EP.710 ไปเกิดในความเชื่ออื่น

ผู้ส่งเคสเป็นลูกของชาวจีนที่อพยพมา. คุณยายและคุณตาแต่งงานกันตั้งแต่อายุ 19 ปี. คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 5 ในบรรดาพี่น้องชาย 7 คน และลูกสาว 1 คน. คุณตาชอบดื่มสุราและทำร้ายร่างกายคุณยายเป็นประจำ. คุณยายต้องอดทนอย่างสูงและได้แต่อธิษฐานว่าจะไม่ขอพบคุณตาอีกเลยในทุกภพทุกชาติ. คุณยายเป็นคนดี มีเมตตา ขยัน แข็งแรง และเฉลียวฉลาด แต่ไม่ปรารถนาจะพบคุณตาอีกเพราะน้ำเมา. คุณตาเสียชีวิตเมื่ออายุ 64 ปี ส่วนคุณยายอายุยืนถึง 102 ปี. คุณยายได้สั่งเสียเรื่องงานศพว่าห้ามร้องไห้ ห้ามทำกงเต็ก ให้ใส่เสื้อผ้าสีสดใส และที่สำคัญ พื้นที่โฮงซุ้ยต้องแยกห่างจากคุณตา. เงินที่เหลือให้แบ่งทำบุญทอดผ้าป่า ถวายสามเณรหน้าไฟ และเก็บเป็นเงินก้นถุงให้ลูกหลาน. คุณแม่และคุณพ่อของผู้ส่งเคสนับถือลัทธิเต๋าอย่างมั่นคงมานานหลายสิบปี. ความเชื่อของลัทธิเต๋าสอนให้ทำความดี กินเจตลอดชีวิต ห้ามกินเนื้อสัตว์ หัวหอม กระเทียม ต้นหอม และหอมแดง. องค์พระแม่ของลัทธิเต๋าเชื่อว่าเป็นผู้เปิดฟ้าดินและสร้างทุกสิ่งในจักรวาล ซึ่งเป็นความเชื่อที่ใหญ่กว่าพระพุทธเจ้าในทัศนะของลัทธิเต๋า. ที่บ้านมีตำหนักบนชั้น 4 มีการไหว้ทุกวัน แต่พิธีกรรมต่างๆ ถือเป็นความลับสวรรค์ ห้ามเล่า ห้ามถ่ายภาพ.

ผู้ส่งเคสเกิดมาในครอบครัวที่นับถือลัทธิเต๋า จึงไม่รู้จักวัด ไม่มีศรัทธาในพระพุทธศาสนา และไม่รู้จักการทำบุญ. จนกระทั่งได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย ได้มีโอกาสติดตามเพื่อนจากชมรมพุทธศาสตร์มาที่วัดพระธรรมกาย. การมาวัดครั้งแรกได้เป็นอาสาสมัครช่วยจัดแถวคนมาปฏิบัติธรรม. เมื่อคุณแม่ทราบเรื่อง ท่านสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้มาวัดอีก. ผู้ส่งเคสไม่ปรารถนาทะเลาะกับคุณแม่ จึงไม่ได้มาวัดอีกเลยเป็นเวลานานถึง 17 ปี ทำให้ขาดบุญไปมาก.

หลังจากจบการศึกษา ผู้ส่งเคสได้แต่งงานกับสามีที่เป็นนิสิตรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน. คุณปู่ของสามีเป็นศาสนาจารย์ผู้ก่อตั้งโบสถ์คริสต์. ในวัยเด็ก คุณย่าของสามีจะพาไปโบสถ์เป็นประจำทุกวันอาทิตย์.

ในปี 2541 เพื่อนที่เป็นหมอได้มาชวนผู้ส่งเคสสร้างพระแกนกลาง. ผู้ส่งเคสและสามีจึงสร้างพระแกนกลางคนละ 1 องค์. ตอนนั้นผู้ส่งเคสยังไม่มีศรัทธา แต่ทำเพราะความเกรงใจ. ส่วนสามีก็ยังไม่มีศรัทธาและไม่รู้จักวัดพระธรรมกายมาก่อน แต่เขาสร้างในนามของคุณยายอาจารย์ เพราะรู้สึกผูกพันกับท่านเหมือนย่ากับหลาน.

ต่อมา ผู้ส่งเคสมีธุระกับเพื่อนหมอและนัดเจอกันที่วัดพระธรรมกาย. ในวันนั้นมีพิธีหล่อองค์พระแกนกลาง ตอนที่ 6. เพื่อนชวนให้อยู่ร่วมหล่อพระ ผู้ส่งเคสจึงตกลงคิดว่าไหนๆ ก็ได้สร้างไว้แล้ว. ช่วงเย็นมีพิธีฉลองชัยที่ลานมหาธรรมกายเจดีย์. ทุกคนไปร่วมพิธี ผู้ส่งเคสก็ไปกับเพื่อน.

