EP.820 ไม่ได้เจตนา

ผู้ส่งเคส เป็นชาวจังหวัดอุบลราชธานีโดยกำเนิด เป็นลูกคนที่ 9 ในบรรดาพี่น้อง 10 คน ในวัยเด็ก คุณแม่ชอบพาไปทำบุญที่วัดใกล้บ้านบ่อยๆ และสอนให้ตักอาหารที่ดีที่สุดถวายพระก่อน เมื่ออายุประมาณ 6 ขวบ ผู้ส่งเคสเคยมองเงาตัวเองในกระจกแล้วสงสัยว่าตัวเองเป็นใคร มาจากไหน และคนอื่นเป็นมาอย่างไร เมื่อเข้าเรียนมัธยมที่กรุงเทพฯ จึงไม่ค่อยได้ไปวัด แต่หันไปสนใจเรื่องการเมือง อยากให้สังคมอยู่เย็นเป็นสุข ผู้คนไม่เบียดเบียนกัน พอเข้ามหาวิทยาลัย ก็เข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองของนักศึกษาเกือบทุกครั้ง

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นจากความสนใจในกิจกรรมทางการเมืองอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในช่วงเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ที่มีการชุมนุมใหญ่ของนักศึกษาและประชาชน ผู้ส่งเคสได้เข้าร่วมในเหตุการณ์นี้และถูกจับกุม ขณะนั้นกำลังศึกษาแพทย์ปี 4 หลังจากพี่สาวได้ประกันตัวออกมา ผู้ส่งเคสก็ตัดสินใจไปแสวงหาความวิเวก เข้าป่า เพื่อตามหาสังคมในอุดมคติ ในป่านั้น ผู้ส่งเคสรับหน้าที่อยู่ในหน่วยแพทย์ มีหน้าที่หลักคือการรักษาคนไข้ และบางครั้งก็ต้องออกไปล่าสัตว์ป่ามาเป็นอาหาร เพราะไม่มีร้านอาหาร

ใช้ชีวิตอยู่ในป่าเป็นเวลา 2 ปีครึ่ง แต่ก็ยังไม่พบสังคมในอุดมคติอย่างที่หวัง กลับพบแต่กิเลสของผู้คน จึงกลับมาศึกษาต่อคณะแพทยศาสตร์อีก 2 ปีจนจบการศึกษา

ในช่วงเวลานั้น ผู้ส่งเคสได้รู้จักกับภรรยาครั้งแรกเมื่อปี 2518 ภรรยาเป็นเพื่อนของน้องสาว และได้มาที่บ้านของผู้ส่งเคส เมื่อแรกเห็น ภรรยา ผู้ส่งเคสรู้สึกขนลุก ชอบและประทับใจมาก แต่ก็เก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจ ขณะนั้นผู้ส่งเคสยังเรียนอยู่ มศ. 4 และภรรยาเองก็สนใจกิจกรรมการเมืองเช่นกัน ได้ร่วมเคลื่อนไหวทางการเมืองอย่างต่อเนื่อง จนตัดสินใจเข้าร่วมองค์กรจัดตั้งระดับเยาวชนของกลุ่มการเมืองกลุ่มหนึ่ง จากนั้นก็ไม่ยอมกลับบ้าน ไม่ไปเรียนหนังสือ ยอมไปทำงานในโรงงานเป็นกรรมกรเพื่อจัดตั้งกรรมกร เตรียมการปฏิวัติ

ในเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 ภรรยาก็อยู่ในเหตุการณ์ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และถูกจับพร้อมกับนักศึกษาและประชาชนกว่า 4,000 คน ถูกขังอยู่ 6 เดือนจึงได้รับการปล่อยตัว หลังจากนั้นไม่นาน ภรรยาก็ไปแสวงหาความวิเวก เข้าป่าเช่นเดียวกัน แม้จะอยู่คนละเขตกับผู้ส่งเคส ใช้ชีวิตอยู่ในป่า 4 ปี จึงออกมาเพื่อร่วมพัฒนาชาติตามนโยบายรัฐบาลในสมัยนั้น หลังจากนั้น ภรรยาก็มาสอบเทียบ มศ. 5 และสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับผู้ส่งเคส โดยผู้ส่งเคสช่วยติวให้ ในระหว่างที่ติวให้กัน ก็ยิ่งสนิทสนม จากความห่วงใยก็พัฒนาเป็นความรัก ด้วยความที่มีประสบการณ์ชีวิตคล้ายคลึงกัน ทั้งสองจึงตัดสินใจแต่งงานกันในปี 2526

