EP.272 เจ้าหญิงนิทรา

ผู้ส่งเคสเล่าถึงครอบครัวของตนเองว่าคุณพ่อและคุณแม่มีบุตรธิดารวม 4 คน ท่านทั้งสองเป็นผู้มีใจบุญ ชอบทำบุญทำทานทุกรูปแบบ คุณพ่อเป็นผู้ดูแลกิจการธุรกิจเม็ดพลาสติกของครอบครัว ซึ่งดำเนินไปได้อย่างราบรื่นด้วยความสามารถในการทำงานและการหมุนเงินของคุณพ่อ ชีวิตครอบครัวที่เคยราบรื่นได้เปลี่ยนแปลงไปหลังจากเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก ผู้ส่งเคสซึ่งขณะนั้นอายุ 25 ปี และกำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 3 ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง พร้อมด้วยน้องๆ ทั้ง 3 คนที่ยังเรียนไม่จบ ได้เผชิญความสูญเสียครั้งใหญ่ ทั้งหมดต้องเข้ามาร่วมกันดูแลกิจการต่อจากคุณพ่อคุณแม่ พร้อมทั้งรับภาระหนี้สินจำนวนมาก ทั้งเงินเบิกเกินบัญชีธนาคารและเงินที่คุณพ่อเล่นแชร์ไว้หลายวง

เหตุการณ์เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2541 ซึ่งตรงกับวันตรุษจีน คุณพ่อ คุณแม่ และญาติฝ่ายคุณพ่อ ได้ร่วมเดินทางไปท่องเที่ยวกับทัวร์ที่เกาะกูด จังหวัดตราด คุณพ่อเล่าว่าในเช้าวันที่ 30 มกราคม มีกำหนดการสำหรับโปรแกรมดำน้ำดูปะการัง มีการสาธิตวิธีการใช้อุปกรณ์ดำน้ำ ซึ่งทุกคนต้องทำตาม การสาธิตจัดขึ้นบริเวณชายหาดที่มีความลึกเพียงแค่ระดับเอว ในขณะที่ทุกคนกำลังก้มลงมองผิวน้ำ คุณแม่ของผู้ส่งเคสก็ได้ก้มลงมองน้ำเช่นกัน ทว่า คุณแม่กลับขาดอากาศหายใจและจมลงไปในน้ำ โดยไม่มีใครทันได้สังเกตเห็น กว่าจะมีคนเห็น คุณแม่ก็ได้ลอยอยู่ในน้ำอย่างผิดปกติ ทุกคนรีบช่วยคุณแม่ขึ้นจากน้ำ และพยายามปั๊มหัวใจแต่ก็ไม่เป็นผล

คุณแม่ถูกนำตัวขึ้นฝั่งที่จังหวัดตราด โดยมีคุณพ่อนั่งไปด้วย แพทย์แจ้งคุณพ่อว่าโอกาสที่คุณแม่จะฟื้นนั้นมีน้อยมาก คุณพ่อจึงตัดสินใจเช่าเฮลิคอปเตอร์เพื่อนำคุณแม่ส่งต่อไปยังโรงพยาบาลกรุงเทพฯ ที่นั่น แพทย์วินิจฉัยว่าสมองของคุณแม่ตายไปบางส่วน คุณแม่ไม่สามารถพูดได้ ต้องเจาะคอเพื่อให้อาหาร และใช้สายยางทางจมูกในการรับอาหาร ท่านไม่รับรู้อะไรเลย และไม่สามารถขยับแขนขาได้ นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา คุณแม่ก็นอนป่วยเป็นเจ้าหญิงนิทราจนถึงปัจจุบัน