ถึงเวลาที่ทุกคนนั่งสมาธิและหลับตา แต่ผู้ส่งเคสไม่ได้หลับตา กลับนั่งมองคนนั้นคนนี้ไปเรื่อยๆ. ชั่วครู่ ผู้ส่งเคสเห็นคนอื่นๆ พากันชี้ไปที่ดวงอาทิตย์ ส่งเสียงฮือฮา บางคนถึงกับปิติ น้ำตาร่วง ยืนพนมมือ. ผู้ส่งเคสรู้สึกงวยงงสงสัยว่าทำไมคนเหล่านั้นถึงมองดวงอาทิตย์ที่สว่างเจิดจ้าได้โดยไม่แสบตา. ยิ่งมองก็ยิ่งแสบตา ไม่เห็นเหมือนที่คนอื่นเห็นเลย. แม้กระทั่งเพื่อนหมอที่มาด้วยกันก็เห็นเหมือนคนอื่น.

หลังจากวันนั้นมีข่าวโจมตีวัด กล่าวหาว่ายิงเลเซอร์ไปที่ดวงอาทิตย์. ผู้ส่งเคสฟังแล้วรู้สึกน่าขำ คิดว่าเป็นไปไม่ได้. ถ้าทำได้จริง ทำไมถึงไม่ทำให้ผู้ส่งเคสเห็นด้วย ทั้งๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น. ผู้ส่งเคสจึงบอกเพื่อนว่าอยากรู้จักวัดพระธรรมกายมากกว่านี้. เพื่อนจึงชวนไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์ ผู้ส่งเคสก็ตกลง.

แต่พอไปถึงพนาวัฒน์ในตอนเช้า ผู้ส่งเคสกลับเปลี่ยนใจ ไม่อยากรู้จักวัดแล้ว อยากกลับบ้านดีกว่า. ตกเย็น ขณะเดินกลับที่พัก ผู้ส่งเคสได้หันไปมองดวงอาทิตย์. คราวนี้ ผู้ส่งเคสได้เห็นอัศจรรย์ ตะวันแก้ว เป็นพระอาทิตย์ดวงใสๆ หมุนตามเข็มนาฬิกาเร็วมาก และปรากฏวงแหวนแสงประกายวาบๆ สวยงามระยิบระยับ ประมาณ 30 นาที. ผู้ส่งเคสจึงเริ่มแน่ใจว่าสิ่งที่เห็นเป็นของจริง ไม่ได้หลอกลวง.

วันรุ่งขึ้น ผู้ส่งเคสจึงตั้งใจปฏิบัติธรรมจนสามารถสัมผัสกับความสุขสงบภายในได้ เมื่อดวงตาปิดสนิท. วันนี้ ผู้ส่งเคสเข้าใจงานของ คุณครูไม่ใหญ่ อย่างถ่องแท้และซาบซึ้งว่า ท่านปรารถนาดีอย่างบริสุทธิ์ใจ ปรารถนาจะให้มนุษยชาติทุกคนนั่งหลับตาและเข้าถึงแหล่งแห่งความสุขที่แท้จริง. ผู้ส่งเคสจึงได้สร้างพระบนโดม 1 องค์.

คืนก่อนที่จะนำปัจจัยไปถวาย หลังจากนอนหลับ พลันเกิดดวงกลมๆ สีเหลืองทองอยู่ในท้อง มีแสงสว่างจ้าสวยงามพุ่งออกมา. ผู้ส่งเคสตกใจลุกขึ้นมานั่งมอง ความอัศจรรย์นั้นเกิดขึ้นเพียง 2-3 วินาทีแล้วก็หายไป.

ในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2541 ผู้ส่งเคสตั้งใจมาวัดแต่สามีไม่ได้มาด้วย เพราะช่วงนั้นมีข่าวโจมตีวัดรุนแรง. ผู้ส่งเคสได้มาร่วมทอดกฐินในปีนั้น เห็นคนมามากมาย เห็นความเป็นระเบียบเรียบร้อย คิดว่าถ้า คุณครูไม่ใหญ่ ไม่ดีจริง คงทำไม่ได้ขนาดนี้. จากนั้น ผู้ส่งเคสก็เริ่มศรัทธา คุณครูไม่ใหญ่ และคิดว่าต้องปกป้องท่านไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น. ผู้ส่งเคสตั้งใจมาวัดอย่างต่อเนื่องและพยายามเป็นกัลยาณมิตรให้สามี.

