EP.816 คุณเป็นใคร ใช่คนหรือ

ผู้ส่งเคส เริ่มเข้าวัดในปี พ.ศ. 2538 โดยมีพี่สาวและหลานสาวเป็นกัลยาณมิตรให้ ครอบครัวของหลานสาวเป็นครอบครัวธรรมกายที่มีความรักและศรัทธาในพระเดชพระคุณหลวงพ่อมาก ทำบุญทุกโครงการบุญ เป็นประธานรองหลายงานบุญใหญ่ ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกทึ่งในการทุ่มเทสร้างบุญของครอบครัวนี้อย่างมาก ผู้ส่งเคสค่อยๆ เข้าใจในการสร้างบารมีมากขึ้นเรื่อยๆ และมาวัดเกือบทุกอาทิตย์กับครอบครัวของพี่สาว

ผู้ส่งเคสมีสามีอายุมากกว่า 1 รอบ เป็นคนเจ้าชู้มาก ผู้ส่งเคสมาอยู่กับสามีตั้งแต่ตนเองอายุ 17 ปี แม้จะสาวและสวย ทั้งยังรักสามีมาก แต่เขาก็ยังพาผู้หญิงมาที่บ้าน ผู้ส่งเคสเจอเหตุการณ์แบบนี้ถึงกับแค้นมาก แต่ก็ต้องอดทนรักษาครอบครัวไว้เพื่อลูก สามียังคงเลี้ยงดู ไม่ได้ทิ้งขว้าง

ในปี พ.ศ. 2540 ผู้ส่งเคสได้ซื้อที่ดินติดถนนชยางกูล จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งเป็นที่ดินที่รักมาก ได้ปลูกบ้านไว้หนึ่งหลัง สามีก็ไปที่นั่นเป็นประจำเพื่อดูแลธุรกิจ มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นที่นี่บ่อยครั้ง สามีมักจะเห็นชายรูปร่างสูงใหญ่ ตัวดำ ไม่ใส่เสื้อ นุ่งโจงกระเบนสีแดง มือถือดาบทั้ง 2 ข้าง นั่งถลึงตาอยู่เป็นประจำในช่วงเวลา 01:00-02:00 น. ซึ่งเป็นเวลาของเขา บางครั้งตู้เสื้อผ้าก็มีเสียงปิดเปิดแทบทั้งคืน ในห้องน้ำที่ไม่มีลมเข้าก็มีเสียงขันตกบ้าง เสียงทุบประตูดังๆ บ้าง ผู้ส่งเคสเคยพาญาติที่เป็นร่างทรงไปทำพิธีเชิญเจ้าที่มาพูดคุย เพื่อให้รู้เรื่องว่าจะเอาอย่างไร ร่างทรงบอกว่าท่านชื่อพญาหงส์สุวรรณ เกิดในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นคนจังหวัดราชบุรี ถูกลูกธนูยิงตาย ศพถูกฝังไว้ตรงบริเวณที่ตั้งศาลทรงไทย ซึ่งเป็นที่เก็บสมบัติโบราณด้วย เมื่อถามว่าจะขุดศพขึ้นมาเผาได้ไหม ร่างทรงตอบว่ายังไม่ถึงเวลา ผู้ส่งเคสจึงได้สร้างพระประจำตัวให้ท่าน 1 องค์

ผู้ส่งเคสมีลูก 6 คน ลูกคนโตเป็นชาย อายุย่าง 45 ปี ยังเป็นโสด เวลาใครถามว่าทำไมไม่แต่งงาน เขาบอกว่าสงสารแม่ อยากดูแลแม่ เพราะรักแม่ ช่วงหลังๆ ที่ผู้ส่งเคสไม่ได้มาวัดพร้อมญาติ ลูกชายคนโตก็จะมาส่งที่วัด แต่ไม่เคยร่วมพิธีกรรมใดๆ เวลาเขามีเงินก็จะร่วมบุญมาตลอด

ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ระหว่างที่ลูกชายคนโตและเพื่อนอีก 10 คน ขับรถมอเตอร์ไซค์ชอปเปอร์มุ่งหน้าสู่แก่งคุดคู้ จังหวัดเลย ปกติขบวนชอปเปอร์จะมีรถตำรวจนำ แต่เที่ยวนี้ไปกันเอง พอถึงอำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี มีรถจักรยานยนต์ของชาวไร่ขับตัดหน้าขึ้นมา รถของลูกชายอยู่คันหน้าสุด หักหลบแล้วล้มลงข้างทาง แฮนด์รถข้างขวาหักทิ่มเข้าไปในปากข้างซ้าย กระแทกถึงก้านสมอง ต้องผ่าตัด 7 ชั่วโมงและพักฟื้นที่โรงพยาบาลนาน ทุกคนที่ดูอาการต่างพูดเป็นเสียงเดียวว่ามีแต่ปาฏิหาริย์เท่านั้นที่จะทำให้ฟื้นขึ้นได้ ผู้ส่งเคสพยายามสร้างบุญให้เขา ทั้งบุญเสาแก้วจารึกชื่อ องค์พระ 2 องค์ ถวายภัตตาหาร สังฆทาน ปล่อยสัตว์ ปล่อยปลา ปล่อยโค ทำทุกอย่างเพื่อเอาบุญมาช่วยให้มีชีวิตอยู่กับเราไปนานๆ ผู้ส่งเคสคอยเรียก คอยบอกเขาว่าแม่ทำบุญอะไรให้บ้าง แต่เขาไม่มีอาการตอบรับเลย เขาอยู่ได้อีกไม่ถึงเดือนก็จากไปอย่างสงบ ผู้ส่งเคสพยายามทำบุญให้ลูกชาย ทั้งบุญเลี้ยงพระ 10,000 วัด บุญสุขมานโคมไฟ บุญบันไดขาขึ้น ด้วยความคิดถึงเขามากที่สุด เพราะเขาเป็นลูกรัก ลูกชายไม่เคยมาเข้าฝันผู้ส่งเคสเลย ทั้งๆ ที่รักกันมาก แต่พ่อของเขา ถึงจะดีกันบ้างผิดใจกันบ้าง กลับฝันเห็นลูกชายว่าสุขสบายดี อยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่ใสมาก ดูหน้าตามีความสุข ผู้ส่งเคสก็ได้แต่คิดขอให้เป็นความจริง ขอให้ลูกชายมีความสุขจริงๆ

