EP.729 ดวงตะวันแห่งโซโลมอน

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ชีวิตของเขาเริ่มต้นจากการได้เข้าวัดครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2537 เพื่ออบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อน หลังจากจบปริญญาตรี เขาก็ได้งานทำที่ประเทศกัมพูชา กรรมการผู้จัดการบริษัทที่เขาทำงานอยู่ก็เป็นศิษย์วัดพระธรรมกายเช่นกัน ในวันแรกที่ไปทำงาน เขารู้สึกอบอุ่นใจมากเมื่อได้เห็นภาพมหาธรรมกายเจดีย์ในต่างแดน วันหนึ่ง ผู้จัดการได้ชวนเขาดู DMC ซึ่งทำให้เขารู้สึกประทับใจ (amazing) มากที่ได้ดู DMC ในประเทศกัมพูชา ต่อมา ผู้จัดการยังให้เขาไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ เมื่อกลับมา เขาได้ติดดาวธรรม 3 จานให้พ่อ แม่ และญาติๆ หลังจากนั้น บริษัทก็ได้งานก่อสร้างถนนและสะพานที่หมู่เกาะโซโลมอน แม้จะเปลี่ยนที่ทำงาน แต่เขาก็ไม่เคยเปลี่ยนใจจาก DMC และยังคงติดตามดูทุกวันไม่เคยขาดเลย เพราะคิดถึงคุณครูไม่ใหญ่

ผู้ส่งเคสได้ส่งเรื่องราวของครอบครัวและผู้คนบนหมู่เกาะโซโลมอนมาให้คุณครูไม่ใหญ่เมตตาฝันในฝันให้ฟัง คุณปู่ของผู้ส่งเคสเป็นชาวจังหวัดชัยภูมิ มีชีวิตที่ลำบาก ไม่ชอบทำบุญ ชอบสูบยาเส้นและดื่มเหล้า พอเหล้าเข้าปากก็มักมีเรื่องทะเลาะกับคุณย่าเป็นประจำ ในบั้นปลายชีวิต คุณปู่ได้ทำบาปที่น่าเศร้าใจ คือการวางกับดักแมวที่ชอบมาขโมยปลาอาหาร พอแมวติดกับดัก ท่านก็นำมันมาฆ่าให้ตายด้วยความแค้นใจ และทำเช่นนี้บ่อยมากจนกระทั่งก่อนตาย ท่านร้องโอยๆ เพราะเห็นภาพแมว

คุณย่าของผู้ส่งเคสมีนิสัยต่างจากคุณปู่อย่างสิ้นเชิง ท่านชอบทำบุญ ใส่บาตรทุกวัน ถวายเพลพระที่วัด ชอบไปวัดไปวาเป็นชีวิตจิตใจ ท่านเป็นคนขยันมาก ทำนาเสร็จแล้ว หากมีเวลาว่าง ก็จะปลูกผักเก็บมาขาย เงินที่ได้ก็จะแบ่งมาทำบุญ แม้ท่านจะประหยัดมาก แต่เรื่องบุญแล้วท่านไม่เคยตระหนี่เลย คุณย่าทำเช่นนี้มาตลอดจนกระทั่งวันหนึ่ง ท่านหกล้มทำให้ป่วยเป็นอัมพฤกษ์ครึ่งซีก และปัจจุบันท่านก็ยังไม่หาย

พี่สาวของผู้ส่งเคส มักมีชีวิตรักที่ผิดหวัง อกหักถึง 2 ครั้ง จนกระทั่งได้มาเจอพ่อหม้ายลูกติด 1 คน ซึ่งเป็นคนดีมาก มีอัธยาศัยดี เข้ากับพี่สาวได้เป็นอย่างดี ทำให้ทั้งสองตัดสินใจแต่งงานกัน แม้พ่อหม้ายคนนี้จะอายุห่างกับพี่สาวถึง 13 ปี แต่อายุนั้นก็ไม่เป็นอุปสรรคในความรัก เพราะทั้งสองมีใจตรงกัน อายุจึงเป็นเพียงตัวเลข ก่อนที่พี่สาวจะมาเจอวัดพระธรรมกาย เธอทำบุญครั้งใด ก็จะอธิษฐานให้ไปเกิดในยุคพระศรีอาน เธอมักบอกว่าไม่รู้ทำไม ถึงรู้สึกผูกพันและระลึกถึงท่านมาก แต่ภายหลังที่ได้รู้จักวัดพระธรรมกายและมาวัดเป็นประจำ เธอก็บอกว่าชอบวัดพระธรรมกายนี้ไม่แพ้กัน สูสี จนรู้สึกสับสนลังเลว่าจะเลือกสร้างบารมีไปกับทีมไหนดี

