EP.762 อีกคนที่ห่วงใย

ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนหนึ่งในบรรดาพี่น้อง 5 คน เธอเป็นชาวไทยเชื้อสายจีน ได้เข้าวัดพระธรรมกายและเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยามาตั้งแต่เริ่มเปิดโรงเรียน ด้วยบุญที่ได้พบคำสอนของ คุณครูไม่ใหญ่ ทำให้เธอสามารถเป็นกัลยาณมิตรและตอบแทนพระคุณบุพการีได้เป็นอย่างดี เธอเคยทำงานเป็นพนักงานต้อนรับพิเศษที่บริษัทการบินไทยเป็นเวลา 9 ปี แต่ได้ตัดสินใจลาออกมาเพื่อดูแลเตี่ยที่กำลังป่วยหนัก และยังต้องการดูแลแม่ที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วย ปัจจุบันผู้ส่งเคสมีความปรารถนาที่จะสร้างรีสอร์ทส่วนหนึ่งให้เป็นสถานปฏิบัติธรรมเพื่อเผยแผ่วิชาธรรมกาย

กราบ คุณครูไม่ใหญ่ ที่เมตตาฝันในฝันเรื่องราวของครอบครัวผู้ส่งเคสค่ะ

เรื่องราวชีวิตเริ่มต้นขึ้นเมื่อเตี่ยของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นลูกชายคนโต อายุเพียง 7 ปีเท่านั้น และมีน้องชายอายุ 5 ปี คุณก๋งผู้เป็นพ่อได้ส่งเตี่ยและน้องชายไปอยู่กับญาติที่เมืองจีน นับเป็นการจากบ้านเกิดเมืองนอนตั้งแต่วัยเด็ก ช่วงเวลาที่ทั้งคู่อยู่ที่นั่น ประมาณปี พ.ศ. 2478 ได้เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ขึ้นพอดี ทำให้ชีวิตที่เมืองจีนต้องเผชิญกับความยากลำบากอย่างแสนสาหัส ถึงขนาดต้องขุดหัวมันมาเผาเพื่อประทังชีวิต

ในขณะเดียวกัน ที่เมืองไทย คุณย่าผู้เป็นแม่ของเตี่ย มีความห่วงใยลูกชายทั้งสองมาก ท่านไปที่ท่าเทียบเรือทุกวันเป็นเวลานานถึง 9 ปี เฝ้ามองหาเรือที่มาจากเมืองจีน ด้วยความหวังว่าจะได้พบลูกชาย แต่ก็ไร้วี่แวว ด้วยความตรอมใจเพราะคิดถึงลูก คุณย่าจึงเสียชีวิตในที่สุด ในขณะที่เตี่ยอายุได้เพียง 16 ปีเท่านั้น

กว่าเตี่ยจะได้กลับเมืองไทยก็อายุ 19 ปีแล้ว แต่ที่น่าเศร้าคือน้องชายไม่สามารถกลับมาได้ เพราะเอกสารการออกนอกประเทศไม่เรียบร้อย และต้องถูกส่งไปเป็นทหารทางตอนเหนือของจีน ทำให้การติดต่อช่วยเหลือของเตี่ยเป็นไปด้วยความยากลำบาก และน้องชายต้องติดอยู่ที่เมืองจีนตลอดไป

เมื่อกลับมาเมืองไทย เตี่ยก็เป็นคนขยันมาก ทำงานเป็นลูกจ้างที่ห้างในสุราษฎร์ธานี 9 ปี และได้แต่งงานกับแม่เมื่ออายุ 28 ปี ช่วงนี้เตี่ยถูกก๋งกดดันเรื่องการตั้งตัว ทำให้เตี่ยลาออกจากงาน แล้วไปเปิดร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูป แต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะขาดประสบการณ์และพูดภาษาไทยไม่ชัด ต่อมาจึงเปลี่ยนไปเป็นผู้จัดการโรงงานเซรามิกที่ลำปาง 4 ปี แล้วออกมาเปิดกิจการทำรางน้ำ ช่องแอร์ ตัดกระจกในกรุงเทพฯ จนสามารถเป็นเจ้าของกิจการได้ในที่สุด

เตี่ยกับแม่มีลูกด้วยกัน 4 คน แต่ชีวิตคู่ 12 ปีก็ต้องจบลงด้วยการแยกทาง เพราะเตี่ยเป็นคนเจ้าชู้มาก มีภรรยาหลายคน แม่ตัดสินใจไปทำงานที่เยอรมนีเพื่อลืมความหลัง ส่วนเตี่ยอยู่เมืองไทยกับครอบครัวใหม่ ลูกๆ ทั้ง 4 คนอยู่ดูแลกันเอง แต่ทุกเย็นก็จะไปทานอาหารที่บ้านเตี่ยซึ่งอยู่ใกล้กัน

