EP.775 ขอเขามาได้เดี๋ยวเดียว

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยามาตั้งแต่มีการถ่ายทอดเสียงทางโทรศัพท์ เธอชอบช่วง Study และประวัติการสร้างบารมีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระอรรหันตสาวกมาก เพราะได้รับความรู้และข้อคิดมากมายที่ไม่มีรายการโทรทัศน์ช่องไหนทำได้ มีเพียง DMC ที่นี่ช่องเดียวเท่านั้น ผู้ส่งเคสจึงกราบขอความเมตตาคุณครูไม่ใหญ่เพื่อเป็นธรรมทานและความกระจ่างแก่เธอ

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่ปู่ของผู้ส่งเคส ท่านอพยพมาจากเมืองจีน มาถึงเมืองไทยก็เริ่มต้นจากการรับจ้างแบกข้าวสาร เมื่อเก็บเงินได้จึงเริ่มรับเหมาก่อสร้าง ทำให้มีฐานะดีขึ้นมา แต่ก่อนเสียชีวิต ปู่ถูกลูกจ้างโกงเงินไปจนหมด ท่านเครียดมาก ความดันขึ้น เพราะไม่สามารถลืมเรื่องนี้ได้ ยิ่งอยากลืมยิ่งจำได้ ความจำของท่านเริ่มเลอะเลือน จำอะไรไม่ได้เลย คุณปู่เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจในเวลาประมาณ 18:00 น. หลังแพทย์ยืนยันว่าเสียชีวิตแล้ว อยู่ๆ เวลาประมาณ 21:00 น. คุณปู่ก็ฟื้นขึ้นมาและพูดกับพ่อของผู้ส่งเคสว่า ลูก ให้ทำความดีเอาไว้นะ นรกมีจริง สวรรค์มีจริง อย่าทำไม่ดีนะ เตี่ยขอเขมา ขออนุญาตให้มา หลังจากพูดเสร็จไม่นาน คุณปู่ก็จากไปอย่างสงบด้วยอายุประมาณ 60 ปี

ส่วนย่าของผู้ส่งเคส ไม่ค่อยชอบพ่อและแม่ของผู้ส่งเคสเท่าไรนัก แต่พ่อก็จะนำเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ขายของได้ไปให้ย่าเก็บทั้งหมด เพื่อเป็นการตอบแทนพระคุณ ในช่วงที่ผู้ส่งเคสเรียนจบชั้น ป.1 ย่าต้องการซื้อทาวน์เฮาส์ 2 หลังที่อยู่ใกล้กัน พ่อจึงต้องรับงานพิเศษเพิ่มจนเก็บเงินซื้อทาวน์เฮาส์ทั้งสองหลังได้สำเร็จ ก่อนหน้านี้ ย่าพักอยู่กับครอบครัวของผู้ส่งเคส รวมถึงน้าสาว (น้องสาวของพ่อ) และพี่ชาย (ลูกของลุง) แต่เมื่อย้ายไปอยู่ทาวน์เฮาส์แล้ว ต่อมาย่าก็ให้พ่อย้ายออกไป ย่าอยู่กับพี่ชาย (ลูกของลุง) ในหลังหนึ่ง ส่วนอีกหลังให้น้องสาวของพ่ออยู่กับครอบครัว พ่อของผู้ส่งเคสจึงต้องพาแม่และลูกๆ ย้ายออกมาเช่าอพาร์ตเมนต์อยู่จนถึงปัจจุบัน แม้เงินของพ่อจะสร้างทุกอย่าง แต่พ่อก็ไม่เคยน้อยใจหรือต่อว่าโชคชะตาเลย กลับมองเป็นบวก เพราะท่านโชคดีกว่าหลายคนที่ไม่มีเหมือนท่าน ท่านคิดว่าแม้ให้ทาวน์เฮาส์ไป แต่ยังมีลมหายใจให้ได้ต่อสู้และทำสิ่งดีๆ แค่นี้ก็โชคดีแล้ว

พ่อของผู้ส่งเคสเรียนจบแค่ ป.4 อาชีพค้าขายของชำ ตอนเด็กๆ ท่านเคยเป็นเด็กวัด อยู่กับหลวงตาแถวใกล้บ้าน หลวงตาเคยสอนให้นั่งสมาธิเพ่งกสิณสีเขียว พ่อเล่าว่าหลวงตาเคยพาไปดูนรกสวรรค์ และท่านสามารถเห็นวิญญาณเร่ร่อนได้ สิ่งนี้ทำให้พ่อเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมและทำบุญในพระพุทธศาสนาตามกำลัง

