EP.763 ขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก

ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสเข้าสู่เส้นทางธรรมครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2546 จากการแนะนำของกัลยาณมิตรท่านหนึ่งที่ชวนไปปฏิบัติธรรม ณ สวนพนาวัฒน์ ณ ที่แห่งนั้นเองที่ผู้ส่งเคสได้พบกับแสงสว่างและเข้าใจถึงการดำเนินชีวิตที่ถูกต้อง ทำให้ตระหนักว่าหากไม่ได้พบคุณครูไม่ใหญ่และได้รับธรรมะ ผู้ส่งเคสคงต้องไปสู่อบายภูมิอย่างแน่นอน ด้วยความสำนึกในพระคุณอันสูงส่ง ผู้ส่งเคสจึงกราบขอความเมตตาให้คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาฝันในฝันเรื่องราวของตนเองดังนี้

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสเต็มไปด้วยความผันผวนและบททดสอบ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นหน้าบิดาที่มาจากต่างถิ่นและมาทำงานในหมู่บ้านมารดา มารดาของผู้ส่งเคสเป็นนางเอกลิเก บิดาพบกับมารดาจากการมองกันไปมองกันมาขณะแสดงลิเก จนเกิดความรักและมีความสัมพันธ์กัน เมื่อมารดาตั้งท้องผู้ส่งเคส บิดาทราบเรื่องก็จากไปโดยบอกว่าได้ทำความปรารถนาให้สมหวังคือมาเกิดแล้ว หลังคลอด มารดานำผู้ส่งเคสไปให้คุณยายกับคุณตาเลี้ยงดู เพราะเชื่อว่าท่านเลี้ยงเก่ง ไม่นานบิดาก็กลับมาเพราะคิดถึงมารดาและมีความสัมพันธ์กันอีกครั้งจนมารดาตั้งท้องน้องชายของผู้ส่งเคส ครั้งนี้บิดาจากไปแล้วไม่กลับมาอีก ญาติผู้ใหญ่จึงจัดการให้มารดาแต่งงานกับญาติคนหนึ่ง มารดาจึงเลิกอาชีพลิเกและย้ายไปตั้งหลักทำมาหากินทางภาคตะวันออก รวมแล้วมารดามีลูกทั้งหมด 12 คน

คุณตาที่เลี้ยงผู้ส่งเคสมาไม่ใช่คุณตาแท้ๆ แต่เป็นสามีใหม่ของคุณยาย คุณตาชอบดื่มเหล้า แต่ก็ชอบบวชด้วย เวลาเข้าพรรษาท่านจะไปบวชครั้งละ 1-2 พรรษาเพื่อล้างบาป พอสึกมาก็กลับมาดื่มเหล้าต่อเหมือนดื่มล้างแค้น เป็นเช่นนี้มาตลอด หนึ่งปีก่อนเสียชีวิต คุณตาเลิกเหล้าได้เด็ดขาดเพราะป่วยเป็นอัมพฤกษ์ และเสียชีวิตในวัย 74 ปี

คุณยายของผู้ส่งเคสเป็นคนบุญไม่ทำ กรรมไม่สร้าง สร้างบุญตามประเพณีบ้าง สุขภาพแข็งแรงมาตลอด ก่อนเสียชีวิต 2-3 วัน คุณยายไม่กินข้าว นอนคอแข็ง แล้วก็เสียชีวิตไปเฉยๆ ในวัย 89 ปี ทั้งคุณตาและคุณยายต่างเสียชีวิตไปหมดแล้ว

สามีคนแรกของผู้ส่งเคสเป็นนักเลงเกเรมาก่อน ยกพวกตีกันเป็นประจำ แต่พอมาเจอผู้ส่งเคสก็เลิกพฤติกรรมเหล่านั้นและหันมาทำมาหากิน มีลูกด้วยกัน 1 คน เมื่อลูกชายอายุประมาณ 1 ขวบ สามีถูกคัดเลือกไปเป็นทหารประจำการอยู่ในป่าภาคใต้ปีครึ่ง เขากลับมาบ้านด้วยสภาพป่วยหนัก ตัวแห้ง แขนขาลีบเหมือนเป็นอัมพาต แม้จะพยายามรักษาจนหมดเนื้อหมดตัวก็ไม่ดีขึ้น และเสียชีวิตในที่สุดในวัยเพียง 23 ปี ถือว่าตายก่อนวัยอันควร

