EP.496 เป็นอากาสเทวา ยังดีกว่าเป็นคนธรรพ์ในป่าสีทอง

ผู้ส่งเคสนี้ คือ ลูก ที่มีชีวิตครอบครัวเผชิญปัญหาเรื่องสามีเจ้าชู้ ทำให้ได้รับความทุกข์ใจและกายอย่างแสนสาหัส ถึงกับร้องไห้จนซูบผอมเกือบทำงานไม่ได้ แต่โชคดีที่มีกัลยาณมิตรแนะนำให้เข้าปฏิบัติธรรม ณ สวนพนาวัฒน์ ชีวิตจึงได้พบหนทางสว่าง มีความเข้าใจเรื่องการทำบุญอย่างถูกต้อง รู้สึกเบิกบานและมีความสุขกับการได้ใช้ชีวิตในทุกวันนี้เพื่อสร้างบุญ ปัจจุบันนี้ ผู้ส่งเคสก็ได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้กับลูกสาวของตนเองด้วย

เรื่องราวเริ่มต้นจาก คุณแม่ ของผู้ส่งเคส ซึ่งเกิดในครอบครัวค้าขาย มีการศึกษาไม่สูงนัก แต่ด้วยรูปร่างหน้าตาดี จึงได้ยึดอาชีพร้องเพลง และต้องร่อนเร่ไปกับคณะละครร้อง จนกระทั่งได้พบกับ คุณพ่อ และตัดสินใจแต่งงานสร้างครอบครัวด้วยกัน ทั้งสองมีบุตรธิดารวม 8 คน คุณยาย ได้มอบมรดกเป็นที่ดินและบ้านเช่าจำนวนหนึ่งให้คุณแม่ แต่ด้วยความที่คุณแม่ต้องย้ายที่อยู่ตามคุณพ่อไปตามจังหวัดต่างๆ ทำให้ไม่สะดวกในการดูแลและเก็บค่าเช่า ในที่สุด คุณแม่ก็ตัดสินใจขายมรดกทั้งหมด ซึ่งเงินที่ได้ในสมัยนั้นมากมายถึงขนาดซื้อเข็มขัดทองได้ยาว 22 ซม. (มีการกล่าวถึงว่าอาจจะเป็นนิ้ว แต่ในที่นี้ยึดตามความยาว 22 ซม.) น่าเสียดายที่คุณแม่ไม่สามารถบริหารจัดการเงินได้ จึงค่อยๆ ทยอยตัดเข็มขัดทองขายไปจนหมด คุณแม่เป็นคนที่ติดการพนันอย่างหนัก ชอบเล่นไพ่มาก ถึงขนาดสามารถนั่งสมาธิอยู่ในบ่อนไพ่ได้นานถึง 7 วัน 7 คืน นอกจากนี้ คุณแม่ยังชอบร้องรำทำเพลง จึงชอบเที่ยวบาร์ เที่ยวไนต์คลับเป็นประจำ โดยไม่ได้สนใจคุณพ่อและลูกๆ เลย ทำให้คุณพ่อต้องเป็นฝ่ายรับภาระเลี้ยงดูลูกๆ แทน ในช่วงบั้นปลายชีวิต 1 เดือนก่อนที่คุณแม่จะเสียชีวิต ท่านได้นอนป่วยอยู่ในห้อง ICU โดยมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด ผู้ส่งเคสและลูกสาวได้หมั่นสวดสรรเสริญพระรัตนตรัยให้ท่านฟังข้างหู คุณแม่มีอาการขยับนิ้วมือคล้ายจะรับรู้ ลูกทั้งสองคนก็ได้พูดกรอกหูคุณยายให้ท่านนึกถึงพระและภาวนาสัมมาอะระหังในใจ ตัวผู้ส่งเคสเองก็ได้พูดข้างหูคุณแม่ว่าได้ทำบุญสร้างองค์พระในเจดีย์ ถวายพระสังฆาธิการกว่า 30,000 วัด และแผ่นลานธรรมใส่ชื่อพ่อและแม่คนละ 1 องค์ 1 แผ่น ขอให้แม่โมทนาบุญไปและให้ใจใสๆ นอกจากนี้ยังได้สร้างองค์พระและแผ่นลานธรรมรวม 12 องค์ 12 แผ่น ให้แม่โมทนาบุญทั้งหมด บุญสุดท้ายที่ผู้ส่งเคสให้คุณแม่ทำคือ นำเงินใส่ซองสร้างเสาแก้ว ให้คุณแม่ได้อธิษฐาน โดยบอกคุณแม่ว่าได้สร้างบุญเสาแก้วมหารัตนวิหารคด ให้แม่โมทนาบุญและไปอยู่เทววิมานตามกำลังบุญโดยไม่ต้องห่วงใคร คุณแม่ได้ละโลกไปเมื่อวันที่ 16 มกราคม 2548 ด้วยอายุ 85 ปี ด้วยโรคเบาหวาน ความดัน และคอเลสเตอรอลสูง

