EP.774 เขานุ่งกางเกงสีแดง

เรื่องราวนี้มาจากผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา พันธุ์แท้ ผู้ส่งเคสเกิดในครอบครัวคนจีนย่านพระโขนง คุณพ่อของท่านทำงานเป็นผู้จัดการโรงงานเฟอร์นิเจอร์ร่วมกับคุณลุง ท่านเป็นคนดี มีความขยัน ซื่อสัตย์ รักครอบครัวมาก ไม่พูดปด และรักษาศีล 5 ครบถ้วน ทำให้มีคนรักใคร่มากเพราะท่านชอบช่วยเหลือผู้อื่น มีความถ่อมตน และขี้เกรงใจ

ในปี พ.ศ. 2543 คุณพ่อของผู้ส่งเคสเริ่มล้มป่วยด้วยโรคหัวใจ หลอดลมอักเสบ เบาหวาน และความดัน จนต้องเข้าออกโรงพยาบาลหลายครั้งแต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้น จนครั้งสุดท้ายที่ต้องเข้าโรงพยาบาล ผู้ส่งเคสรู้สึกสังหรณ์ใจว่าคุณพ่ออาจจะจากไปในคืนนั้น หลังเลิกงาน ผู้ส่งเคสจึงรีบกลับบ้านเพื่อเก็บเสื้อผ้า เข้าห้องพระ เตรียมเทปสวดมนต์ องค์พระใส เหรียญหลวงปู่สด เพื่อนำไปโรงพยาบาลและตั้งใจจะนอนเฝ้าคุณพ่อ ในใจยังคิดว่าคุณพ่อจะต้องไม่ตาย

ผู้ส่งเคสตั้งใจจะไปโรงพยาบาลเพื่อเปิดเทปสวดมนต์ให้คุณพ่อฟัง ชวนคุณพ่อสวดตาม และให้คุณพ่อระลึกถึงพระ ตั้งใจจะนั่งสมาธิใกล้ๆ คุณพ่อ ไม่ยอมให้ใครพาคุณพ่อไป แต่ในขณะที่คิดเช่นนั้น เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น ผู้ส่งเคสเริ่มปวดหัว เป็นไข้อย่างรุนแรงทันที ล้มลงหมดแรงเหมือนจะเป็นลม ประจำเดือนก็ไหลออกมา ทั้งๆ ที่ไม่ใช่เวลาของมัน ทำให้ปวดท้องและหมดแรง ไข้เริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ จนหมดแรงแม้แต่จะเดินไปหาหมอ ก็ไปไม่ไหว ใจผู้ส่งเคสเริ่มมีลางสังหรณ์เหมือนมีอะไรมาขัดขวางการไปโรงพยาบาล

ผู้ส่งเคสเดินไปนอนที่ห้องของคุณพ่อ บนเตียงของคุณพ่อ น้ำตาไหลด้วยความรู้สึกว่าคืนนี้คุณพ่อจะต้องตายแน่ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงต้องมาป่วยกะทันหันในเวลาเช่นนี้ นอนไข้ขึ้นสูง ตัวร้อนหมดแรง จนลุกไปอาบน้ำหรือทำอย่างอื่นไม่ได้ ต้องนอนอยู่บนเตียงคุณพ่อ น้ำตาไหลตลอดเวลาจนเปียกหมอน ยิ่งดึกก็ยิ่งพยายามลุกขึ้นเพื่อไปหาคุณพ่อ แต่พยายามเท่าไหร่ก็ลุกไม่ไหว ยิ่งดึกเวลาของคุณพ่อก็ยิ่งเหลือน้อยลง แม้จะลุกไม่ไหว แต่ผู้ส่งเคสก็ไม่หลับเลย

จนกระทั่งตีสอง พี่สาวก็มาบอกว่าคุณพ่อสิ้นใจแล้ว ใจผู้ส่งเคสปวดร้าวมาก และรู้สึกผิดที่มาป่วยกะทันหันในเวลานี้ ได้แต่ร้องไห้ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาเจอสิ่งที่ไม่คาดฝัน คืออยากจะไปอยู่ใกล้ๆ คุณพ่อ อยากจะทำหน้าที่ของลูกให้สมบูรณ์ น้ำตาไหลพราก ที่แปลกยิ่งกว่าคือ ทันทีที่คุณพ่อจากไป อาการไข้ของผู้ส่งเคสก็เริ่มดีขึ้นจนลุกขึ้นไปหาหมอได้อย่างหน้าตาเฉย

