EP.720 เอาแครอทมาฝาก

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา. เขาอยากจะส่อง Case Study มานานแล้ว แต่ด้วยความเขินอาย จึงยึกยักอยู่พักใหญ่. จนกระทั่งในที่สุด ความอายก็ได้ถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้เรื่องราวความจริงของชีวิต จึงได้ตัดสินใจส่งเรื่องราวของตัวเองมายังรายการนี้.

เรื่องราวเริ่มต้นที่ป้าของผู้ส่งเคส. ท่านเป็นลูกสาวคนเดียวที่คุณปู่คุณย่ารักและภูมิใจมาก เพราะเป็นคนเดียวที่เรียนจบมหาวิทยาลัย. หลังจากเรียนจบ ท่านก็มีความก้าวหน้าในอาชีพราชการอย่างรวดเร็ว ได้รับการยอมรับและเลื่อนตำแหน่งถึงระดับหัวหน้า. ท่านเป็นที่รักของลูกน้องและเพื่อนฝูง ชีวิตกำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด. แต่แล้วข่าวร้ายที่สุดก็มาถึง ท่านตรวจพบมะเร็งปอดระยะสุดท้าย และเสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยวัยเพียง 29 ปี.

การจากไปของป้าสร้างความเศร้าสลดอย่างยิ่งแก่ทุกคนในบ้าน โดยเฉพาะคุณพ่อของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ ของป้า. คุณพ่อเสียใจมาก ถึงกับเดินไปเคาะโลงศพป้าแล้วบอกว่า พี่ ให้พี่กลับมาเกิดใหม่นะ แล้วก็ให้มาเป็นลูกของผม. ท่านรักพี่สาวมาก แต่ไม่รู้จะอยู่ร่วมกันได้อย่างไร นอกจากให้กลับมาเกิดเป็นลูก.

ในช่วงเวลานั้น คุณแม่ของผู้ส่งเคสเพิ่งตั้งครรภ์ได้เพียง 2 เดือน. หลังงานศพ ทุกอย่างก็กลับสู่ภาวะปกติ จนกระทั่งถึงวันครบกำหนดคลอด. เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น พยาบาลที่ช่วยทำคลอดได้เห็นใบหน้าของป้าที่เสียชีวิตไปเมื่อ 7 เดือนก่อน มาซ้อนทับที่ใบหน้าของทารกที่เพิ่งคลอด. พยาบาลถึงกับตกตะลึงและวิ่งไปบอกคุณย่าที่อยู่หน้าห้องคลอด. นับแต่นั้นมา ทุกคนในบ้านต่างฝังใจ ว่าผู้ส่งเคสคือลูกสาวสุดที่รักของคุณปู่คุณย่าที่ตายไปแล้ว หรือป้ากลับชาติมาเกิด.

ไม่นานหลังจากผู้ส่งเคสคลอด คุณปู่คุณย่าก็มาขอผู้ส่งเคสไปเลี้ยงดูด้วยตัวเอง. ผู้ส่งเคสจึงกลายเป็นหลานที่ทั้งสองท่านรักที่สุด. คุณย่ามักจะพูดเสมอว่า กิริยาท่าทาง บุคลิก หน้าตาของผู้ส่งเคสเหมือนป้ามาก เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว. ด้วยความรักและการเลี้ยงดูอย่างดีจากท่านทั้งสอง ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกผูกพันและรักท่านเหมือนพ่อแม่แท้ๆ รักคุณปู่คุณย่ามาก.