ในส่วนของคุณพ่อ เกิดในสังคมเกษตรกรรม ไม่ค่อยมีเงินเรียนหนังสือ จึงต้องย้ายไปอยู่กับขุนเวทที่จังหวัดกระบี่ หลังจากเรียนจบ ม.6 ก็เป็นพลทหารรับใช้ชาติทั่วไป เมื่อหมดเกณฑ์ทหาร ได้ขอรับราชการเป็นนายสิบหน่วยเสนารักษ์ ที่ทหารช่างราชบุรี และค่อยๆ ไต่เต้าจนมี ยศพันตรี จึงเกษียณอายุ ช่วงที่รับราชการ คุณพ่อเคยเป็นหัวหน้าการเงิน ดูแลการจ่ายเงิน และเกิดความผิดพลาดบางครั้ง ทำให้ข้าราชการทหารได้รับเงินเดือนซ้ำถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกไม่ได้มีการเซ็นชื่อ ด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจ ทำให้คุณพ่อถูกงดบำเหน็จและต้องตัดเงินเดือนตัวเองใช้หนี้หลวง ทั้งๆ ที่เงินเดือนก็น้อยและมีลูกถึง 8 คน ทำให้ลูกๆ ได้รับความลำบาก แต่ละคนเรียนน้อย ต้องออกหางานทำและเรียนหนังสือเอง บางคนได้ปริญญา บางคนไม่ได้ หลังจากเกษียณได้ 2 ปี คุณพ่อก็ได้บวชในพระพุทธศาสนาตามที่ตั้งใจไว้ แต่ด้วยความที่บวชตอนแก่ ทำให้ฟันหัก เคี้ยวอาหารไม่ละเอียด ระบบย่อยไม่ดี ส่งผลให้สภาพร่างกายแย่มาก คุณครูไม่ใหญ่ ได้กล่าวเสริมว่าควรบวชตอนหนุ่ม ไม่ใช่สึกตอนหนุ่ม สุดท้าย คุณพ่อจึงลาสิกขาออกมาเลี้ยงหลานๆ ท่านเริ่มมีอาการหลงๆ ลืม และถึงแก่กรรมด้วยโรคชราในปี 2540 อายุได้ 84 ปี

สำหรับชีวิตของผู้ส่งเคสเอง ได้แต่งงานกับสามีที่เจ้าชู้ มีลูกด้วยกัน 3 คน แม้ชีวิตจะไม่ได้ลำบากทางการเงิน แต่ผู้ส่งเคสก็เป็นทุกข์มากกับความเจ้าชู้ของสามี ทำให้ช้ำทั้งใจและกาย ร้องไห้จนเกือบไม่มีแรงไปทำงาน เป็นอย่างนี้เกือบทุกวันจนร่างกายผ่ายผอมลง คุณครูไม่ใหญ่ได้ให้ข้อคิดว่า หากมีสามีเจ้าชู้ ไม่ต้องไปทุกข์กับเขา ให้ดูแลตัวเองให้ดี ทำบ้านให้สะอาด แต่งตัวสวยๆ ทำอาหารอร่อย และหากจะหึงก็ให้หึงแต่น้อย พอเป็นพิธี การเจอสามีเจ้าชู้เป็นวิบากของเรา หรือเป็นกิเลสของเขาที่เราเลือกเพราะใจอ่อน นับเป็นความโชคดีที่ผู้ส่งเคสมีกัลยาณมิตรแนะนำให้ไปปฏิบัติธรรม ณ สวนพนาวัฒน์ ทำให้มีชีวิตใหม่ที่สดใส ปัจจุบันเข้าใจเรื่องการทำบุญมาก ทำบุญแล้วรู้สึกเบิกบาน มีความสุขกับการใช้ชีวิตเพื่อทำบุญ และได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้กับลูกสาวคนเดียวของตนเอง ลูกสาวเรียนเก่งมาก ได้ทุนตลอดจนจบปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับ 1 และได้ทุนไปศึกษาต่อปริญญาเอกที่อเมริกา ลูกสาวก็ได้ไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ตามคำชวนของผู้ส่งเคส ทั้งทำบุญและร่วมกิจกรรมทุกอย่าง ไม่เคยตกบุญ จึงชอบและเชื่อมั่นในบุญมาก ส่วนลูกชาย 2 คน ไม่ค่อยยอมเข้าวัด