับได้คาหนังคาเขาว่าสามีมีภรรยาน้อยเป็นตัวเป็นตน แถมยังไปสร้างบ้านอยู่กับภรรยาน้อยอีกด้วย พี่สาวเสียใจและช้ำใจมาก ตรอมใจ ร่างกายผ่ายผอม ป่วยกระเสาะกระแสะเรื่อยมา ต่อมาเธอป่วยหนักด้วยอาการถ่ายท้องตลอด เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลเป็นประจำจนหมอไม่อยากรับรักษา พี่สาวคนโตจึงพาเธอไปรักษาแผนอื่น ร่างทรงใช้ไข่ไก่คลึงตัว แล้วกระเทาะเปลือกพบตะปู เส้นผม เส้นด้าย ร่างทรงบอกว่าเธอโดนคุณไสยจากภรรยาน้อย หลังทำพิธี พี่สาวอาการดีขึ้นและสบายใจ แต่ไม่นานอาการก็ทรุดหนักกว่าเดิม ต้องเข้ารักษาในโรงพยาบาลอีกครั้ง ครั้งนี้หมอตรวจพบว่าเป็นโรคมะเร็งในกระเพาะอาหาร เธอป่วยประมาณปีกว่าๆ จึงเสียชีวิตเมื่ออายุ 43 ปี หลังเสียชีวิตไม่ถึงเดือน น้องสาวคนสุดท้อง (ที่สะท้อน) ฝันว่าพี่สาวคนที่ 2 มาหาที่บ้านและบอกว่าที่จริงยังไม่ตาย แต่หมอฉีดยาฆ่า เหมือนการุณยฆาต ช่วงหลังพี่สาวตาย หมาที่บ้านก็หอนทุกวัน ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านตกหล่นแตกเองโดยไม่มีสาเหตุ

น้องสาวคน สุดท้องเป็นคนเจ้าอารมณ์ หงุดหงิดง่าย โมโหร้าย แต่ก็ชอบทำบุญใส่บาตร เวลาทำบุญใส่บาตรทุกครั้ง เธอจะโมโหหงุดหงิดก่อนเสมอ แม้หลังทำบุญ เห็นใครทำอะไรขัดหูขัดตาก็จะดุด่าตะคอกใส่ แม้แต่บิดามารดาก็ไม่ละเว้น คนในบ้านเอือมระอาในพฤติกรรมนี้และสงสัยว่าคนใจบุญทำไมถึงหงุดหงิดง่าย

ส่วนสามีของผู้ส่งเคส เป็นลูกโทน บิดาเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุ 6 ขวบ จึงเหลือมารดาคอยดูแล เขาทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง วันหนึ่งแวะมาดื่มที่ร้านที่ผู้ส่งเคสทำงานอยู่ ผู้ส่งเคสไปเสิร์ฟและพูดคุยกัน จากนั้นเขาก็มาดื่มที่ร้านนี้ประจำโดยมีผู้ส่งเคสดูแล คุ้นเคยกันมากขึ้นจึงพาผู้ส่งเคสเที่ยวญี่ปุ่น เขาย้ายมาอยู่กับผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าเขาเป็นคนดี มีความสม่ำเสมอ ช่วยเหลือทุกอย่าง เขาขอผู้ส่งเคสแต่งงาน จึงตกลงแต่งงานอยู่กินกัน อยู่กันได้แค่ 2 ปีแรกแบบสามีภรรยา หลังจากนั้นก็อยู่กันแบบพี่แบบน้อง ไม่มีความสัมพันธ์ทางเพศมา 10 กว่าปีแล้ว ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าสามีเหมือนลูกชาย ต้องช่วยเหลือ ปกป้อง ให้ความอบอุ่น ทำทุกอย่างให้ เช่น หาอาหารให้, ดูแลความสะอาด, ป่วยก็อาบน้ำ ป้อนข้าวป้อนน้ำ พาไปหาหมอ สามีทำตัวเหมือนลูกชาย