แต่ชีวิตของผู้ส่งเคสก็ไม่ได้แฮปปี้เอนดิ้งไปเสียทุกอย่าง. ชีวิตเหมือนต้องดำเนินไปท่ามกลางความรู้สึกว่ามีอะไรมาสะดุดความรักที่ปู่ย่าให้มาตลอดเวลา. นั่นคือเมื่อเด็กหญิงคนหนึ่งก้าวเข้ามาในชีวิตผู้ส่งเคส. คุณปู่คุณย่าได้รับอุปการะเด็กหญิงฝาแฝดคนหนึ่งมาเลี้ยงในฐานะลูก. ท่านสงสารเด็กหญิงฝาแฝดที่เกิดมาแล้วมีพ่อแม่ยากจนมาก ถึงขนาดต้องเอาลูกไปเร่ยกให้คนอื่น. คุณย่าจึงเลือกเอาแฝดคนพี่มาเลี้ยง ส่วนแฝดคนน้องให้ญาติท่านเลี้ยงดู. ท่านปกปิดทั้งเด็กหญิงและผู้ส่งเคสว่าปู่ย่าไม่ใช่พ่อแม่ที่แท้จริงของเด็กหญิงคนนี้.

เมื่อเติบโตเคียงคู่กันมา ความรู้สึกอย่างหนึ่งก็เกิดขึ้นกับผู้ส่งเคส คือรู้สึกไม่ชอบเด็กหญิงคนนี้เลย. รู้สึกเหมือนถูกแย่งความรัก ถูกแบ่งความรักออกไป. ความคิดนี้ทำให้ทั้งสองคนมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง ไม่ลงรอยกันมาตลอด เหมือนเกิดมาเพื่อเป็นคู่ปรับกัน. ผู้ส่งเคสแปลกใจ ทั้งๆ ที่คุณปู่คุณย่ารักผู้ส่งเคสมากกว่า ให้ทุกสิ่งทุกอย่างมากกว่า ชีวิตของผู้ส่งเคสก็เพอร์เฟคกว่าทุกด้าน ยกเว้นความสวย แต่ทำไมกลับมีความรู้สึกเหมือนจะอิจฉาเขา. ความรู้สึกอิจฉาทำให้ไม่สบายใจและสับสนมาก รู้สึกผิดและกลัวบาป แต่ก็อดอิจฉาไม่ได้.

จนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยและมีโอกาสเข้าชมรมพุทธ อบรมธรรมทายาทหญิง ทำให้ได้เรียนรู้ธรรมะมากขึ้น และพอจะทำใจคิดดีกับเด็กหญิงคนนั้นได้บ้าง. เมื่อมีอะไรอร่อยๆ ก็อยากเอาไปฝาก. เมื่อย้ายไปพักในมหาวิทยาลัย ทำให้ห่างกัน ความบาดหมางก็เปลี่ยนเป็นความคิดถึง.

ชีวิตของเด็กหญิงคนนั้นน่าสงสารมาก. ไม่มีทั้งพ่อแม่ ไม่มีญาติคนไหน. แม้ปู่ย่าจะพยายามเลี้ยงให้เหมือนลูก เขาก็ยังสร้างปัญหาให้ท่านหลายอย่าง. เมื่อโตขึ้น ทำงาน ก็มีปัญหากับบริษัทเรื่องเงิน ถึงขนาดต้องเข้าคุก. ผู้ส่งเคสต้องเป็นตัวแทนครอบครัวคนเดียวที่ไปเยี่ยมเขาในคุกทุกเดือนเป็นเวลา 1 ปีเต็ม. ผู้ส่งเคสไม่เคยคิดว่าจะต้องเข้าคุก. ทุกครั้งที่ไปเยี่ยมก็จินตนาการว่าไปห้างสรรพสินค้า แต่พอถึงที่จริงก็หนีความจริงไม่พ้น เห็นคุกตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า. เมื่อเห็นเขาในสภาพนักโทษ ความไม่ชอบก็หายไปหมด เหลือแต่ความสงสาร. ความโกรธ ความอิจฉาริษยาหายไปไหนไม่รู้ เหลือแต่ความสงสาร.

