EP.839 รอยต่อภพ

ผู้ส่งเคสเป็นชายวัย 58 ปี เกิดในครอบครัวชาวจีน มีพี่น้อง 8 คน เป็นหลานชายคนแรกที่คุณย่ารักมากเป็นพิเศษ ครอบครัวมีธุรกิจทอผ้าขาวม้าด้วยมือแต่ต้องซบเซาลงด้วยความยากจน ชีวิตของเขาไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบแต่เต็มไปด้วยหนามกุหลาบที่ต้องใช้ความอดทนก้าวข้ามไป ในวัย 14 ปี เขาต้องประสบเหตุไฟไหม้บ้านครั้งใหญ่ที่สวนมะลิ กรุงเทพฯ ทำให้ครอบครัวหมดเนื้อหมดตัวและต้องพลัดพรากจากน้องสาวคนเล็กที่ยกให้เศรษฐีไปเลี้ยง ชีวิตลำบาก ต้องออกจากโรงเรียนแต่เช้าเพื่อช่วยพ่อแม่ทำงาน แต่ด้วยความพยายาม อดทน และซื่อสัตย์ ทำให้เขากล้ากระโดดในชีวิต จากเด็กจบ ป.4 ที่ภาษาอังกฤษไม่แข็งแรง เขาสามารถพัฒนาตนเองจนได้เป็นหัวหน้าฝ่ายส่งออก เป็นกำลังหลักของครอบครัว ต่อมาได้เริ่มธุรกิจของตัวเองแต่ก็ประสบปัญหาล้มละลาย ก่อนจะร่วมทุนกับพี่น้องและพี่เขยที่ขอนแก่น สร้างฐานะได้อีกครั้ง แต่ก็ต้องประสบปัญหาความขัดแย้งทางธุรกิจกับพี่เขยถึงขั้นตัดญาติ ในปี พ.ศ. 2539 เขาได้พบหมู่คณะและเริ่มต้นสร้างบารมี ได้ร่วมบุญใหญ่ ยกค้ำฟ้า สร้างพระ ทำบุญศูนย์กัลยาณมิตร และได้บวชสามเณรแก้ว ซึ่งได้รับไตรพระราชทาน และได้บวชธรรมทายาทอีกครั้ง แม้ชีวิตจะมีการถูกรถชนจนขาหัก แต่ด้วยบารมีธรรมเขาก็ได้รับความช่วยเหลือและไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรง ปัจจุบันผู้ส่งเคสเป็นประธานศูนย์กัลยาณมิตรขอนแก่น และเร่งสร้างบารมีอย่างเต็มกำลัง โดยตั้งใจจะสร้างบารมีไปกับหลวงพ่อและหมู่คณะจนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม

ผู้ส่งเคสเล่าว่าเกียรติยศ ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายในปัจจุบัน คือการได้บวชอยู่ภายใต้ร่มเงาความอุปถัมภ์ของคุณครูไม่ใหญ่ เขาเคยบวชสามเณรแก้วร่วมกับคนกว่าหมื่นคนและเป็นหนึ่งในสองคนเท่านั้นที่ได้รับไตรพระราชทาน ซึ่งเป็นความภูมิใจอย่างยิ่ง เขารู้สึกเสียดายที่มาพบหมู่คณะช้าไปนิด แต่ก็เป็นช้าแต่ชัวร์ เพราะขณะนี้เขากำลังเร่งสร้างบารมีอย่างเต็มกำลังและเป็นประธานศูนย์กัลยาณมิตรขอนแก่น เขากราบขอบพระคุณพระเดชพระคุณหลวงพ่อที่เมตตาเปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาและเมตตาลงสอนด้วยตนเอง