EP.709 ตำรวจมาขาไพ่กระเจิง

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในปี พ.ศ. 2541 เมื่อผู้ส่งเคสและสามี ได้พาสุนัขที่บ้านซึ่งป่วยไปหาปศุสัตว์แพทย์ ที่นั่นเอง ทั้งคู่ได้พบกับคุณหมออนุวัฒน์ ศรีตมาโน ผู้เป็นกัลยาณมิตร ท่านไม่เพียงแต่รักษาสุนัขจนหายป่วย แต่ยังทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชักชวนให้ผู้ส่งเคสและสามี รวมถึงน้องๆ ของสามี ได้มีโอกาสมาวัดพระธรรมกาย และสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวเป็นครั้งแรก

แม้ว่าในระยะแรก ผู้ส่งเคสจะยังไม่ค่อยมีศรัทธา แต่จุดเปลี่ยนสำคัญก็มาถึงเมื่อเธอล้มป่วยโดยไม่ทราบสาเหตุ มีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก ถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาลที่ตัวเมืองระนอง ในยามวิกฤตนั้นเอง สามีได้มากระซิบข้างหูว่า พ่อได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวให้แล้วนะ คำพูดนั้นทำให้ผู้ส่งเคสเกิดปีติ น้ำตาไหล และอาการก็ค่อยๆ ดีขึ้นจนหายเป็นปกติ หลังจากหายป่วยแล้ว ผู้ส่งเคสก็ได้เดินทางมาทำบุญที่วัดพระธรรมกายพร้อมสามี ความศรัทธาในคุณครูไม่ใหญ่ก็เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน และได้ร่วมบุญต่างๆ อย่างเต็มกำลัง พร้อมทั้งชักชวนหมู่ญาติ และเป็นแฟนรายการ DMC ด้วย ลูกสาวของผู้ส่งเคสก็ได้เข้ามาสร้างบารมีกับหมู่คณะตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษา และได้ช่วยงานพระศาสนา รับบุญต่างๆ มากมาย รวมถึงเป็นพิธีกรรายการพลังมดทาง DMC ด้วย

เรื่องราวชีวิตของครอบครัวผู้ส่งเคสได้ถูกเปิดเผยผ่านคำถามที่ส่งมาถึงคุณครูไม่ใหญ่ เพื่อขอความรู้เรื่องราวในปรโลกและกฎแห่งกรรม

เริ่มต้นจากคุณพ่อของผู้ส่งเคส ท่านเกิดที่ตำบลแม่กลอง จังหวัดสมุทรสงคราม ประกอบอาชีพประมง เป็นใต้ก๋งเรือ มีหน้าที่ดูเข็มทิศบอกทิศทางสำหรับทำโป๊ะดักปลา ท่านได้พบรักกับคุณแม่ของผู้ส่งเคสในละแวกเดียวกัน ทั้งสองสมรสและมีบุตรธิดารวม 7 คน คุณพ่อเป็นคนห่วงลูกสาวมาก โดยเฉพาะผู้ส่งเคสซึ่งเป็นคนสุดท้อง ถึงขั้นตีจนขาเป็นลายหากกลับบ้านผิดเวลา แต่เมื่อท่านอายุมากขึ้น ความเข้มงวดก็ลดลง คุณพ่อเป็นคนไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ชอบทำบุญบริจาคทานมากมาย ทั้งสร้างปฏิมากรรมผนังโบสถ์ ถวายโต๊ะมุก สร้างเขื่อนกั้นน้ำเซาะตลิ่งวัด ทำบุญกับมูลนิธิต่างๆ และหากเจอพระ ท่านก็จะเป็นเจ้าภาพเลี้ยงทันที ท่านเตรียมตัวตายอย่างดี เก็บเงิน ซื้อโลงศพไว้ล่วงหน้าถึง 30 ปี แต่โลงกลับถูกใช้โดยคุณแม่ก่อน เมื่ออายุ 80 กว่า ท่านเริ่มมีอาการความจำเสื่อม เดินไม่ได้ ขาแข็งงอ ยืดไม่ได้ ตาเห็นข้างเดียว พูดไม่ได้ แต่ยังได้ยินเสียง ท่านเหมือนเด็กอ่อน ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ปลายชีวิตท่านได้มาพักรักษาตัวที่บ้านผู้ส่งเคส ได้ฟังดาวธรรม และผู้ส่งเคสกับสามีได้ช่วยท่านทำบุญโดยนำปัจจัยใส่ในมือให้ท่านได้ถวายเอง ท่านมีอาการดีขึ้น ยิ้มเก่งขึ้น ก่อนเสียชีวิต ท่านมีไข้ หายใจช้าลง สามีของผู้ส่งเคสช่วยท่านทำ ศึกชิงภพ โดยบอกให้ท่านนึกถึงพระ นึกถึงบุญ ท่านค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วหลับไปอย่างสงบ ด้วยอายุ 97 ปี