แต่แม่ของผู้ส่งเคสไม่ค่อยเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมนัก ออกจะทำบุญไหว้เจ้าตามประเพณีชาวจีน ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนโต มีลูกสาวทั้งหมด 3 คน เกิดได้ 40 วัน ปู่ก็เสียชีวิตลง แม่พาผู้ส่งเคสไปงานฌาปนกิจด้วย หลังจากกลับจากงานศพ ปู่ ผู้ส่งเคสก็เป็นไข้ตัวร้อนมาก แม่จึงรีบพาไปพบแพทย์แผนปัจจุบันแต่กินยาเท่าไรก็ไม่หาย แม่จึงใช้วิธีที่คนจีนนิยมคือ การตอกหลอกไข่ถามเจ้า โดยนำไข่มาตอกใส่ถ้วยเพื่อเป็นการเซ่นไหว้ มีคนทรงเจ้าเป็นสื่อกลาง คนทรงบอกว่าที่ไข้ไม่หายเพราะวิญญาณปู่ไม่ถูกกับคนตาย (คือตัวปู่เอง) จึงแนะนำไม่ให้พาผู้ส่งเคสไปงานศพหรือที่ที่มีศพฝังอยู่จนกว่าจะอายุครบ 9 ปี แม่ยังเอาฮู้หรือยันต์ที่ได้มาเผาใส่ลงในน้ำให้ดื่ม แปลกที่อาการป่วยของผู้ส่งเคสหายไป

ตอนเด็กๆ ผู้ส่งเคสป่วยบ่อย คนเฒ่าคนแก่เชื่อว่าต้องหาพ่อแม่บุญธรรมมาเลี้ยง ย่าจึงนำผู้ส่งเคสไปฝากกับคนทรงเจ้าคนหนึ่ง โดยที่ไม่เคยได้เห็นหน้าคนทรงเจ้าทางนี้เลย

เมื่อผู้ส่งเคสโตขึ้น อายุประมาณ 5 ขวบ ชั้นอนุบาล 3 พออ่านตัวเลขได้ ญาติๆ โดยเฉพาะน้าสาวของพ่อซึ่งอ่านและคิดเลขไม่ออก ก็มาถามตัวเลขว่างวดหน้าจะออกอะไร ผู้ส่งเคสความไม่เข้าใจก็จะทวนคำถามในใจว่าเอ๊ะทำไมถามเลขอย่างนี้ จะออกอะไร สักพักคำตอบจะลอยขึ้นมาให้เห็นเป็นตัวเลขอยู่ภายในตัว ผู้ส่งเคสไม่รู้ว่าตัวเลขมาจากไหน แต่ก็จะตอบไปตามที่เห็นและถูกทุกครั้ง บางครั้งก็เห็นตัวเลขเป็นเงาขึ้นมาบนกำแพง ทำให้ญาติและคนรู้จักถูกหวยรวยกันไปเป็นสิบคน

ผู้ส่งเคสสอบเข้าจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในสาขากายภาพบำบัดได้ ได้รู้จักพี่ชมรมพุทธจากการสอบตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าครั้งที่ 17 และได้มาวัดพระธรรมกายครั้งแรกปี 2541 ตอนนั้นสื่อเริ่มออกข่าวมากขึ้น พอได้สัมผัสด้วยตัวเองจึงรู้ว่าสื่อต่างๆ บิดเบือนจากความเป็นจริงทั้งหมด แต่หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้มาวัดอีกเลย จนถึงงานมอบโล่ธรรมะทางก้าวหน้าในวันมาฆบูชา ในวันนั้นได้ยินเสียงพระเดชพระคุณหลวงพ่อเป็นครั้งแรก รู้สึกประทับใจมาก เป็นเสียงที่ไพเราะเสมือนประทับอยู่ในใจไม่เคยลืม ได้คำตอบที่ค้นหามานานคือ เราเกิดมาสร้างบารมี ตั้งแต่นั้นมาก็ได้ช่วยงานชมรมพุทธศาสตร์จุฬา

