EP.711 พี่ชายที่แสนดี

ผู้ส่งเคส จบการศึกษาชั้นอนุปริญญาด้านบัญชี เมื่อปี พ.ศ. 2523 หลังเรียนจบก็มีความรู้สึกว่ากำลังรอคอยอะไรบางอย่างอยู่ลึกๆ ในใจ แต่ก็ไม่ทราบว่าเป็นอะไร จนกระทั่งปลายปี พ.ศ. 2530 เมื่อได้พบกับสามี ความรู้สึกนั้นก็หายไปเลยราวกับว่าสิ่งที่รอคอยได้มาถึงแล้ว ชีวิตของผู้ส่งเคสได้เข้าวัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2527 เพราะมีพี่ชายคนที่ 4 ซึ่งเป็นกัลยาณมิตรที่ดี ชักชวนให้เข้าวัด และนับแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสก็ได้ตั้งใจทำบุญทุกๆ บุญที่คุณครูไม่ใหญ่เมตตาให้ได้สั่งสมบุญบารมีเสมอมา ไม่ได้ขาดเลย ตลอดระยะเวลา 22 ปีที่ผ่านมา

เมื่อผู้ส่งเคสได้พบกับสามีในปลายปี พ.ศ. 2530 ตอนนั้นสามีของเธอประกอบธุรกิจโรงงานฟอกย้อม พิมพ์ผ้า อยู่ที่อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม โรงงานกำลังประสบปัญหามากมายเหลือเกิน ทั้งเรื่องงาน ลูกค้า คนงาน และเครื่องจักร เรียกได้ว่ามีปัญหาครบทุกด้าน ทั้งคน ทั้งงาน ทั้งเงิน ขณะนั้นสามีมีหนี้สินอยู่ประมาณ 20 กว่าล้านบาท ผู้ส่งเคสได้บอกกับสามีตั้งแต่วันแรกที่พบกันว่า เค้ามานี่ มาใช้หนี้ให้นะ มาทำที่นี่คือโรงงานน่ะให้สว่าง แล้วจะไป ซึ่งฟังดูเหมือนเป็นการพยากรณ์อนาคตเลยทีเดียวค่ะ

ในระหว่างที่ดำเนินธุรกิจ ผู้ส่งเคสได้ช่วยเหลือสามีทำงานทุกอย่างอย่างเต็มที่ ด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจ สามีจะปรึกษาผู้ส่งเคสในทุกเรื่องเลย และเขามักจะทึ่งและอัศจรรย์ใจในตัวเธออยู่เสมอ เขาเคยพูดว่าผู้ส่งเคสคือ 'ขุนพล' ของเขา เปรียบประดุจเขาเป็นพระราชาและภรรยาเป็นขุนพล เมื่อสามีบอกเช่นนั้น ผู้ส่งเคสก็ทุ่มเททั้งกายและใจช่วยเหลือสามีอย่างเต็มที่ ทำให้สามารถสร้างฐานะได้ดีตลอดมา ดังที่คุณครูไม่ใหญ่ได้ให้ข้อคิดไว้ว่าคำพูดเปรียบเสมือนสมบัติ พูดดีก็สร้างความรักความสามัคคีได้ แม้กับหุ้นส่วนชีวิตที่มีกิเลส

ต่อมาในปี พ.ศ. 2533 ผู้ส่งเคสก็ตั้งครรภ์ลูกสาว นับแต่นั้นมา ธุรกิจของสามีที่เคยติดขัดก็เริ่มไปได้ดี ไปได้สวย และร่ำรวยขึ้นด้วยค่ะ หลังจากคลอดลูกสาวได้ 6 เดือน ก็สามารถปลดหนี้สินได้หมด และมีทรัพย์สินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ดังที่คุณครูไม่ใหญ่บอกว่านี่เป็นเพราะใช้ถ้อยคำเป็น

ถึงแม้ธุรกิจจะไปได้ดี แต่การทำโรงงานนั้นเหนื่อยมาก การหาเวลาพักเป็นเรื่องยาก ผู้ส่งเคสและสามีจึงปรึกษากันว่าหาคนมาเช่ากิจการไปน่าจะดีกว่า เราจะได้แค่ค่าเช่าก็โอเคแล้ว ปัจจุบัน ธุรกิจโรงงานก็ให้ผู้เช่ารายอื่นดำเนินการไปแล้ว ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2540 นี่คือช่วงก่อนจะเกิดวิกฤต IMF พอดี ทำให้ผู้ส่งเคสและสามีไม่ต้องประสบกับภาวะวิกฤตเศรษฐกิจในตอนนั้นเลย และผู้ส่งเคสก็ได้มีเวลาเข้าวัดสร้างบารมีได้อย่างสม่ำเสมอมากขึ้น

แต่แล้วอนิจจัง อนิจจา เวลาผ่านไป สามีที่เคยเรียกผู้ส่งเคสว่าขุนพลของเขา กลับไปหาขุนพลใหม่ เขาเริ่มมีผู้หญิงคนใหม่ และเริ่มไม่ไว้ใจขุนพลเก่าคือผู้ส่งเคส เขากลัวว่าผู้ส่งเคสจะฟ้องร้องเอาสมบัติของเขา ทั้งๆ ที่ได้แต่งงานเป็นคู่ชีวิตกัน แม้แต่ปัจจุบันนี้ เขาก็ปลูกบ้านใหม่ และจะย้ายตัวเองไปอยู่กับหญิงคนใหม่ที่คฤหาสน์หลังใหม่นี้ ทิ้งผู้ส่งเคสไว้ที่บ้านหลังเดิม ทำให้ผู้ส่งเคสเสียใจมาก สามีเคยทำบุญสร้างเสาเข็ม สร้างพระธรรมกายใจดี 3 ต้น แต่ต่อมาเมื่อวัดมีเรื่องตามกระแสสื่อ เขาก็ไปตามกระแสสื่อ และปัจจุบันยังไม่ยอมเข้าวัดสร้างบารมีเลยค่ะ