เสียลูกชายที่รักไปไม่ถึงเดือน ขณะกำลังจะตักบาตรอยู่หน้าบ้าน มีคนร้ายมากระตุกสร้อยคอหนัก 5 บาทไป ผู้ส่งเคสเสียดายพระมหาสิริราชธาตุ กรอบพญานาคที่ติดไปกับสร้อยมาก เพราะติดตัวตลอด ผู้ส่งเคสคิดว่าเขาคงขอยืมไปบูชา เพราะถ้าขอตรงๆ คงไม่ให้ ต้องใช้กำลังหักโหมไป ก็ไม่เป็นไร เผื่อคนร้ายจะกลับใจได้

พ่อของผู้ส่งเคสเป็นชาวสวนปลูกผลไม้ จังหวัดสมุทรสงคราม ท่านใจดี ไม่เคยดุด่าลูก แต่ชอบดื่มเหล้ามาก ขณะที่ผู้ส่งเคสอายุ 7 ขวบ พ่อขึ้นไปซ่อมหลังคาบ้านแล้วพลัดตกลงมา หลังจากนั้นก็เจ็บออดแอดเรื่อยมา ไม่ได้ไปหาหมอเพราะตอนนั้นรัฐบาลไม่ได้สนับสนุนค่ารักษา ต่อมาไม่นานท่านก็เสียชีวิต ทิ้งให้แม่และลูก 10 คนที่ยังเล็กอยู่เผชิญชะตากรรมตามลำพัง พ่อตายแล้วก็ไม่รู้จะมาช่วยลูกอย่างไร แม้มาหาลูกก็วิ่งหนี ไม่ยอมให้ช่วย ช่วยได้แต่อย่าให้เห็น

แม่ของผู้ส่งเคสเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง อดทน ทำบุญทำทานตามประเพณี ใจดี ใจเย็น สู่บั้นปลายชีวิต ท่านล้มในห้องน้ำ กระดูกสะโพกหัก ได้ผ่าตัด แต่กลับมาอยู่บ้านไม่ถึงเดือน แผลแตกและเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2530 อายุได้ 76 ปี

ตั้งแต่เด็กจนโต ผู้ส่งเคสมักมีเรื่องเกี่ยวกับทรงเจ้าเข้าผีอยู่เสมอ รู้จักร่างทรงชื่อป้าบุญล้อม นับถือมาตั้งแต่จำความได้ เป็นร่างทรงที่ทำนายแม่น ยามดีร้ายก็ได้พึ่งพาตลอด ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าตัวเองตกอยู่ในโลกของเจ้าพ่อเจ้าแม่มานาน จนบางครั้งหลงไปว่าท่านช่วยได้บ้าง แต่เมื่อเข้าวัดแล้วก็อยากถือพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งสูงสุด ด้วยความคุ้นเคย เมื่อมีปัญหาชีวิต ก็มักแสวงหาที่พึ่ง จึงหันกลับไปพึ่งร่างทรงองค์เจ้าเหมือนเดิม แต่ผู้ส่งเคสอยากสร้างบารมีติดตามคุณครูไม่ใหญ่ไปทุกภพทุกชาติ ภพชาติต่อไปขอมีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งอย่างเดียว

ครั้งหนึ่งผู้ส่งเคสได้ขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่อุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุย ตอนนั้นยังรักสวยรักงาม แม้ถือศีล 8 ก็ยังนำเครื่องสำอางไปด้วย แต่พอลงจากนั่งสมาธิมาถึงที่พัก พบว่าดินสอเขียนคิ้วถูกหัก เครื่องสำอางชิ้นอื่นถูกละเลง เหมือนมีคนมาเล่น ทั้งๆ ที่ล็อคห้องไว้และไม่มีใครเข้ามาได้ ถามเจ้าหน้าที่ก็ได้คำตอบว่ารุ่นก่อนก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้เหมือนกัน แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นฝีมือของคุณแคแสดที่คอยเป็นกัลยาณมิตรให้นักปฏิบัติธรรมสำรวมในศีลหรือไม่

(หมายเหตุ: เนื้อเรื่องมีความยาวประมาณ 2,500 อักษรไทย)