ผู้ส่งเคสไปเยี่ยมบ่อยๆ จนกระทั่งครบกำหนดพ้นโทษ. แต่ชีวิตของพี่สาวฝาแฝดก็ไม่ได้เจริญรุ่งเรืองขึ้นเลย. ซ้ำร้ายกว่านั้น ฝาแฝดอีกคน ซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ก็ไม่สามารถเป็นที่พึ่งหรือที่ปรึกษาให้เขาได้ เพราะฝาแฝดคนน้องมีชีวิตที่รันทดกว่ามาก. เขาถูกเลี้ยงในบ้านในฐานะคนรับใช้ โตมาหน่อยก็โดนข่มขืน เสียผู้เสียคน เป็นเด็กมีปัญหา ท้องแต่หาพ่อเด็กไม่ได้. พอคลอดลูกก็ต้องยกให้คนอื่น. ล่าสุด ผู้ส่งเคสทราบว่าเขาไปพังงาและหายสาบสูญไปกับคลื่นสึนามิ ป่านนี้ยังหาตัวไม่พบ.

คุณย่าของผู้ส่งเคสเป็นคนใจดี มีเมตตา ใจบุญ ทำบุญตักบาตร สวดมนต์เช้าเย็นเกือบทุกวัน. วันพระก็ไปฟังธรรม รักษาศีล 8. ในบั้นปลายชีวิต คุณย่าป่วยด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง. ผู้ส่งเคสจึงดรอปเรียนมหาวิทยาลัยปี 2 เพื่อมาพยาบาลคุณย่า. คิดว่าเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะตอบแทนท่าน ต้องทำเดี๋ยวนี้. ช่วงที่พยาบาลคุณย่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด. ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าได้ทำดีที่สุดแล้ว. ตลอด 1 ปีที่เหลือของคุณย่า ผู้ส่งเคสพยายามแนะนำให้ท่านทำสมาธิ ทำบุญทุกบุญที่วัดมี. นิมนต์พระมาที่บ้านบ่อยๆ ให้คุณย่าทำบุญ แม้อาการหนัก. คุณย่าได้สร้างพระธรรมกายประจำตัว ทำบุญหล่อหลวงปู่ทองคำ. เมื่อวาระสุดท้าย ผู้ส่งเคสก็ได้พูดข้างหูท่านว่า สัมมาอะระหัง จนท่านจากไปอย่างสงบด้วยวัย 69 ปี.

คุณปู่เป็นลูกกำพร้าและยากจน ต้องทำงานหนักเลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่เด็ก. ท่านจึงมีนิสัยมัธยัต แต่ก็ใจบุญ ทำทุกบุญที่ผู้ส่งเคสชวน. แต่คุณปู่ติดบุหรี่และดื่มเหล้าจัดมาก ทำให้บั้นปลายชีวิตป่วยเป็นโรคถุงลมโป่งพอง. ผู้ส่งเคสชวนปู่สร้างพระธรรมกายบนโดม 1 องค์. แต่ไม่ได้กลับไปดูแลคุณปู่อย่างใกล้ชิดเหมือนตอนคุณย่าป่วย ดูแลเฉพาะคุณย่า. ครั้งหนึ่งตอนคุณปู่รักษาตัวที่โรงพยาบาล ผู้ส่งเคสมีโอกาสไปดูแล. คุณปู่อยากออกกำลังกายด้วยการหัดเดิน ทั้งๆ ที่ขาอ่อนแรง. ผู้ส่งเคสพาคุณปู่เดิน. ขณะนั้นผู้ส่งเคสเหลือบไปเห็นเสมหะที่เก้าอี้ จึงคว้าทิชชู่ไปเช็ด ไม่ได้ประคองคุณปู่ไว้. เป็นจังหวะเดียวกับที่คุณปู่ขามหมดแรง ทำให้คุณปู่ล้มหัวฟาดพื้น แล้วก็ชักอย่างรุนแรง. ผู้ส่งเคสตกใจและสงสารคุณปู่มาก. หลังนั้นเพียง 1 คืน คุณปู่ก็จากไป.