EP.8 ค่าของเธอเท่าไก่ตัวเดียว

ผู้ส่งเคสนี้เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ปัจจุบันเป็นผู้ นำบุญ อยู่ภาค นครหลวง สมุทรประการ ครอบครัวของลูกเริ่มเข้าวัดในปี 2527 โดยการ นำ ของน้องสาว แม่ของผู้ส่งเคสชอบวัดมาก มีความสุขและปลื้มใจ ตั้งใจว่าจะมาแต่วัดนี้ ไม่ไปทำบุญที่อื่น ตั้งแต่เริ่มเข้าวัดเกือบ 20 ปี ไม่เคยขาดการ มาบูชา ข้าวพระวันอาทิตย์ ต้นเดือนเลย วันอาทิตย์ธรรมดาก็ขาดน้อยมาก คุณแม่บอกว่าเป็นบุญใหญ่ ห้ามขาด ลูกๆ ก็ไม่เคยขาด คุณแม่บอกว่าเจอวัดพระธรรมกายแล้วโชคดี ชีวิตเมื่อก่อนอาภัพ บุญน้อย ลำบากมาก เจออู่แห่งทะเลบุญแล้วต้องทุ่มเทบุญสุดๆ จะได้ไม่ลำบากอีก เพราะกลัวความลำบาก น้องสาวของผู้ส่งเคสเป็นผู้ นำบุญ หลักของบ้าน ปัจจุบันป่วยเป็นไซนัสอักเสบ แพ้อากาศ แพ้ยุง โรคกระดูก ปวดหลัง ปวดเข่า หนักสุดคือไซนัสอักเสบในโพรงจมูกซ้าย ผ่าตัดกระดูกอ่อนในจมูกแล้ว 2 ครั้ง ล่าสุดหมอนัดผ่าตัดใหญ่ เปิดเหงือกขูดหนอง แต่ยังไม่ได้ทำเพราะหมอไม่มีคิว การรักษายังทรงอยู่ คุณแม่ของผู้ส่งเคสยังมีชีวิตอยู่ อายุ 80 ปี ผ่านเรื่องร้ายๆ มามาก ผู้ส่งเคสมีความสงสัยเกี่ยวกับชีวิตวัยเด็กที่ลำบากของคุณแม่ กรรมที่ทำให้เป็นเช่นนั้น ความสัมพันธ์กับคุณย่า (แม่เลี้ยง) สาเหตุที่ตาไม่ต้องการแม่ และวิบากกรรมของน้องสาว จึงได้กราบเรียนถามหลวงพ่อ

คุณแม่ของผู้ส่งเคสมาจากเมืองจีนแผ่นดินใหญ่ เกิดท่ามกลางค่านิยมที่ว่ามีลูกผู้หญิงไม่มีประโยชน์ เลี้ยงไปก็เปลือง โตแล้วต้องแต่งงานไปใช้นามสกุลคนอื่น พ่อแม่ของแม่รู้สึกว่าลูกผู้หญิงมีค่าสู้ไก่ตัวเมียตัวเดียวไม่ได้ เพราะไก่ยังออกไข่กินได้ แม่จึงถูกทิ้งตั้งแต่แรกเกิด ยกให้ใครก็ได้ที่อยากได้ลูกหญิง แลกแค่ไก่ตัวเมีย 1 ตัวก็ได้ มีครอบครัวหนึ่ง (แม่เลี้ยง) มาขอไปเลี้ยง ตั้งใจจะให้แต่งงานกับลูกชายตัวเองเมื่อโต คุณแม่จึงมาอยู่กับครอบครัวแม่เลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ แม่เลี้ยงเลี้ยงคุณแม่ในฐานะลูกเลี้ยงเหมือนคนรับใช้ ดุมาก คุณแม่ต้องช่วยทำงานทุกอย่างตั้งแต่ 4 ขวบ เลี้ยงน้อง ซักผ้าอ้อม บางครั้งพลัดตกบ่อน้ำจมน้ำจนพุงกลาง โชคดีมีผู้ใหญ่ช่วยทัน แต่แม่เลี้ยงก็ไม่สงสาร ให้ทำ งานเช่นเดิม อายุ 7 ขวบต้องตื่นดึกมาหุงข้าว เตรียมอาหารให้ผู้ใหญ่กิน