EP.817 เกือบได้เป็นเจ้าพ่อ

ผู้ส่งเคส เป็นลูกชายคนที่ 3 จากทั้งหมด 5 คนในครอบครัวเชื้อสายจีน คุณพ่อของท่านเริ่มต้นจากความว่างเปล่า จบเพียงชั้น ป.4 เริ่มแรกช่วยพี่ชายคนโตแบกข้าวสาร เป็นแรงงานที่ถูกใช้งานอย่างหนัก ต่อมาคุณพ่อแยกตัวออกมาค้าขายข้าวสารและรำข้าวด้วยตนเอง ด้วยความขยัน อดทน และเก่งในการค้าขาย คุณพ่อจึงสร้างฐานะได้อย่างรวดเร็ว ตั้งตัวได้ตั้งแต่อายุเพียง 26 ปี คุณพ่อมีเพื่อนฝูงและผู้หลักผู้ใหญ่รักใคร่เมตตา เป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา ยุติธรรม ชอบช่วยเหลือผู้อื่นทั้งที่รู้จักและไม่รู้จัก ทำให้กิจการเจริญก้าวหน้าอย่างมาก มีทั้งโรงงาน โกดัง ท่าเรือ และที่ดินกว่า 100 ไร่

ธุรกิจของคุณพ่อไม่ได้หยุดอยู่แค่ข้าวสาร แต่ยังขยายไปทำเหมืองแร่, ธุรกิจประกันภัย, โรงงานยาง, เสื้อผ้าทหาร, และค้าเหล็ก คุณครูไม่ใหญ่กล่าวเสริมว่า เริ่มต้นจากจับกังก็รวยได้ หรือจนก็ได้ ขึ้นอยู่กับการสร้างทานบารมี คุณพ่อเป็นคนเชื่อคนง่ายและไว้ใจเพื่อนมาก เมื่อมีการเสนอให้ร่วมหุ้น คุณพ่อไม่ได้อ่านเอกสารอย่างละเอียด จึงถูกเพื่อนโกงจนเกือบจะล้มละลาย แม้จะประสบวิกฤตครั้งใหญ่ แต่คุณพ่อก็ไม่ย่อท้อ ถือคติว่ายังมีชีวิตอยู่ก็สร้างใหม่ได้ ท่านย้ายไปเริ่มต้นใหม่ในต่างจังหวัด สร้างโรงงานรับซื้อและแปรรูปพืชไร่ ทำงานหนักจนธุรกิจกลับมาตั้งตัวได้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว โรงงานของคุณพ่อถูกโจรปล้นอีกครั้ง แต่ไม่มีใครเป็นอันตราย

กิจการไปได้ดีจนกระทั่งผู้ส่งเคสเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น ในวันหนึ่ง คุณพ่อถูกกลุ่มมือปืนบุกเข้าไปยิงด้วยอาวุธสงครามเสียชีวิตที่โรงงาน งานศพของคุณพ่อมีผู้คนหลั่งไหลมาร่วมงานอย่างล้นหลาม สมุดรายชื่อยาวเหยียด เงินช่วยเหลือก็กองเป็นเข่ง แต่หลังงานศพผ่านพ้นไป ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือคุณแม่และผู้ส่งเคสเลย แม้แต่คนที่คุณพ่อเคยมีบุญคุณด้วยก็บอกว่าเมื่อคุณพ่อตายแล้วทุกอย่างก็จบกัน พี่ชายคนโตของคุณพ่อที่อาสาดูแลเงินช่วยงานศพก็ไม่เคยให้เงินก้อนนั้นแก่ครอบครัว ส่วนพี่ชายคนรองของคุณพ่ออ้างว่าจะดูแลโรงงานชั่วคราว แต่ภายในไม่ถึง 3 เดือน พวกเขาก็กวาดพืชผล วัตถุดิบ และทรัพย์สินในโรงงานไปจนเกือบหมด เงินในธนาคารก็เบิกไปจนเกลี้ยง ยังทิ้งหนี้สินให้คุณแม่และผู้ส่งเคสรับผิดชอบ ครอบครัวเหลือเพียงโรงงานและที่ดินพันกว่าไร่ที่ยังเป็นกรรมสิทธิ์