ในส่วนของผู้ส่งเคสเอง ได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อยู่บ่อยครั้ง อย่างเช่น วันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ขณะที่ขับรถจะเลี้ยวเข้าหมู่บ้านแถวพุทธมณฑลสาย 4 ได้เกิดอุบัติเหตุชนกับรถมอเตอร์ไซค์ คนขับมอเตอร์ไซค์กระเด็นตกจากรถ เข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลได้ไม่กี่วันก็เสียชีวิต อีก 2 ปีต่อมา ในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2538 ขณะขับรถผ่านซอยแห่งหนึ่ง ก็มีมอเตอร์ไซค์ขับพุ่งมาชนรถของผู้ส่งเคสอย่างแรง จนประตูรถด้านซ้ายเปิดไม่ได้ กระจกแตก บาดเท้าลูกสาวที่นั่งมาด้วยเล็กน้อย ตอนนั้นลูกสาวอายุเพียง 4 ขวบ แต่คนนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์กระเด็นตกจากรถเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาชี้แนะว่า เหมือนมีคนสองคน ยืมรถ ของผู้ส่งเคสเดินทางสู่ปรโลก เพื่อใช้หนี้กรรม

ในปัจจุบัน ผู้ส่งเคสได้ยินเสียงพระสวดมนต์อยู่บ่อยๆ ได้ยินตามลำพัง แต่เมื่อถามคนรอบข้างก็ไม่มีใครได้ยิน และมักจะเห็นดวงแก้วใส ดวงแก้วเรียงกันเป็นสายอยู่ทุกวัน บางครั้งขณะขับรถอยู่ ก็เห็นดวงแก้วใสลอยผ่านตาไป หรือลอยอยู่ตรงหน้า

ลูกสาวของผู้ส่งเคสเข้าวัดตั้งแต่ยังอยู่ในท้อง และมาอยู่ธุดงค์ได้ตั้งแต่ตอนอายุขวบกว่า มาเข้าธุดงค์อยู่บ่อยๆ เมื่อลูกสาวอายุได้ประมาณ 2 ขวบกว่า พี่ชายคนที่ 4 ซึ่งเป็นกัลยาณมิตรที่ดีของผู้ส่งเคส ก็ได้เป็นกัลยาณมิตรให้กับลูกสาวของผู้ส่งเคสด้วย พี่ชายได้นำลูกแก้วใสมาให้หลานสาวเพื่อใช้ตรึกก่อนนั่งสมาธิ ลูกสาวดีใจมาก รับลูกแก้วไว้ในมือ แล้วชูลูกแก้วให้ผู้ส่งเคสดูพร้อมกับพูดว่า มาม้า นี่คืออาณาจักรของหนู ผู้ส่งเคสซาบซึ้งใจในความดีของพี่ชายที่เป็นกัลยาณมิตรให้เธอเสมอมา เขาเป็นพี่ชายที่แสนดีมากๆ

ในช่วงที่ผู้ส่งเคสสวดมนต์ทำวัตรเย็น ลูกสาวจะนอนอยู่ข้างๆ แต่ไม่ได้สวดมนต์ด้วย ตอนนั้นเธอยังเล็กอยู่ แต่เมื่อกลับบ้าน ขณะที่ผู้ส่งเคสอาบน้ำให้ลูกสาว ลูกสาวมักจะสวดมนต์ทำวัตรเย็นให้ผู้ส่งเคสฟัง ทำให้ผู้ส่งเคสปลื้มใจมาก ผู้ส่งเคสสงสัยว่าทำไมลูกสาวถึงสวดได้ทั้งที่ไม่เคยเห็นเธอสวดกับแม่ เมื่อมีโอกาสได้กราบเรียนถามคุณยายอาจารย์ คุณยายท่านก็กล่าวว่า คนโบราณท่านว่าเด็กมีบุญพ่อแม่จะรับไม่ไหว นี่ลูกยายนะ ยายฝากเลี้ยงไว้ก่อน

แต่ต่อมา เมื่อลูกสาวอายุ 12 ขวบ เธอก็ไม่ค่อยยอมมาวัด ไม่ยอมนั่งสมาธิ ติดวัตถุนิยม รู้เรื่องอานิสงส์การทำบุญและบาปดี แต่ก็ไม่ค่อยยอมนั่งสมาธิ และไม่ค่อยเชื่อฟังผู้ส่งเคสเลย ขณะนี้เธออายุ 15 ปีแล้ว คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาบอกว่าอย่าเพิ่งท้อใจ เพราะเป็นวัยของเธอ จะเป็นอย่างนี้ประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้น

คุณแม่สามีของผู้ส่งเคสเคยผ่าตัดสมอง 2 ครั้ง เพราะล้มในห้องน้ำ ท่านจำใครไม่ได้มา 10 กว่าปีแล้ว ปัจจุบันไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย

นี่คือเรื่องราวทั้งหมดที่ผู้ส่งเคสได้เล่าปูพื้นมาก่อนที่จะกราบเรียนถามคำถามต่างๆ กับคุณครูไม่ใหญ่