สามีคนปัจจุบันของผู้ส่งเคสเป็นหัวหน้าคุมงานบริษัท เคยตั้งท้องกับเขาครั้งหนึ่งแต่ทำแท้งไปเพราะกลัวจะอยู่กันไม่ยืด หลังจากนั้นก็ไม่มีลูกอีกเลย หลังอยู่กินกันได้ 2 ปี สามีถูกส่งไปดูงานต่างประเทศ 3 เดือนและกลับไทย 10 วัน เขาได้รับค่าตอบแทนสูงมาก ผู้ส่งเคสไม่ต้องทำอะไรเลย มีเงินใช้เดือนละ 300,000 บาท สามีไม่เคยถามว่าเอาเงินไปทำอะไรบ้าง เป็นเหมือนสามีในอุดมคติ

ต่อมาญาติเซ้งร้านให้ ผู้ส่งเคสจึงเปิดร้านขายเหล้า ขายไปดื่มไป กิจการรุ่งเรืองลงจนต้องปิดไป ต่อมาพบทำเลใหม่ก็เปิดร้านขายเหล้าอีก แต่ก็เจริญลงเหมือนเดิม พอตกเย็นจะตั้งวงดื่มเหล้ากับคนข้างบ้าน เคยเมาจนยกคอนโดให้ผู้หญิงคนหนึ่งไปฟรีๆ ตอนเช้าส่างเมาก็ต้องไปโอนคอนโดให้เขาพร้อมเสียค่าโอน สามีไม่ว่าอะไร บอกว่าเป็นความสุขก็ทำไป หลังโอนเสร็จ ตกเย็นก็ไปนั่งดื่มกับเขาอีก สามีแซวเล่นแต่ไม่ได้ว่า

มีเพื่อนมาชวนเปิดคาราโอเกะ ผู้ส่งเคสลงทุนไปหลายล้านบาท เข้าทำนองเดิมคือลูกค้าซื้อชุดแรก ชุดต่อไปผู้ส่งเคสเป็นเจ้ามือ เมาแล้วออกท่องราตรีเกือบทุกคืนจนได้ฉายาว่า ยายสาย คือกลางวันนอนกลางคืนออกหาเหล้าพาเพื่อนเที่ยวแล้วตื่นสาย คาราโอเกะเปิดได้เพียง 2 เดือนก็ต้องปิด ขาดทุนย่อยยับ สามีบอกไม่ต้องลงทุนอะไรแล้ว อยู่เฉยๆ จะมีเงินเก็บดีกว่า

ผู้ส่งเคสเลิกเปิดร้าน แต่หันมาดองเหล้าดื่มเองที่บ้าน ดองคู่กัน 2 โหล ดื่มได้ทุกวันเหมือนน้ำหวาน ดื่มเองไม่พอ ยังเผื่อแผ่คนอื่น ตักใส่ขวดกระทิงแดงแจกจ่ายแม่ค้าในตลาดจนเมากันทั่วถึง เมาแล้วก็ชวนกันมาเปิดคาราโอเกะร้องรำทำเพลงในบ้าน สามีไม่ว่าอะไร แถมร้องคาราโอเกะให้ฟัง บางครั้งร้องคู่ด้วย ทั้งที่ตัวเองไม่แตะต้องอบายมุข เวลาผู้ส่งเคสเมา สามีจะเช็ดตัว ทาแป้ง ทาน้ำหอม อุ้มไปนอน เปิดแอร์เย็นๆ ให้ แต่แทนที่จะเห็นความดี กลับชอบใช้อำนาจแกล้งเขา เคยมีขี้เมาตามมาขอผู้ส่งเคสจากสามีถึงบ้าน สามีร้องไห้บอกแล้วแต่ผู้ส่งเคสตัดสินใจ ผู้ส่งเคสตัดสินใจไม่ไปและไล่ชายคนนั้นไป ไม่ว่าผู้ส่งเคสจะทำให้สามีเสียใจแค่ไหน เขาก็ไม่เคยโกรธ เขาเคยพูดกับมารดาและลูกชายว่าพ่อเขาตายยังไม่ร้องไห้ แต่ผู้ส่งเคสทำตัวไม่ดี เขาเสียใจ เวลาไปไหนมาไหนด้วยกัน เขาจะเปิดเพลง ขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก ผู้ส่งเคสเห็นน้ำตาเขาไหลออกมา

สามีเป็นคนชอบทำบุญ ใส่บาตรเป็นประจำ ส่วนผู้ส่งเคส ช่วงเข้าพรรษาทุกปีจะพาเพื่อนเต็มคันรถไปสวดมนต์ถือศีลที่วัดใกล้บ้าน แต่กลางวันจะแอบย่องกลับบ้านมาดื่มยาดอง แม้จะรู้ว่าผิดศีลแต่ไม่ทราบว่าผิดอย่างไร บางครั้งใส่บาตรเสร็จก็ไปดื่มเหล้าดองต่อแล้วค่อยมากรวดน้ำอุทิศให้