ผู้ส่งเคสปรารถนาให้ผู้ผดุงความยุติธรรมเข้ามาช่วยเหลือ แต่ความโลภครอบงำพี่ชายคนรองของคุณพ่อ เขาต้องการทุกอย่าง วันหนึ่ง คุณแม่กลับไปดูโรงงาน พี่ชายคุณพ่อเรียกเข้าไปคุยในออฟฟิศ แล้วสั่งให้ลูกน้องควักปืนมาขู่บังคับให้คุณแม่เซ็นโอนกรรมสิทธิ์โรงงานและที่ดินพันกว่าไร่ โดยขู่ว่าจะยิงทิ้งหากไม่ยอม คุณแม่ตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะยอมตายแต่ไม่ยอมเซ็น เพื่อรักษาที่ดินทำกินไว้ให้ลูก พี่ชายคุณพ่อจึงยอมล่าถอยไป หลังรอดชีวิต คุณแม่ต้องจัดการภาระหนี้สินที่พี่ชายคุณพ่อก่อไว้ ทำให้ต้องขายทรัพย์สินที่ดินจนเกือบหมด เหลือเพียงโรงงานและบ้านพร้อมที่ดินในกรุงเทพฯ ในช่วงเวลาเดียวกัน ท่าเรือของคุณพ่อก็ถูกยึดโกงไป คุณแม่และผู้ส่งเคสต้องช่วยกันทำโรงงานต่อท่ามกลางความหวาดกลัว เพราะมีข่าวขู่ฆ่าจากผู้มีอิทธิพลอยู่เสมอ และยังถูกกลั่นแกล้งใส่ร้ายจากคนท้องถิ่นและคู่แข่งโรงงานจำนวนมากที่เคยได้รับการช่วยเหลือจากคุณพ่อ พวกเขาถูกดูถูกว่าคงไปไม่รอด แต่คุณแม่ไม่ยอมแพ้ อดทนต่อสู้ และไม่ขอความช่วยเหลือจากใครเพราะรู้ว่าคงไม่ได้

เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้ผู้ส่งเคสมีจิตใจแข็งกระด้าง พร้อมต่อสู้กับทุกสิ่งทุกคน ต้องพกปืนและอาวุธตลอดเวลา ในใจเต็มไปด้วยความแค้นอย่างแรงกล้า ต้องการล้างแค้นให้คุณพ่อ ฆ่าล้างทุกคนที่มีส่วนรู้เห็น เขาเตรียมการอย่างเงียบๆ โดยที่ครอบครัวไม่รู้ แต่มีผู้หนึ่งรู้ ต่อมาผู้ส่งเคสมีโอกาสไปกราบพระเกจิรูปหนึ่งในป่า เมื่อเงยหน้าขึ้น พระเกจิพูดกับเขาว่า ขอให้ละความพยาบาทอาฆาตเสีย ในขณะนั้น ใจของเขาสงบมาก จึงรับปากท่าน เมื่อกลับถึงบ้าน เขาโมโหตัวเองที่รับปากพระเกจิไป ทั้งที่ความแค้นยังมีอยู่มาก แต่เมื่อให้สัจจะไว้กับพระแล้ว ก็ต้องรักษาคำพูด คุณครูไม่ใหญ่กล่าวเสริมว่า คนดีต้องได้ดี คนเลวต้องได้รับกรรม ภายใต้ฟ้านี้มีกฎแห่งกรรม ไม่นานหลังจากนั้น ผู้ส่งเคสได้รับข่าวว่ามือปืนเหล่านั้นถูกตำรวจยิงตายบ้าง ติดคุกถูกซ้อมบ้าง ส่วนผู้บงการสั่งฆ่าคุณพ่อเกิดอุบัติเหตุพิการครึ่งตัวเดินไม่ได้ตลอดชีวิต อีกทั้งยังไปมีชู้กับลูกน้องและโกงทรัพย์สินหนีตามกันไป ทิ้งลูกไว้ เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ส่งเคสระลึกได้ว่าโชคดีที่ไม่ต้องทำบาป และคิดว่าเป็นกรรมสนองที่ทรมานยิ่งกว่าความตาย