เคยถูกหม้อข้าวต้มร้อนๆ หกราดตัวทั้งแถบ ผิวหนังหลุดติดเสื้อผ้า ปัจจุบันเป็นแผลเป็น ป่วยเป็นเดือนหายแล้วต้องทำงานตามปกติ เมื่อเตรียมอาหารให้ผู้ใหญ่แล้วถึงจะได้กิน สมัยก่อนใช้ตะเกียบ คีบกับข้าวใหม่ไม่ได้จะถูกแม่เลี้ยงฟาด ต้องกินกับข้าวค้างคืน บางครั้งพ่อเลี้ยงสงสารคีบของดีให้ แม่เลี้ยงก็ตวาดด่าพ่อเลี้ยง บางทีได้กินเพียงข้าวต้มราดน้ำเกลือ หรือข้าวต้มกับก้อนกรวดใส่เกลือ ต้องไปท้องไร่ ท้องนากับป่า ตัดฟืน ขึ้นภูเขาถอนหญ้า เข้าป่าเจอหมาป่าตัวใหญ่ดุร้าย แต่รอดมาได้ บางครั้งตกหลุมงูพิษ แต่ก็มีคนช่วยชีวิตขึ้นมาได้ ทำอะไรไม่ถูกใจแม่เลี้ยง เช่น ล้างชามทำแตก 1 ใบ ถูกฟาดด้วยด้ามตะหลิว ปลูกมันไม่ถูกวิธีถูกด้ามจอบฟาด แม่เลี้ยงลำเอียง รักลูกตัวเอง ใช้คุณแม่ทำงานหนักสารพัด เสื้อผ้าต้องใส่ของคนอื่นที่ปะแล้วปะอีก เวลานอนให้ นอนปลายเท้า ตัวงอเป็นกุ้ง ชีวิตลำบากมากจนเคยคิดฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่กลัวความลำบากและกลัวบาป แม้แม่เลี้ยงจะดุ แต่คุณแม่ได้แต่บ่นในใจ ไม่เคยเถียง ไม่เคยเกลียด คิดว่าเขาก็คงรักบ้างเพราะเลี้ยงมา 1 ปี เวลาถูกตีก็ให้ตีจนพอใจ บางครั้งนับครั้งไม่ได้ ร้องไห้ยังไม่ทันแห้งต้องเรียกแม่เลี้ยงถามงานต่อ กลัวถูกตีหนักขึ้นถ้าเหมือน งอน อายุ 18 ปี ครอบครัวแม่เลี้ยงย้ายจากเมืองจีนมาเมืองไทยขึ้นสัมเภาลำสุดท้าย คุณแม่ย้ายตามมาด้วย แม่เลี้ยงจับแต่งงานกับลูกชายที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก ทั้งที่ลูกชายมีคนชอบพออยู่แล้ว มาอยู่เมืองไทย แม่เลี้ยงเปิดร้านค้า คุณแม่ต้องช่วยค้าขาย หัดพูดไทย หากพูดไม่ได้จะถูกตี ถูกต่อย ลูกของแม่เลี้ยงจะคอยจับผิด ฟ้องแม่เลี้ยงทันที ช่วงแรกในเมืองไทยชีวิตยังลำบาก ถูกใช้ งานหนักเหมือนเดิม หมุนทั้งวันไม่ได้นั่ง คนซื้อของประจำถามว่าเลี้ยงลูกสะใภ้หรือขี้ข้า บอกแม่เลี้ยงว่าอย่าลำเอียงมาก เดี๋ยวอายุสั้น เป็นจริง แม่เลี้ยงอายุสั้น มาอยู่ไทย 1 ปี คลอดลูกใหม่ได้ 2-3 วัน เสียชีวิตตอนอายุ 41 ปี เมื่อแม่เลี้ยงเสีย ชีวิต คุณแม่ชีวิตดีขึ้น ไม่โดนดุด่า แม่เลี้ยงก็คือคุณย่าของผู้ส่งเคส คุณแม่ใช้ชีวิตกับคุณพ่อ มีลูก 7 คน เสียชีวิต 3 เหลือ 4 คน 4 คนที่เหลือมาวัดพระธรรมกายหมด 2 คนเป็นผู้ นำบุญ สร้างบารมีเต็มที่