EP.785 ป่วย

ผู้ส่งเคสนี้ เป็นพระภิกษุ ท่านบวชมาแล้ว 23 พรรษา ท่านได้ฟังรายการวิทยุคลื่นธรรมะ AM540 MHz ซึ่งออกอากาศเรื่องราวเคส study จากโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา การฟังเรื่องราวเหล่านี้ทำให้ท่านเข้าใจเรื่องเหตุผลและวิบากกรรมต่างๆ มากขึ้น ท่านจึงมีความปรารถนาให้คุณครูไม่ใหญ่ช่วยฝันในฝันให้แก่ท่านและบุคคลอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ท่านเป็นคนอำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบุตรคนที่ 9 ในจำนวนพี่น้องร่วมท้อง 13 คน

เรื่องราวของครอบครัวผู้ส่งเคสเริ่มต้นจากโยมแม่ของท่าน ซึ่งเป็นคนจังหวัดราชบุรี เมื่ออายุเพียง 15 ปี โยมยายได้นำโยมแม่ไปฝากเป็นลูกจ้างเพื่อนของท่านที่ตลาดท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี ด้วยเหตุผลว่าโยมยายมีลูกมากและฐานะยากจน จึงต้องส่งลูกๆ ไปเป็นลูกจ้างเพื่อเรียนรู้งาน โยมแม่เป็นคนขยันมาก ทำงานได้ทุกอย่าง ทั้งขัด ปัด กวาด ถู ทำให้เจ้าของบ้านรักเหมือนลูกของตน ส่วนโยมเตี่ยของท่านเป็นคนจีนจากแผ่นดินใหญ่ อพยพมาตั้งรกรากที่กาญจนบุรีตั้งแต่ 5 ขวบ และช่วยครอบครัวทำไร่ยาสูบมาตลอด เมื่อโยมเตี่ยอายุ 22 ปี ลุงของโยมเตี่ยเห็นโยมแม่เป็นคนขยัน จึงไปสู่ขอโยมแม่จากญาติของท่านให้ โดยที่โยมเตี่ยยังไม่เคยเห็นหน้าโยมแม่เลย

เมื่อแต่งงานกันแล้ว โยมพ่อโยมแม่ได้ไปช่วยกันทำไร่ยาสูบในกงสีของลุงโยมเตี่ย ผลผลิตที่ได้ทั้งหมดตกเป็นของลุง โดยลุงแบ่งเงินให้ครอบครัวของท่านเพียงบางส่วนเท่านั้น คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า เรื่องนี้มีเหตุทั้งสิ้น ไม่ใช่เคราะห์กรรมของใคร แต่เป็นการออกแบบชีวิตของตนเอง ครอบครัวของท่านทำงานกับลุงอยู่ได้ไม่กี่ปีก็ย้ายออกมาเช่าที่ทำไร่ผักสวนครัวขาย ทำอยู่ได้ไม่นาน โยมเตี่ยก็เป็นห่วงลูก 3 คนในขณะนั้น เพราะอยู่ห่างจากชุมชน เกรงว่าจะไม่ได้เรียนหนังสือ ด้วยความห่วงใยของบุพการี ทั้งสองจึงตัดสินใจย้ายมาอยู่ในเขตตลาด และยึดอาชีพเร่ขายเสื้อผ้าไปตามที่ต่างๆ ขณะที่เร่ขายนั้น โยมเตี่ยได้สังเกตเห็นว่าตลาดที่เช่าบ้านอยู่ยังไม่มีใครขายไอศกรีมตัดและไอศกรีมหวานเย็น ท่านจึงมองเห็นโอกาสว่าจะรวยได้จากอาชีพนี้ โยมเตี่ยจึงยึดอาชีพขายไอศครีมมานานกว่า 20 ปี

โยมเตี่ยเสียชีวิตเมื่ออายุ 87 ปี ด้วยโรคถุงลมโป่งพองและโรคหัวใจ

พี่น้องของผู้ส่งเคสที่ถูกกล่าวถึงในเคสนี้ มีดังนี้:

พี่ชายคนที่ 2 เป็นคนซื่อ เรียนจบ ป.4 ทำงานเป็นช่างไม้ เริ่มแรกเป็นลูกจ้าง ต่อมาก็รับเหมาเอง พอเลี้ยงตัวเองได้ก็เริ่มป่วยด้วยไวรัสขึ้นสมองตอนอายุ 54 ปี รักษาอยู่ 1 ปี เสียชีวิตตอนอายุ 55 ปี

พี่ชายคนที่ 5 เสียชีวิตเมื่ออายุ 3 ขวบกว่า เกิดจากเหตุที่เท้าไม่ทราบว่าโดนอะไร ทำให้เป็นแผล พ่อพาไปล้างแผลที่สุขศาลา แต่หลังจากนั้นพ่อก็เอายามาล้างเองจนแผลใกล้หาย พี่ชายก็ไม่สบายและเสียชีวิตที่บ้าน พี่สาวบอกว่าแผลนั้นเป็นบาทยัก