หลังเหตุการณ์นี้ ผู้ส่งเคสมีความคิดต้องการเป็นผู้มีอิทธิพล อยากเป็นเจ้าพ่อ และโอกาสก็เข้ามา เพราะได้รับการสนับสนุนจากผู้ใหญ่ ข้าราชการ นักเลง มือปืน ทำให้มีพวกพ้องมากขึ้น ในช่วงเวลาเดียวกัน เขาได้เข้ากลุ่มเรียนภาษาอังกฤษ ปกติเขาเป็นคนสุภาพ อ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่ที่ดี ยิ้มง่าย คุยง่าย เข้ากับคนง่าย อาจารย์สอนภาษาชอบเขามาก เมื่ออาจารย์ให้ลองสมัครสอบชิงทุนนักเรียนระหว่างประเทศ เขาไม่สนใจเพราะได้เลือกทางเดินจะเป็นเจ้าพ่อแล้ว แต่อาจารย์รบเร้า เขาจึงทำตามอย่างเสียไม่ได้ และตั้งสัจจะกับตัวเองว่าถ้าสอบได้จริง จะเลิกคิดเป็นเจ้าพ่อ ปิดโรงงาน แล้วไปเรียนต่อต่างประเทศทันที ในตอนนั้นเขาไม่คิดว่าจะสอบได้เลย มั่นใจ 1000% ว่าไม่ผ่าน แต่เขากลับสอบผ่านได้อย่างเหลือเชื่อ เขาถึงกับอึ้งปนเสียใจเพราะไม่อยากไป แต่ก็ต้องไปตามสัจจะ ยอมยุติทุกอย่างและบินไปเรียนต่อที่อเมริกา คุณครูไม่ใหญ่ชี้ว่า นี่คือเพราะคำของครู เขาต้องทำงานระหว่างเรียนเพื่อหาเงินใช้จ่ายเอง เขาไปทำงานในบ่อนคาสิโน การงานเจริญก้าวหน้ามาก ทั้งที่เป็นคนไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ และไม่ชอบเล่นการพนัน เมื่อเก็บเงินได้ ก็ลาออกมาเปิดร้านอาหารไทย ต่อมาขายร้านอาหารแล้วกลับประเทศไทยเพราะห่วงคุณแม่และจะไปไหว้สุสานคุณพ่อ

หลังจากนั้นผู้ส่งเคสก็เริ่มปฏิบัติสมาธิ ทำบุญทุกอย่างมานับ 10 ปี อุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้คุณพ่อเสมอมาจนถึงทุกวันนี้ วันหนึ่งขณะนั่งสมาธิ เขาเห็นคุณพ่อมาปรากฏชัดเจนมาก ใส่ชุดขาว ผิวพรรณผ่องใส มีแสงขาวนวลรอบกาย และพูดว่า ขอบใจมาก แล้วก็หายไป ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยเห็นคุณพ่ออีก ชีวิตของผู้ส่งเคสยังคงถูกขู่ฆ่า ถูกจี้ตัว ถูกดักยิง แต่ก็รอดตายแคล้วคลาดมาหลายครั้ง ขณะเดียวกันชีวิตก็ขึ้นๆ ลงๆ ประสบความล้มเหลวในหลายเรื่อง ทั้งที่ทำบุญใส่บาตรทุกวัน รักษาศีล 5 ถืออุโบสถศีลทุกวันพระ และบริจาคกว่า 60 ครั้ง สวดมนต์ นั่งสมาธิ อุทิศส่วนกุศล แผ่เมตตาทุกวัน คนอื่นเห็นเขาก็คิดว่ามีความสุข แต่ความจริงมีแต่ความผิดหวัง เคยมีพระรูปหนึ่งดูดวงชะตา บอกว่าเป็นดวงล้มเหลวทุกอย่าง ทำคุณคนไม่ขึ้น ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าเมื่อให้คำปรึกษา ชี้แนะ ช่วยเหลือใครมักสำเร็จ แต่ตัวเองกลับผิดพลาดไปหมด จึงคิดว่าความดีอาจช่วยตัวเองไม่ได้ ต้องใช้ใจที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะชนะ นำมาสู่คำถามต่างๆ ที่ผู้ส่งเคสถาม คุณครูไม่ใหญ่