ในปี 2525 หลังจากออกจากป่า ผู้ส่งเคสได้ชวนภรรยาไปฝึกสมาธิแบบ TM เห็นว่าเป็นวิธีฝึกจิตที่สามารถวัดผลได้ด้วยเครื่องมือทางการแพทย์ สามารถวัดคลื่นสมองได้ และช่วยรักษาโรคบางอย่างได้ เช่น โรคไมเกรน ผู้ส่งเคสเองกำลังเป็นโรคไมเกรนอยู่พอดีจึงอยากพิสูจน์ ซึ่งก็ได้ผลจริง

จากการฝึกสมาธิแบบโยคีนี้เอง ทั้งสองจึงมีโอกาสได้พบ คุณครูไม่ใหญ่ ซึ่งได้ไปเยี่ยมเยือนลูกศิษย์ที่สำนักงานของ TM ในปี 2525 ครั้งแรกที่เห็น คุณครูไม่ใหญ่ สมาชิก TM ได้นั่งลงพนมมือไหว้ ผู้ส่งเคสรู้สึกแปลกใจมาก เพราะไม่เคยเห็นคนนอบน้อมต่อพระเช่นนี้ ทั้งที่อยู่ในเขตเมืองหรือนอกเขตวัด ได้ฟังธรรมจาก คุณครูไม่ใหญ่ รู้สึกว่าเข้าใจง่าย แม้ในสิ่งที่ยากต่อการอธิบาย ซึ่งเป็นข้อสงสัยในใจมานาน ผู้ส่งเคสคิดว่า คุณครูไม่ใหญ่ คงพบสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตจึงบวชไม่สึก ด้วยความที่ไม่เคยศึกษาพระพุทธศาสนาอย่างจริงจังมาก่อน เมื่อได้ฟัง คุณครูไม่ใหญ่ จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาเป็นอย่างมาก และไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงเคารพ คุณครูไม่ใหญ่ มาก

หลังจากนั้น ลูกและภรรยาจึงได้เข้าวัดปฏิบัติธรรมที่วัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อปี 2525 รู้สึกประทับใจมาก ในตอนนั้นผู้ส่งเคสได้ยินเสียงของพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัตตชีโว ก็รู้สึกคุ้นเคยมากเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ทั้งๆ ที่เพิ่งมาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรก

ในปี 2528 ผู้ส่งเคสได้บวชธรรมทายาท รุ่น 13 หลังจากสึกออกมา ก็มีโอกาสไปปฏิบัติธรรมที่ดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่ หลังจากการปฏิบัติธรรมครั้งนั้น จึงกลับมาเปิดศูนย์กัลยาณมิตร จังหวัดอุบลราชธานี และได้สร้างบารมีอย่างเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ตามที่พระเดชพระคุณ คุณครูไม่ใหญ่ ได้ชี้แนะ

ผู้ส่งเคสได้เริ่มจัดรถครั้งแรกจากอุบลราชธานีมาวัดพระธรรมกายในปี 2528 เพื่อร่วมงานมาฆบูชา ต่อมาก็มาร่วมพิธีบูชาข้าวพระทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนและงานบุญต่างๆ ของวัดอย่างสม่ำเสมอ ในช่วงแรกๆ สาธุชนออกค่ารถส่วนหนึ่ง ส่วนที่เหลือผู้ส่งเคสออกให้ทั้งหมดบ้าง บางครั้งก็เบิกค่ารถจากทางวัด แต่ตั้งแต่ปี 2544 ผู้ส่งเคสก็ทำหน้าที่ชักชวนสาธุชนให้ได้สร้างบุญอย่างเต็มที่ โดยให้สาธุชนออกค่ารถเองทั้งหมด นับเป็นจังหวัดแรกของภาคอีสานที่ไม่ได้เบิกค่ารถเลย

ผู้ส่งเคสได้ทำบุญทุกบุญของวัด ตั้งแต่ซื้อที่ดิน 2,000 ไร่ สร้างพระธรรมกายประจำตัว และชวนคนอื่นสร้างพระธรรมกายประจำตัวรวมแล้วกว่า 10,000 องค์ ทั้งผู้ส่งเคสและภรรยาตั้งใจจะสั่งสมบารมีร่วมกับหมู่คณะจนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม

เคยมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับผู้ส่งเคส ในปี 2540 เกิดเป็นไส้ติ่งอักเสบอย่างกะทันหัน ต้องขับรถไปโรงพยาบาลในตัวจังหวัด ซึ่งห่างออกไปถึง 50 กม. ได้รับการผ่าตัดในคืนนั้น วันรุ่งขึ้นขับรถกลับบ้านได้และหายเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ อีกเหตุการณ์หนึ่ง ในเดือนกุมภาพันธ์ 2542 ขณะที่ผู้ส่งเคสและภรรยาไปทำหน้าที่ผู้นำบุญที่จังหวัดสุรินทร์เสร็จแล้ว กำลังขับรถกลับบ้านที่อุบลราชธานี เวลาประมาณ 23:30 น. มีคนนั่งรถมอเตอร์ไซค์ขับสวนทางมาแล้วใช้ปืนยิงมาที่รถของผู้ส่งเคส กระสุนพลาดเป้าไปถูกขอบกระจกรถด้านคนขับซึ่งเป็นเหล็ก ทำให้รอดปลอดภัยมาได้ ผู้ส่งเคสและภรรยางงมากจนถึงปัจจุบันว่าทำไมจึงถูกยิง เพราะไม่เคยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับใคร

เตี่ยของภรรยาได้ตามผู้ส่งเคสมาสร้างบารมีที่วัดพระธรรมกายอย่างสม่ำเสมอ รวมทั้งทำบุญเศรษฐีถาวรตลอด ไม่เคยขาดเลย ก่อนล้มป่วยไม่นาน เตี่ยได้สั่งไว้ว่า เมื่อตายแล้วให้นำเงิน 500,000 บาทไปทำบุญที่วัดพระธรรมกาย และอีก 500,000 บาทไปบริจาคให้มูลนิธิป่อเต็กตึ๊ง ภรรยาจึงบอกเตี่ยว่า ทำตอนมีชีวิตอยู่จะได้บุญมากกว่า เตี่ยจึงทำบุญองค์พระแกนกลาง 4 องค์ และบูชาธรรมพระมงคลเทพมุนี ต่อมาเตี่ยของภรรยาล้มป่วยเป็นอัมพาตอยู่ 6 เดือนจึงเสียชีวิตที่บ้าน อายุได้ 87 ปี ลูกและภรรยาบอกให้หมอถอดเครื่องช่วยหายใจออก เพราะเห็นว่าหากใช้ต่อไปจะเป็นการทรมาน เตี่ยมีโอกาสฟื้นน้อยมาก เมื่อถอดเครื่องช่วยหายใจแล้ว เตี่ยก็ยังหายใจเองได้ประมาณ 6 ชั่วโมง จึงเริ่มมีอาการหอบ ผู้ส่งเคสรู้ว่าเตี่ยใกล้เสียชีวิต จึงบอกภรรยาและน้องสาวภรรยาให้ช่วยกันนำศึกชิงภพ ได้บอกให้เตี่ย นึกถึงบุญที่เคยทำและนึกถึงพระที่กลางท้อง สักครู่เตี่ยก็พยายามยกมือเหมือนจะไหว้ แต่ยกไม่ขึ้น ภรรยาและลูกจึงช่วยจับมือไหว้ เตี่ยจากไปด้วย 3 เฮือกเบาๆ ท่ามกลางเสียงเฮของภรรยาที่มั่นใจว่าเตี่ยไปดีแล้ว

อาม่าของภรรยาเป็นคนใจบุญ ทำบุญทั้งตามประเพณีจีน เช่น กินเจ และทำบุญในพระพุทธศาสนา ชอบนั่งสมาธิ เป็นคนขยัน เมื่อมีเงินก็หยุดงานไปปฏิบัติธรรมที่วัด เสียชีวิตเมื่ออายุได้ 96 ปี พี่สาวคนโตของภรรยามีอาชีพทำฟาร์มหมู ฟาร์มไก่ ฟาร์มนก ต่อมาในปี 2541 ได้ร่วมบุญสร้างเสาเข็มมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี 1 ต้น ตามคำชวนของผู้ส่งเคส ในเวลาต่อมาได้ล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งปอด แล้วลามขึ้นสมอง ทำให้เป็นอัมพาต ลักษณะเดียวกับเตี่ย เสียชีวิตเมื่อปี 2544 อายุได้ 63 ปี

จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามกราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่