ทำให้เขาได้เรียนรู้หนทางชีวิตข้ามภพข้ามชาติและตั้งใจจะออกแบบชีวิตใหม่ สร้างบารมีไปกับหลวงพ่อและหมู่คณะจนถึงที่สุดแห่งธรรม ชีวิตของเขาไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ หากแต่มีหนามกุหลาบที่ต้องใช้ความอดทนก้าวข้ามไป ปัจจุบันเขาอายุ 58 ปี เกิดในครอบครัวชาวจีน เป็นหลานชายคนแรกที่คุณย่ารักมากเป็นพิเศษ ครอบครัวมีพี่น้อง 8 คน และมีธุรกิจทอผ้าขาวม้าด้วยมือ ซึ่งสำคัญมาก ใช้ได้สารพัดนึก แต่ธุรกิจก็ซบเซาลงเรื่อยๆ เพราะสู้ราคาและฝีมือผ้าที่ใช้เครื่องทอไม่ได้ ความจนทำให้ต้องยกน้องสาวคนเล็กสุดอายุ 10 วันให้เศรษฐีที่มารับไปเลี้ยง ปี พ.ศ. 2504 ฐานะครอบครัวที่จนลงนั้นก็กลายเป็นหมดเนื้อหมดตัว เพราะไฟไหม้ที่สวนมะลิ กรุงเทพฯ ซึ่งเชื่อว่าเป็นเหตุจากการวางเพลิงของแก๊งมอดไม้เพื่อไล่ที่ เพราะเกิดขึ้นพร้อมๆ กันถึง 5-7 หลังคาเรือน บ้านเรือนกว่าหมื่นหลังคาเรือนที่เช่าอยู่กันมา 10 ปี วายวอดหมด ไฟไหม้รุนแรงเกือบปะทะหน้า เขาวัย 14 ปี พาพี่น้องหนี ส่วนผู้ใหญ่คว้าได้แค่ของใกล้ตัวหนีเอาชีวิตรอด เขาสงสัยว่าทำไมต้องมีชะตาชีวิตแสนโหดร้ายเช่นนี้ ทำไมวัยเด็กมีแต่ความขมขื่น และทำไมไม่มีฮีโร่มาช่วย หลังไฟไหม้ ญาติรับไปอยู่ด้วยชั่วคราว ชีวิตลำบากมาก แต่เขาไม่ยอมย่อท้อ ต้องออกจากโรงเรียนแต่เช้ามืดช่วยพ่อแม่ขนของไปขาย พ่อไปรับจ้างกรรมกรก่อสร้าง เขาก็ไปช่วยงานร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์โดยไม่เอาค่าจ้างเพื่อเรียนรู้ จนซ่อมเป็นจึงได้เดือนละ 50 บาท แต่ต้องจ่ายค่าเรียนภาษาจีน 30 บาทเพื่อทำงานในสำเพ็ง เหลือเพียง 20 บาท ปี พ.ศ. 2511 ได้งานเฝ้าโกดัง 4 เดือนต่อมาได้เข้าบริษัท ทำงานฝ่ายส่งออก เป็นหัวหน้าดูแลเอกสาร ติดต่อกระทรวงและธนาคาร เขาจบ ป.4 ภาษาอังกฤษได้แค่ท่อง A-Z ต้องพยายามอย่างมากจดจำศัพท์ภาษาอังกฤษเกี่ยวกับสินค้าและเอกสารส่งออก แต่ก็ทำได้สำเร็จ เขามุมานะทำงานเป็นกำลังหลักของครอบครัว รายได้ดีขึ้นมาก บางวันปวดเมื่อยไปหมดแต่จะป่วยไม่ได้ นายจ้างบอกว่าได้ตำแหน่งเพราะขยัน มีคุณธรรม ทั้งเก่ง ดี ซื่อสัตย์ เขาภูมิใจที่สร้างทุกอย่างด้วยตัวเองและจะรักษาคุณธรรมนี้ไว้ วันหนึ่งถึงกับอธิษฐานกับพระประธานขออย่าให้ทำงานไม่ไหว ให้ช่วยขจัดร้ายขยายดี ขณะหลับตาอธิษฐาน รู้สึกตัวโปร่งใส เป็นลายเส้น ไม่มีตับไตไส้พุง รู้สึกเห็นพระลอยลงมา หันหลังถอยเข้าท้อง ขยายจากข้างใน ตรงที่เจ็บเห็นเป็นจุดดำ พอพระขยายก็ดันความเจ็บออก แล้วย่อองค์เท่าเดิม ลอยกลับหิ้ง ความเจ็บทุเลาจนหายเป็นอัศจรรย์ ตอนนั้นยังไม่เข้าวัด ไม่รู้จักศูนย์กลางกาย ปี พ.