แม่ในเยอรมนีทำงานหนัก ส่งเงินดูแลค่าใช้จ่ายและค่าเทอมลูกทั้ง 4 คนทุกเดือน และกลับมาเยี่ยมปีละครั้ง ด้วยความพยายามของแม่ ลูกๆ ทุกคนเรียนจบมีงานทำ ผู้ส่งเคสทำงานที่การบินไทย แต่ได้ลาออกเพื่อมาดูแลเตี่ยที่ป่วยหนัก

ในปี 2543 เตี่ยป่วยเป็นอัมพฤกษ์ รักษาหายแล้ว แต่ 1 ปีต่อมาเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ เตี่ยไม่ยอมผ่าตัดตอนแรก หันมาทานยา อาหารดี และทำบุญ อายุยืนยาวไปอีก 2 ปี แต่อาการก็ทรุดหนัก ต้องผ่าตัด แต่พบว่ามะเร็งลามไปตับแล้ว เตี่ยรักษาทุกทาง ลูกๆ ก็สร้างบุญใหญ่ให้ ผู้ส่งเคสพาเตี่ยมาร่วมงานวัดหลายครั้ง ครั้งสุดท้ายคือวิสาขบูชา 2547

ช่วงป่วยหนัก ไม่มีภรรยาคนอื่นมาอยู่ด้วยเลย แต่เตี่ยกลับนึกถึงแต่แม่ ร้องขอให้แม่กลับมา บอกว่าเป็นรักแรกและรักที่สุด แม่ทราบเรื่องก็สุดยอดมากที่กลับมาดูแลปรนนิบัติเตี่ย ไม่ติดใจเรื่องเก่า แม่ดูแลเตี่ยอย่างดี ให้ทำบุญ จัดให้ดู DMC

ก่อนเสียชีวิต เตี่ยได้ยินเสียงผู้ชาย เห็นเจ้าชายมาเลเซีย และบอกผู้ส่งเคสล่วงหน้า 1 วันว่าจะไปแล้ว ผู้ส่งเคสคิดว่าเพ้อ แต่เตี่ยยืนยันว่ารู้ตัว เป็นเรื่องธรรมชาติ วันต่อมาอาการทรุด แพทย์ให้ยาหลับเพื่อลดความทรมาน เตี่ยหลับไปและเสียชีวิตเวลาเที่ยงคืน ตรงตามที่ท่านบอก

ส่วนชีวิตแม่ในเยอรมนี ได้ไปดูแลผู้ป่วยชายชาวเยอรมันที่มีกล้ามเนื้อลีบ เพื่อหาเงินส่งลูกเรียน ได้ทำสัญญากับมารดาผู้ป่วยว่าจะได้จดทะเบียนสมรสเพื่อสิทธิ์ทางกฎหมายและเงินบำนาญหากดูแลตลอดชีวิต แม่ดูแล 6 ปี ผู้ป่วยเห็นใจจึงหาคู่ให้แม่ แม่ได้ใช้ชีวิตคู่กับสามีชาวเยอรมันกว่า 20 ปีโดยไม่จดทะเบียน ยังดูแลผู้ป่วยคนเดิมด้วยเมตตา เมื่อผู้ป่วยต้องมาอยู่เมืองไทย แม่ก็พามาอยู่บ้านแม่ จ้างแม่บ้านจากเยอรมนีมาดูแลแทน ส่วนแม่ยังอยู่เยอรมนี และมาเยี่ยมผู้ป่วยปีละครั้ง 19 ปี แม่พาาสามีชาวเยอรมันกลับมาอยู่เมืองไทยเมื่ออายุ 58-59 ปี ท่านเสียชีวิตด้วยมะเร็งลำไส้ใหญ่ 5 ปีต่อมา ผู้ป่วยก็เสียชีวิตในอีก 1 ปีหลังสามีแม่เสีย แม่เป็นผู้มีน้ำใจ ทำหน้าที่ทั้งแม่ และดูแลผู้ป่วยกับสามีชาวเยอรมันอย่างดี

ทั้งหมดนี้คือเรื่องราวก่อนที่ผู้ส่งเคสจะกราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ ถึงวิบากกรรมและภพภูมิ