รุ่งเช้า คุณแม่เล่าให้ฟังว่าคุณป้าข้างเตียงที่เฝ้าสามีในห้องเดียวกับคุณพ่อเห็นคนใส่กางเกงสีแดง 3 คนเดินฝ่าประตูเข้ามา คุณป้าตกใจกลัวมาก คิดว่าพวกเขาจะมาเอาสามีของป้าไป แต่ชายกางเกงแดงทั้งสามกลับเดินตรงมาที่เตียงคุณพ่อ คุณพ่อดิ้นอย่างสุดแรงจนหัวหมุนไปอยู่ปลายเตียง ร้องบอกว่า ไม่ไป แต่ชายสามคนก็ไม่ยอมจนคุณพ่อหมดลมไปในที่สุด แต่คุณแม่ที่นอนอยู่ข้างเตียงคุณพ่อกลับหลับไม่รู้เรื่องเลย ทั้งๆ ที่คุณแม่เป็นคนตื่นไวมาก ได้ยินเสียงดังนิดเดียวก็ตื่นทันที แต่คืนนั้นคุณพ่อดิ้นขนาดนั้น คุณแม่กลับไม่ตื่นเลย

เมื่อผู้ส่งเคสได้ฟัง ก็ยิ่งเสียใจและกลัวว่าคุณพ่อจะไปอบายภูมิ ผู้ส่งเคสนึกถึงคำสอนของคุณครูไม่ใหญ่เกี่ยวกับวิธีการปฏิบัติธรรม ในช่วงที่คุณพ่อเสียชีวิต ผู้ส่งเคสได้ทำบุญใหญ่ให้คุณพ่อทั้งอาทิตย์เลย ไปวัดพระธรรมกาย สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว ไปวัดปากน้ำภาษีเจริญ ไปวัดใกล้บ้าน ทำสังฆทาน สร้างธรรมวิหาร อธิษฐานให้คุณพ่อเพียงผู้เดียวทุกคืน นั่งสมาธิแผ่เมตตาให้คุณพ่อตลอดทั้งคืน หยุดคิดเรื่องอื่นทั้งหมด ให้ใจจรดที่ศูนย์กลางกาย ระลึกนึกถึงแต่พระรัตนตรัย รู้สึกว่า ชีวิตคือการเข้ากลาง เป็นความจริงแท้เลย

สมัยที่คุณพ่อยังมีชีวิตอยู่ ท่านเลื่อมใสศรัทธาพระภิกษุรูปหนึ่งจากภาคใต้มาก และบ่นว่าอยากพบท่าน เมื่อใจเบาสบายจากการทำบุญ ผู้ส่งเคสอธิษฐานขอให้พระรูปนั้นได้มาที่บ้านภายในเดือนที่คุณพ่อเสีย เป็นการแสดงความกตัญญูต่อบิดา ต้องการให้คุณพ่อสมหวัง ไม่ต้องการให้คุณพ่อไปอบาย ผ่านไปเพียงอาทิตย์เดียว พี่ที่บ้านตรงข้ามมาบอกว่าได้นิมนต์พระดังภาคใต้รูปหนึ่งมาที่บ้าน และอยากให้ผู้ส่งเคสไปร่วมพิธีด้วย ผู้ส่งเคสถามชื่อพระรูปนั้น และได้คำตอบที่น่าอัศจรรย์อีกครั้ง เพราะท่านคือพระที่ผู้ส่งเคสอธิษฐานขอให้มาที่บ้าน ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องคุณพ่อที่เสียชีวิตไปให้ท่านฟัง ทุกคนในบ้านดีใจมากเพราะเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นได้ยาก การนิมนต์พระดังมักจะยาก