สามีชอบและส่งเสริมให้ผู้ส่งเคสทำบุญ ได้มาปฏิบัติธรรมด้วยกันทุกวันอาทิตย์ ร่วมทำบุญกับศูนย์โตเกียวมาตลอด เขาพากเพียรสวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็น จากที่แรกๆ ไม่คล่อง ก็หมั่นเพียรจนสวดคล่อง จำได้แม่นยำโดยไม่ต้องดูหนังสือ เขาชอบฟังคุณครูไม่ใหญ่เทศน์มาก ต่อมาปี พ.ศ. 2542 สามีซาบซึ้งในธรรมะ อยากศึกษาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น จึงตัดสินใจลาออกจากงานมาบวช บวชที่วัดพระธรรมกายรวม 4 พรรษา พรรษาแรกฝึกฝนอยู่ที่วัด จากนั้นได้รับความเมตตาให้ไปช่วยงานเผยแผ่ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียว เป็นกำลังสำคัญในการชวนอาจารย์ นิสิต นักศึกษาชาวญี่ปุ่นมาปฏิบัติธรรม ยังช่วยงานแปล Case Study และธรรมะต่างๆ เป็นภาษาญี่ปุ่น

แต่ในช่วงที่บวชอยู่ โรคประจำตัวคือความดันสูงและไตวายเริ่มกำเริบ น้ำหนักลดลงฮวบฮาบจาก 70 กก. เหลือ 50 กก. ร่างกายอ่อนเพลีย ไม่มีเรี่ยวแรง ในที่สุดจึงจำใจต้องลาสิกขา จากนั้นจึงเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล ก่อนเข้ารักษา สามีมีอาการตกดึกจะนอนสะดุ้งผวาตลอด ยกแขนยกขาเหมือนมีอะไรมาฉุด เขาบอกว่าเห็นสัตว์ 4 เท้าตัวใหญ่ๆ เข้ามาทับทั้งตัว ทำให้หายใจไม่ออก ดิ้นทุรนทุราย ต่อมาอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ ต้องฟอกไตวันเว้นวัน สามีอึดอัดมาก บ่นว่าอยากหายเต็มที อยากกลับไปบวช ไม่ใช่ว่าอยากตาย ผู้ส่งเคสปลอบใจว่าเดี๋ยวก็หาย ให้พักรักษาตัวให้หายก่อน เรื่องอื่นค่อยคิดทีหลัง แต่เขายังกังวลใจ ไปปรึกษาหมอว่าทำอย่างไรถึงจะหาย หมอแนะนำว่าต้องเปลี่ยนไต เขาจึงพอมีความหวัง ไปหาแม่และขอไตข้างหนึ่ง แม่บอกว่าถ้าให้แล้วแม่ต้องลำบากจึงไม่ให้ เมื่อผิดหวังจากแม่แล้ว จึงมาหาผู้ส่งเคสพร้อมขอไต ผู้ส่งเคสเห็นสภาพเขา สงสารและรักมาก จึงตอบตกลง ผู้ส่งเคสเห็นความตั้งใจของสามีที่ช่วยงานคุณครูไม่ใหญ่ ช่วยงานพระพุทธศาสนา เผยแผ่วิชาธรรมกาย ค้นคว้าตำรับตำราพระไตรปิฎกและบาลี สอบมหาวิทยาลัยสงฆ์พุทธศาสตร์ที่ญี่ปุ่น 4 ปี ท็อปทุกวิชา ช่วยงานแปลที่ศูนย์โตเกียวจนปัจจุบัน แม้ป่วยฟอกไตวันเว้นวันก็ยังเอา Case Study มาแปลเป็นภาษาญี่ปุ่น

ตัวผู้ส่งเคสเองสุขภาพก็ไม่แข็งแรง เหนื่อยง่าย ปวดตามเนื้อตัว คอ แขน ขา และมีอาการชาตลอด หมอบอกว่าเป็นโรคกระดูกทับเส้นประสาทที่คอ ทำงานหนักไม่ได้ อาจเป็นโรคไตบวมได้ ผู้ส่งเคสต้องทำงานหนักหาเงินเลี้ยงครอบครัว เห็นใจจริงๆ สามีก็ป่วยหนักขึ้นเรื่อยๆ ผู้ส่งเคสก็รักษาตัวเองทุกวิธีเพื่อให้อาการทุเลา แต่ก็ไม่ละทิ้งการสร้างบารมีเลย คุณครูไม่ใหญ่ขอเป็นกำลังใจให้สู้ต่อไป