พอปี 2 เทอม 2 ต้องเรียนหนักมาก และต้องรับหน้าที่ทำจดหมายประสานงานสถานที่และอุปกรณ์เพื่องานปฐมนิเทศธรรมทายาท ซึ่งเป็นช่วงสอบปลายภาคที่หนักมาก มีวิชายากหลายวิชา ทั้งยังเป็นโรคไมเกรนและเม็ดเลือดน้อยกว่าปกติ จึงต้องคิดว่าจะรับงานนี้ดีหรือไม่ คืนนั้นฝันว่าได้ยืนที่หน้าทางเข้าหนึ่งของสภาธรรมกายสากล มองไปที่ถนนข้างหมู่บ้านปฏิบัติธรรม เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เคยเห็นหน้าเข็นรถเข็นมาอย่างช้าๆ ในรถเข็นมีคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูงนั่งอยู่ ภาพซูมเข้าจนเห็นใบหน้าที่ผ่องใสชัดเจน คุณยายพูดคำเดียวสั้นๆ ว่า สู้ แล้วผู้ส่งเคสก็สะดุ้งตื่น จึงอธิษฐานว่าถ้าจะได้จัดงานนี้จริงๆ ขอให้ข้อสอบออกตรงที่อ่าน เนื้อหาที่ไม่ได้อ่านขออย่าให้ออก ปรากฏว่าเป็นไปตามคำอธิษฐาน ทำให้ได้จัดงานปฐมนิเทศธรรมทายาทและได้เข้าอบรมธรรมทายาทหญิง ช่วงอบรมธรรมทายาทหญิงประทับใจไม่ลืมเลือน

หลังอบรมธรรมทายาทหญิงก็ช่วยงานชมรมพุทธเต็มตัวกับเพื่อนหลายคน ช่วงนั้นรับบุญหนักมาก ประกอบกับการเรียนที่เข้มข้น เข้าเรียน 8 โมง ทำแล็บถึง 1 ทุ่มทุกวัน ต้องใช้เวลาช่วงเที่ยงทำจดหมายด้วยพิมพ์ดีดไฟฟ้า บ่อยครั้งไม่ได้ทานอาหารกลางวัน สุขภาพจึงไม่ดี เริ่มคิดว่าตัวเองจะไหวไหม คืนนั้นฝันเห็นคุณยายอาจารย์ครั้งที่ 2 คุณยายพูด 2 คำว่า อดทน แล้วก็ สู้ ไหว สู้ นะ สองครั้ง แล้วผู้ส่งเคสก็ตื่นขึ้น

ต่อมาอาการป่วยไมเกรนและเม็ดเลือดน้อยก็ดีขึ้น หลังเรียนจบทำงานเป็นนักกายภาพบำบัดพาร์ทไทม์ 8 เดือน ได้เข้าโครงการสมาธิแก้ว พบพระอาจารย์ชวนมาสร้างบารมีพิเศษที่วัด ช่วยรับบุญเป็นครูแก้วในส่วนประเมินคุณภาพการศึกษา และเข้าโครงการบัณฑิตแก้ว ช่วยงานส่วนสอบตอบปัญหาธรรมะ ทำเอกสาร คู่มือ จัดกิจกรรมดูแลศูนย์สอบ

ชีวิตบัณฑิตแก้วถึงจุดเปลี่ยน เพราะโรคกระดูกสันหลังคดที่เป็นมาตั้งแต่ 12 ขวบ แม้ยังทำงานได้และแพทย์รับรองว่าโรคไม่ลุกลามเพราะกระดูกหยุดเติบโตแล้ว แต่ทำให้สร้างบารมีในวัดได้เพียง 4 ปีเท่านั้น ผู้ส่งเคสเสียดายมาก

ผู้ส่งเคสยังทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้เพื่อน 4 คนที่ช่วยงานชมรมพุทธมาด้วยกัน จนทุกคนมาวัดอย่างสม่ำเสมอ ปัจจุบันผู้ส่งเคสต้องใส่คอนแทคเลนส์ เพื่อนชายต้องใส่แว่นเพราะสายตาสั้น เพื่อนหญิงคนหนึ่งเป็นกระดูกสันหลังคด อีกคนเป็นโรค Thombosis เลือดแข็งตัวอุดตันเส้นเลือดที่ขา