ผู้ส่งเคสมีเหตุอัศจรรย์เกิดขึ้นในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาอีก 2 เรื่อง วันวิสาขบูชา ปี 2548 ผู้ส่งเคสพาคุณแม่มาวัดพระธรรมกาย ทำบุญบวชพระที่บวชตลอดชีวิต และเอาบุญให้คุณพ่อ นั่งอยู่หน้าโบสถ์ ฟังเสียงสวดมนต์ ระลึกถึงความเมตตาของพระพุทธองค์จนกลั้นน้ำตาไม่ได้ รู้สึกว่าถ้าไม่มีพระองค์ มนุษย์คงไม่มีโอกาสรู้ความจริงของชีวิต เกิดปิติมาก ดวงธรรมขยายซ้อนกัน สว่างกายภายใน ถูกดูดโล่งสว่างจนเป็นหนึ่งเดียวกับองค์พระ ผู้ส่งเคสอธิษฐานขอขายบ้านหลังหนึ่งที่ชลบุรี ทั้งที่เป็นคนกรุงเทพฯ ดูแลได้ไม่ทั่วถึง สิ้นคำอธิษฐานไม่กี่นาที เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผู้โทรเป็นครู ทำงานที่ชลบุรี เพิ่งผ่าตัดกล่องเสียงอยู่ในห้อง ICU เมื่อวานนี้ แต่เธอบอกผู้ส่งเคสว่ารู้สึกอยากซื้อบ้านหลังนี้มาก อดใจไม่ไหวแม้หมอจะไม่ให้ใช้เสียงพูด เธอขอซื้อโดยให้ราคาตามที่ผู้ส่งเคสต้องการทันที ไม่มีเงื่อนไข ผู้ส่งเคสอธิบายไม่ถูกถึงความปิติและอัศจรรย์นี้

ในช่วงก่อนวันมาฆบูชา ปี 2538 คุณยายของผู้ส่งเคส อายุ 91 ปี เข้าโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังด้วยโรคคนชรา หัวใจอ่อนแรง ระบบภายในเริ่มไม่ทำงาน หมอบอกว่าจะอยู่ได้ไม่นาน ผู้ส่งเคสเสียใจมาก พอถึงวันมาฆบูชา ซึ่งเป็นวันบุญสำคัญ ผู้ส่งเคสมาวัดแต่เช้าจนถึงเวลาเวียนเทียน ทำใจใสๆ ตลอดวัน ดวงธรรมเริ่มเกิดขึ้น สว่างซ้อนกันหลายดวง ผู้ส่งเคสอธิษฐานขอพระรัตนตรัยดลบันดาลให้คุณยายหายป่วย ยอมแลกอะไรก็ได้ในตัวเอง รุ่งขึ้น คุณลุงโทรมาบอกคุณแม่ว่าเมื่อวานตอนค่ำโรงพยาบาลโทรมาแจ้งว่าคุณยายสิ้นลมแล้ว โดยหายใจไม่ทำงาน หมดแรงตามสภาพ แต่พอผ่านไปอีก 1 ชั่วโมง โรงพยาบาลโทรกลับมาว่า คุณยายฟื้นแล้ว ผู้ส่งเคสรู้สึกอัศจรรย์ใจมาก คุณแม่บอกว่าเป็นเพราะคุณยายกินเจและถือศีล 5 มาตลอดชีวิต บวกกับการอธิษฐานของแม่และครอบครัว ทำให้คุณยายฟื้นขึ้นมาได้ คุณยายมีชีวิตอยู่ต่อมาอีกหลายปี จนอายุได้ 98 ปีจึงเสียชีวิต อธิษฐานครั้งเดียว ใช้ได้อีกตั้ง 7 ปี

ผู้ส่งเคสกล่าวว่า เรื่องราวของท่านไม่ใช่ให้ทุกคนคอยอธิษฐานขอสิ่งนั้นสิ่งนี้เมื่อถึงวันสำคัญ เพราะทุกครั้งที่อธิษฐาน ข้อแรกคือขอให้มีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงธรรมโดยง่ายทุกภพทุกชาติ จนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม ผู้ส่งเคสเพียงอยากบอกทุกคนว่าวันสำคัญทางพุทธศาสนาเป็นวันที่ทุกคนควรมาวัดมาร่วมงานบุญ เพราะมั่นใจว่าในวันนั้นทุกคนจะได้บุญใหญ่ที่มีพระพุทธองค์เป็นประธานในการปฏิบัติธรรม ผู้ส่งเคสยืนยันว่าพระอยู่ในตัวทุกคน เราทำใจหยุดนิ่งรวมเป็นหนึ่งกับองค์พระในตัวได้