วันหนึ่งก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้สามีหันกลับมามีศรัทธาวัดอย่างเต็มเปี่ยม. เหตุการณ์นั้นคือ สามีจะต้องเดินทางไปต่างประเทศ ผู้ส่งเคสได้มอบพระของขวัญ พระมหาสิริราชธาตุ ให้เขาคล้องคอ. เขาก็รับไว้เฉยๆ. วันสุดท้ายที่จะกลับเมืองไทย สามีได้ทำตั๋วเครื่องบินและพาสปอร์ตหายระหว่างเดินทางมาสนามบิน. เขาได้กลับไปค้นหาตามจุดต่างๆ แต่ก็ไม่พบ. หลังจากนั้นก็ไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ. เขารู้สึกมืดแปดด้าน จึงลองด้านที่ 9 อธิษฐานกับพระมหาสิริราชธาตุที่ผู้ส่งเคสให้ไป.

เหตุอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น มีใครก็ไม่ทราบนำตั๋วเครื่องบินของสามีมาฝากไว้กับเจ้าหน้าที่ขายตั๋ว. พอสามีเข้าไปจะบอกยกเลิกการเดินทาง เจ้าหน้าที่ก็บอกว่ามีคนนำตั๋วและพาสปอร์ตมาคืนให้. เขาถึงกับอึ้ง ทึ่ง ไปเลย. ที่น่าอัศจรรย์คือ คนที่เก็บตั๋วได้นำมาส่งถูกที่ได้อย่างไร ในเมื่อบริษัทขายตั๋วก็มีตั้งหลายแห่ง.

พอสามีกลับมาถึงเมืองไทย เขาก็ทำให้ผู้ส่งเคสแปลกใจมาก เมื่อเขาบอกให้รีบพามาวัดพระธรรมกายเวลานั้นเลย. ผู้ส่งเคสก็พามาด้วยความงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น. วันนั้น คุณครูไม่ใหญ่ กำลังรับปัจจัยพอดี สามีก็รีบนำปัจจัยใส่ซองถวาย คุณครูไม่ใหญ่ ทันทีด้วยใจที่เริ่มศรัทธา.

วันต่อมา เขาก็ทำซุปยาจีนมาถวายพระที่วัดพระธรรมกาย. ผู้ส่งเคสต้องถามว่าไปกินยาอะไรผิดปกติมาหรือเปล่า สามีจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง.

ในปี 43 สามีผู้ส่งเคสได้ขึ้นภาวนาวัด. ได้ผลการปฏิบัติธรรมที่ดี ทำให้เกิดศรัทธาและหันมาศึกษาพระพุทธศาสนาเป็นการใหญ่. เขามีความเลื่อมใสศรัทธาวัดและชื่นชมพระพุทธเจ้าอย่างมาก. บอกว่าพระองค์ทรงฉลาดมาก. ปัจจุบัน ได้อาสาช่วยเหลืองานพระพุทธศาสนาเป็นประจำ. ได้ร่วมงานกับพระต่างประเทศรูปหนึ่งซึ่งได้รู้จักกันโดยบังเอิญที่หน้าลานธรรมในงานสลายร่างคุณยายอาจารย์.

หลังจากนั้น เขาได้เข้าไปช่วยงานพระพุทธศาสนาระหว่างประเทศในหลายๆ ด้าน เช่น งานมหาประชาสเรที่ประเทศกัมพูชา. จัดถวายจีวร 500 ผืนที่ศรีลังกา มาเลเซีย อินเดีย. จัดงานตอบปัญหาในวันวิสาขบูชาที่ท้องสนามหลวง. นำพระและสาธุชนไปจาริกแสวงบุญที่ประเทศอินเดีย. ประสานงานเชิญพระบรมสารีริกธาตุจากศรีลังกามาประเทศไทย. ช่วยจัดงานประชุมพระสงฆ์ทั่วโลกที่อินเดียและมาเลเซีย. นิมนต์พระต่างประเทศมาเยี่ยมวัดอย่างสม่ำเสมอ. สามีได้น้อมนำคำสอนของ คุณครูไม่ใหญ่ ที่ว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่ดวงเดียว มาเป็นหลักในการทำงาน.

บุตรสาวของผู้ส่งเคสตอนเกิดมามีร่างกายสมบูรณ์ดี. แต่พออายุ 12 ปี เริ่มมีอาการกระดูกหลังคดเป็นรูปตัว S. อายุ 14 ปี ยิ่งคดมากจนเห็นได้ชัด. ไหล่สองข้างสูงต่ำไม่เท่ากัน. โรคนี้ปกติรักษาไม่หาย แต่ผู้ส่งเคสอาศัยรักษาทั้งภายนอกและภายใน. ภายนอกรักษาโดยกายภาพบำบัด ส่วนภายในใช้บุญช่วย ทำบุญและอธิษฐาน. ปัจจุบันลูกสาวอายุ 17 ปี อาการดีขึ้นมากแล้ว.