น้องสาวคนที่ 11 อายุอ่อนกว่าผู้ส่งเคส 2 ปี นิสัยเรียบร้อย เงียบขรึม เรียนจบปริญญาตรี สาขารัฐศาสตร์ ตอนนี้อายุ 46 ปี หลังเรียนจบไปทำงานกับน้องสาวคนที่ 12 ที่เป็นเอเย่นต์ขายไอศครีม แต่กิจการขาดทุน จึงเปลี่ยนมาทำงานธุรการและแต่งงาน ต่อมาลาออกมาทำธุรกิจส่วนตัวกับสามี แต่ธุรกิจก็ขาดทุนอีก ปัจจุบันขายผลไม้ตามปั๊มน้ำมัน ส่วนสามีขายข้าวแกงอยู่อีกปั๊มหนึ่ง ปัจจุบันทั้งคู่ยังไม่มีบ้านของตัวเอง

สำหรับตัวผู้ส่งเคสเอง ชีวิตในวัยเด็กก็สุขตามประสาเด็กบ้านนอก ชอบเที่ยว ยิงนก ตกปลา ตีงู แต่รู้สึกว่าตัวเองทำกรรมปาณาติบาตไม่ขึ้น ยิงนกไม่แม่น ปลาก็ตตกไม่ค่อยได้ แม้จะเป็นเด็กเรียนเก่ง ได้อยู่ในห้องของคิงๆ แต่ก็มักป่วยเป็นโรคต่างๆ บ่อยๆ จนโยมแม่บนบานกับพระพุทธรูปในบ้านว่า ถ้าหายจากโรคดีซ่านจะให้บวชเป็นสามเณร และท่านก็หายป่วยจากโรคดีซ่านตอนอายุ 18 ปี จึงได้บวชสามเณร ท่านชอบชีวิตนักบวชมาก แต่สุดท้ายก็ลาสิกขาเพื่อมาเรียนต่อมหาวิทยาลัย หลังจากเรียนจบ ท่านทำงานบ้าง ไม่ได้ทำบ้าง ช่วงว่างงานก็เกิดความรู้สึกอยากบวชพระอีกครั้ง มูลเหตุหลัก 3 ประการคือ งานที่อยากทำก็ไม่ได้ทำ สังเกตเห็นสังขารไม่เที่ยง (ผมเริ่มร่วงตอนอายุ 23 ปี) และรับรู้ถึงความไม่จริงใจของเพื่อนๆ รอบข้าง ท่านจึงตัดสินใจบวชที่วัดใกล้บ้าน จำพรรษาอยู่ 12 พรรษา ท่านช่วยพระรุ่นพี่และรุ่นน้องซึ่งเป็นเจ้าอาวาส บูรณะวัดห้วยนาคจนเจริญ

ในเพศนักบวช ผู้ส่งเคสต้องถูกคุกคามด้วยโรคเกี่ยวกับกระดูกคอ นานถึง 18 ปี เจ้าอุบัติเหตุใหญ่ 3 ครั้ง

ครั้งที่ 1 (ปี 30): ขณะออกกำลังกายโยคะ ท่าดันส้นเท้ากับผนัง เกิดรู้สึกเส้นที่คอบิดและเสียดแปลบเข้าหัวใจ 10 วันต่อมา มืออ่อนแรงขณะบิณฑบาต ตรวจพบกระดูกคอทับเส้นประสาท คุณหมอให้ทำกายภาพบำบัดด้วยการดึงคอในท่านั่ง ทำ 3 ครั้งๆ ละ 10 วัน ครั้งที่ 3 เจ้าหน้าที่คนใหม่ให้ดึงในท่านอนและใส่น้ำหนักเกิน รู้สึกร้อนและชาที่หลังมาก เจ้าหน้าที่คนเก่าตกใจรีบลดน้ำหนัก ฉันยาต่ออีก 8 เดือนจนได้โรคกระเพาะอักเสบเพิ่ม ท่านคิดว่าเป็นเพราะกรรมเก่า ทำให้เจ้าหน้าที่ใส่น้ำหนักเกิน คอยืดขึ้นแต่ไม่แข็งแรงเหมือนเดิม คุณหมออีกท่านบอกว่ากระดูกคอยืดเอ็นรอบกระดูกหลวม รักษาอีก 6 เดือนครึ่ง อาการดีขึ้นบ้างแต่คอยังแข็งเกร็ง ต้องหันทั้งตัวและใส่เฝือกอ่อนเวลาเดินทาง

ครั้งที่ 2 (ปี 2541): ลืมใส่เฝือกอ่อนที่คอขณะนั่งรถไปต่างจังหวัด เผลอหลับไป สับปหงก รู้สึกแปลบที่ต้นคอ ตรวจพบกระดูกคอทับเส้นประสาทอีก รักษาด้วยการดึงคอและฉันยา 6 เดือน มีโรคแทรกซ้อนจึงไปรักษาหมอแมะ

ครั้งที่ 3 (ปลายปี 2548): นั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างกลับวัด ขณะรถผ่านรางรถไฟเกิดการสะเทือน รู้สึกกระดูกคอขบกันดัง กึ๊ก กลับถึงวัดเป็นไข้ อ่อนเพลีย ไปหาหมอแมะและฉันยาสมุนไพรมาจนปัจจุบัน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า สงสารท่านมาก และชวนญาติโยมช่วยกันอวยพรให้ท่านหายป่วย