นอกจากติดเหล้า ผู้ส่งเคสยังติดหวยมาก ซื้อลอตเตอรี่ทุกงวด งวดละ 7,000-10,000 บาท แต่ไม่เคยถูกเลย สามีบอกให้นำเงินซื้อหวยไปใส่กระปุก พอหวยออกก็แคะออกมา นั่นแหละคือเงินที่ถูกหวย ผู้ส่งเคสใช้ชีวิตแบบนี้มานาน

จนวันหนึ่งมีคนชวนไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ คงจะหมดกรรมแล้ว ปีนั้นคือ พ.ศ. 2546 ผู้ส่งเคสพาแม่ซึ่งติดเหล้าหนักไม่แพ้กันไปด้วย ทั้งสองแม่ลูกได้ดูดาวธรรมที่พนาวัฒน์จึงเพิ่งทราบว่าภัยของสุราถึงมหานรก เกิดความกลัวจึงพากันหักดิบเลิกเหล้าเด็ดขาดตั้งแต่นั้นมา เรื่องราวที่เล่ามาเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ความจริงหนักกว่านี้มาก

หลังกลับจากพนาวัฒน์ ผู้ส่งเคสไปสวัสดีเอาบุญไปฝากคนที่บ้าน ทุกคนงงและแทบไม่เชื่อสายตา เพราะภาพที่ผ่านมา ผู้ส่งเคสเป็นคนดุ เกรี้ยวกราด มโหฬารมาก คงจะเป็นยักษ์ ทุกคนกลัวหมดแม้กระทั่งแม่และสามี เคยใช้มีดอีโต้ฟันกลางกระหม่อม และใช้ขวดโค้กกระแทกศีรษะน้องสาวจนเลือดอาบถึง 2 ครั้ง เคยตีสะใภ้ด้วยไม้คีบถ่านร้อนๆ จนหนังหลุด เคยตีน้องชายคนเล็กจนเขาก้มกราบ แต่ผู้ส่งเคสกลับเตะปลายคางขึ้นมาจนเลือดอาบ อารมณ์โกรธไม่มีใครหยุดยั้งได้ ใครพูดต้องฟัง ห้ามเถียง ห้ามเดินหนี สามีกลัวจนตัวสั่นเวลาเห็นผู้ส่งเคสโกรธ เขาบอกว่ากลัวเหมือนผีสิง

แต่หลังกลับจากพนาวัฒน์ ทุกคนเห็นผู้ส่งเคสสวัสดีเช้าเย็น และกราบสามี 3 ครั้งก่อนนอนและตื่นนอนทุกวัน กราบขออโหสิกรรมที่ล่วงเกิน ขอบคุณที่เลี้ยงดูและให้อภัยเสมอมาจนมีโอกาสสร้างบารมี และแบ่งบุญให้ ผู้ส่งเคสยังกราบแม่บ่อยๆ ด้วย แม่ปิติจนน้ำตาไหล

ผู้ส่งเคสทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชวนเพื่อนและคนที่เคยดื่มเหล้าด้วยกัน รวมถึงญาติให้ขึ้นพนาวัฒน์ ล้างบาปด้วยการล้างบาง จนต่างคนต่างหักดิบเลิกอบายมุขและหันมาเข้าวัดหมด พวกเขารวมตัวกันเป็นหมู่คณะ ชวนคนขึ้นพนาวัฒน์ได้ทุกเดือน เดือนละไม่ต่ำกว่า 3 คันรถบัส ตั้งแต่ปี 2546 ถึงปัจจุบัน นับได้กว่า 1,300 คน ทุกคนเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

น้องสาวของคุณยายเข้าวัดปีเดียวกับผู้ส่งเคส โดยผู้ส่งเคสเป็นกัลยาณมิตรให้ น้องสาวคุณยายมีศรัทธามาก ตั้งใจปฏิบัติธรรม ทำบุญ สร้างบารมีเต็มที่ แม้อายุ 70 กว่าปีแล้ว เธอทำหน้าที่จัดรถพาคนมาวัดอย่างแข็งขัน นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์บอกบุญด้วยความเบิกบาน แม้หนทางจะลำบาก ปี 2547 หลังมาถวายปัจจัยงานกฐินและกลับบ้านไปไม่กี่วัน ก็เจ็บขาประมาณ 1 อาทิตย์แล้วเสียชีวิตโดยไม่มีอาการเจ็บป่วยอื่นใด ในวัย 75 ปี