ส่วนคุณแม่ของผู้ส่งเคส ขณะมีชีวิตอยู่ ท่านทำบุญกับคุณพ่อเป็นประจำ แต่ท่านก็ชอบตั้งวงเล่นไพ่กับเพื่อนๆ ด้วย ครั้งหนึ่ง ผู้ส่งเคสซึ่งยังเป็นเด็กหรือวัยรุ่น ได้แกล้งท่าน โดยตะโกนว่า ตำรวจมา! ทำให้วงไพ่แตกกระเจิง บางคนถึงกับฉี่ราด เมื่อคุณแม่รู้ว่าเป็นฝีมือผู้ส่งเคส ท่านก็ตีอย่างแรง ต่อมาคุณแม่มีอาการคอบวม แพทย์วินิจฉัยว่าเป็นไทรอยด์ ต้องผ่าตัด แต่เมื่อผ่าตัดกลับพบว่าเป็นมะเร็งในกระเพาะอาหารที่ลามมาถึงคอ แพทย์จึงผ่าตัดบริเวณท้องเพื่อกำจัดมะเร็ง ทว่าแผลที่เย็บไม่ติดกัน เนื่องจากท่านเป็นโรคเบาหวาน ท่านนอนรักษาตัวในห้อง ICU ประมาณ 1 อาทิตย์ก็เสียชีวิต ด้วยอายุ 80 กว่าปี

มาที่เรื่องราวของครอบครัวสามีผู้ส่งเคส คุณพ่อและคุณแม่สามีอพยพมาจากเมืองจีน ทำการค้าขายที่สมุทรสงคราม ก่อนจะไปทำประมงที่สุราษฎร์ธานี และทำแพปลาที่ระนอง ทั้งสองท่านไม่ค่อยได้ทำบุญในพระพุทธศาสนา ส่วนใหญ่จะไหว้เจ้า คุณครูไม่ใหญ่ได้อธิบายถึงความแตกต่างระหว่าง เจ้าผู้รู้ (พระพุทธเจ้า) กับ เจ้าไม่รู้ คุณพ่อสามีเป็นคนเสียงดัง อารมณ์ร้อน หงุดหงิดง่าย ดื่มเหล้าบ้าง ท่านเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์ชนขณะข้ามถนน ทำให้เลือดคั่งในสมอง ด้วยอายุ 87 ปี ส่วนคุณแม่สามีเป็นคนขยัน เลี้ยงเป็ด หมู ทำปลาเค็ม ปลานึ่งขาย บั้นปลายชีวิตมาอยู่กับลูกหลาน คอยดูแลบ้านและหลาน ก่อนเสียชีวิต ท่านเดินตัวเอียง ปวดศีรษะบ่อยๆ ไปตรวจพบว่าเป็นมะเร็งในสมอง ท่านได้รับการฉายรังสี ทำให้ร่างกายทรุดโทรมและเสียชีวิตในเวลาต่อมา ด้วยอายุ 79 ปี

เรื่องราวเหล่านี้รวมถึงคำถามเกี่ยวกับวิบากกรรม การไปเกิด และการสร้างบารมีของตนเอง สามี และลูกสาว ได้ถูกนำมาสอบถามคุณครูไม่ใหญ่ เพื่อให้เป็นเครื่องเตือนใจและเป็นความรู้เรื่องกฎแห่งกรรมต่อไป