ประมาณ 10 เดือนหลังจากคุณแม่ป่วยเป็นเจ้าหญิงนิทรา คือในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2541 คุณพ่อก็เริ่มมีอาการผิดปกติ โดยมีอาการเพ้อ พูดคนเดียว ญาติได้พาคุณพ่อส่งโรงพยาบาลธนบุรี แพทย์ได้ตรวจร่างกายแต่ไม่พบความผิดปกติใดๆ มีเพียงอาการเจ็บคอ ทานอาหารไม่ได้ และอาการปวดหัวเข่าข้างขวาโดยไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด

คืนหนึ่ง ผู้ส่งเคสได้อยู่เฝ้าคุณพ่อที่โรงพยาบาล เวลาประมาณ 22:00-23:00 น. คุณพ่อเริ่มมีอาการเพ้อหนักขึ้น พูดจาเหลวไหล มองเพดาน พูดกับใครก็ไม่ทราบ และไม่ยอมนอน พยาบาลได้ให้ยานอนหลับคุณพ่อทาน 1 เม็ด ประมาณเที่ยงคืน หลังจากทานยา คุณพ่อก็ยังไม่หลับ แต่อาการเพ้อยิ่งหนักขึ้น ท่านลุกจากเตียง เดินวนรอบห้อง และพูดเสียงดังจนผู้ส่งเคสไม่สามารถดูแลท่านได้ พยาบาลคนเดิมจึงนำยานอนหลับมาฉีดให้คุณพ่ออีก 1 เข็ม เวลาขณะนั้นประมาณ 5:00 น. คุณพ่อจึงหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น พยาบาลคนเดิมได้มาปลุกผู้ส่งเคสให้ตื่นเพื่อดูคุณพ่อ ผู้ส่งเคสตกใจมากเมื่อพบว่าร่างกายของคุณพ่อแข็งและเย็น ท่านเสียชีวิตไปแล้ว โดยไม่ทราบสาเหตุที่ชัดเจน

ผู้ส่งเคสเสียคุณพ่อไปในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ในปีนั้นทั้งปีมีแต่เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้น คุณแม่เป็นอัมพาต และคุณพ่อก็เสียชีวิต นอกจากนี้ ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ค่าเงินบาทก็อ่อนตัวลงอย่างมาก ทำให้ธุรกิจของครอบครัวที่ขาดผู้ดูแลหลักอย่างคุณพ่อต้องได้รับผลกระทบอย่างหนัก

ในช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัยรามคำแหง ผู้ส่งเคสมีเพื่อนรุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งนับถือเจ้าแม่กวนอิมและมีความสามารถในการทรงเจ้าได้ เวลาที่เธอทรงเจ้า จะมีเรื่องราวต่างๆ เข้ามา และหากใครมีคำถามอะไร เธอก็สามารถตอบได้ทั้งหมดและถูกต้องด้วย เพื่อนรุ่นน้องคนนี้ได้ชักชวนผู้ส่งเคสและเพื่อนรวม 4 คน ให้ไปช่วยกันสร้างตำหนักเจ้าแม่กวนอิมที่ปากช่อง จังหวัดโคราช เธอต้องการคน 8 คน เพื่อร่วมกันสร้างตำหนัก โดยการนั่งสมาธิและจัดหาทุนในการก่อสร้าง แต่หาได้เพียง 4 คน คือผู้ส่งเคสและเพื่อนอีก 3 คนที่เรียนด้วยกัน ในครั้งนั้น มีการสาบานร่วมกัน โดยมีเพื่อนรุ่นน้องคนนี้เป็นผู้นำ คำสาบานคือ หากใครแยกตัวออกจากกลุ่ม ขอให้มีอันเป็นไปต่างๆ นานา

ต่อมา คุณแม่ของเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มป่วยเป็นโรคมะเร็ง แต่ก็หายได้เพราะเพื่อนรุ่นน้องคนนี้ใช้พลังจิตช่วยไว้ ส่วนคุณแม่ของเพื่อนอีกคนหนึ่งเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปากมดลูก สำหรับผู้ส่งเคสเอง ถือว่าต้องเผชิญกับสภาวะที่หนักที่สุดในชีวิต