ตัวผู้ส่งเคสเอง ได้งานที่หมู่เกาะโซโลมอน แม้จะเปลี่ยนที่ทำงาน แต่เขาก็ไม่เคยเปลี่ยนใจจาก DMC และยังคงติดตามดูทุกวัน เพราะคิดถึงคุณครูไม่ใหญ่ ผู้คนที่โซโลมอนส่วนใหญ่น่ารักมาก ผิวสวยสีดำ ปากสวยสีแดง ผมหยิก พวกเขาตั้งบ้านเรือนอยู่ตามป่าเขา ท่ามกลางบรรยากาศที่สวยงาม เงียบสงบทั้งกลางวันกลางคืน เหมาะแก่การนั่งสมาธิ ด้วยบุญในตัว ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกอยากชวนชาวพื้นเมืองมาลองนั่งสมาธิ เขาเริ่มจากการให้เพื่อนชาวโซโลมอน 2-3 คนดู DMC แล้วก็ชวนมานั่งสมาธิช่วงพักเที่ยงประมาณครึ่งชั่วโมง นั่งไปนั่งมา ตอนนี้คนมากันล้นแล้ว ทั้งชายและหญิง

ผู้ส่งเคสยังได้กราบเรียนถามคุณครูใหญ่ถึงเรื่องราวของเพื่อนชาวโซโลมอนที่เคย กินคน ซึ่งเพื่อนคนนี้ก็ฝากถามเรื่องราวของญาติๆ เขามาด้วย เพื่อนคนนี้อายุ 43 ปี มีอาชีพเป็นพนักงานขับรถ พ่อแม่เคยป้อนเนื้อคนย่างให้เขากินตั้งแต่ประมาณ 3-4 ขวบ พอโตขึ้น เขาก็เคยฆ่าคนและเอาเนื้อมากิน ครั้งสุดท้ายที่กินคนคือตอนอายุ 20 ปี เขาเป็นคนดุ ก้าวร้าว ไม่มีความสุข ไม่รู้จักการให้อภัยหรือประนีประนอม หากมีปัญหาเกิดขึ้น วิธีที่ง่ายที่สุดคือการฆ่าทิ้ง จากนั้นก็แล่เนื้อมากินเพื่อความสะใจ เขากินคนเพราะรู้สึกว่าอร่อย นุ่มลิ้นดี และมีความเชื่อตามบรรพบุรุษว่าการกินเนื้อคนทำให้อายุยืนและรูปร่างสูงใหญ่ เขาคิดว่าบรรพบุรุษเคยอายุยืนกว่า 100 ปี แต่ปัจจุบันอายุเพียง 70-80 ปี เขาเองมั่นใจว่าจะอายุยืนถึง 80 ปีเป็นอย่างต่ำ เพราะวัยเด็กเคยกินคนและอาหารอื่นตามบรรพบุรุษ เขาเคยเห็นการต่อสู้ ไล่ล่าระหว่างเผ่าต่างๆ อย่างดุเดือด เลือดพล่าน เคยผ่านสมรภูมิและฆ่าคนตายมาอย่างโชกโชนนับไม่ถ้วน การตายจึงดูเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา เมื่อฆ่าคนได้ก็รู้สึกภาคภูมิใจว่าตัวเองเก่ง

แต่ภายหลังจากที่ผู้ส่งเคสแนะนำให้เขาดู DMC เขาก็เปลี่ยนไป มีอุปนิสัยร่าเริง ยิ้มแย้มแจ่มใส ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และชอบนั่งสมาธิมาก เขาจะนั่งทั้งเวลาว่างจากการขับรถและขณะอยู่บ้าน เขารู้สึกว่าการนั่งสมาธิเป็นสิ่งที่ดีและทำให้เขามีความสุขมาก เขามักถามคนอื่นว่าหลับตาเป็นไหม เห็นอะไรในความมืดไหม มีอะไรยิ่งใหญ่ให้ดูไหม เพื่อนๆ ชาวโซโลมอนอยากมาเมืองไทย อยากเห็นมหาธรรมกายเจดีย์และคุณครูไม่ใหญ่ เมื่อได้ยินข่าวว่าวันอาทิตย์ที่สภาธรรมกายสากลว่าง ก็ยิ่งอยากมากันใหญ่

คุณปู่ของเพื่อนชาวโซโลมอน (คนกินคน) เสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่อปี 2545 อายุได้ 110 ปี ท่านเป็นนักฆ่าที่มีประสบการณ์ฆ่าคนอย่างโชกโชนนับไม่ถ้วน ฆ่าแล้วย่าง คุณย่าของเพื่อนมีหน้าที่เป็นกุ๊ก คอยปรุงอาหาร โดยแล่เนื้อ ล้างน้ำ หั่น ปรุงรส และย่างเนื้อคนได้เชี่ยวชาญทุกเมนู ปัจจุบันคุณย่าเพื่อนเสียชีวิตไปแล้ว (จากข้อมูลที่สับสนในแหล่งที่มา ขอละปีเกิด/เสียชีวิตของคุณย่าและเพื่อนคนนี้ไว้) พ่อของเพื่อนเป็นลูกที่ดี มีความกตัญญู แม่ของเพื่อนเกิดปี 2471 เสียชีวิตปี 2544 มีหน้าที่ปรุงอาหารเช่นเดียวกับคุณย่า