ศ. 2526 เริ่มธุรกิจซื้อพืชไร่เอง ครั้งหนึ่งพักโรงแรมที่แพร่ พนักงานเช็ดถูห้องใส่รองเท้า กลางคืนฝันว่ามีผีตัวใหญ่น่ากลัวเต็มไปหมด จะเข้าหา ผีแต่งตัวแบบคนโบราณ ผู้ชายนุ่งโสร่งไม่ใส่เสื้อ ผู้หญิงแต่งแบบชาวบ้าน หน้าตาหมองคล้ำ เช้าตื่นมาเปิดหน้าต่าง เห็นรอยเท้าเปล่าขนาดใหญ่เต็มรอบเตียง ทั้งที่ปิดประตูหน้าต่าง รอยเท้าใครไม่รู้ คิดว่าเป็นรางบอกเหตุจากฝันร้าย จากวันนั้นธุรกิจพืชไร่มีแต่ขาดทุนจนล้มละลาย เมื่อธุรกิจไปไม่ไหว ชวนพี่เขยและพี่น้องมาร่วมทุนที่ขอนแก่น เขาเป็นคนลุยทำทุกอย่าง 10 ปีจนมีฐานะ มีทรัพย์สินทั้งตึกแถว ที่ดิน โรงงาน แต่พอจะแยกหุ้น พี่เขยเอาเปรียบทุกอย่าง ทะเลาะกันจนตัดญาติ บรรยากาศที่บ้านมีแต่ความกลัดกลุ้ม เครียด เหมือนโศกนาฏกรรมที่ดูจะไม่มีวันจบสิ้น เหมือนถนนขรุขระที่ไม่มีปลายทาง เขาคิดว่าญาติพี่น้อง คนไทย ควรจะรัก สามัคคี ยอมกัน แบ่งรอยยิ้มให้กัน จนวันที่ 26 ต.ค. 2539 กัลยาณมิตรพามาวัดร่วมบุญยกค้ำฟ้า แต่งตัวเรียบร้อยใส่รองเท้าหนังแต่ต้องลุยโคลน ตอนแรกคิดจะเลี่ยง แต่เห็นมหาเศรษฐีและทุกคนลุยโคลนด้วยศรัทธาก็เลื่อมใส ประทับใจ เพราะชีวิตก็ลุยมาตลอด ต่อมาสร้างพระให้คนในครอบครัว บอกบุญได้หลายสิบองค์ ทำบุญเสาเข็มแรกศูนย์กัลยาณมิตรขอนแก่น 100,000 บาท ทั้งที่มีหนี้ ได้บวชสามเณรแก้วครั้งแรกในชีวิต ช่วยตามคนมาบวชได้หลายร้อยคน อายุ 50 ปี ได้รับคัดเลือก 1 ใน 2 คน จาก 13,842 คน ให้รับไตรพระราชทาน ปลื้มใจมากที่มาจากต่างจังหวัด ไม่ใช่เจ้าภาพใหญ่ แต่ได้รับคัดเลือก พระอาจารย์บอกเป็นบุญจัดสรร เป็นประวัติศาสตร์โลกและจักรวาล รู้สึกเปี่ยมล้นด้วยความประทับใจไม่เคยลืม แม้เกือบ 10 ปีผ่านไป ต่อมาบวชธรรมทายาทรุ่น 62 หลวงพ่อให้ไปพัฒนาวัด นั่งเนสัชชิก 9 คืน ได้ความนิ่งสงบมาก รุ่งเช้าขณะเดินออกรู้สึกสุขมาก ตัวพอง เหมือนรบชนะศึกกลับมา จีวรเหมือนเสื้อเกราะนักรบ ตลอดวันไม่เหนื่อยไม่เพลีย ปี พ.ศ. 2546 ขี่มอเตอร์ไซค์ถูกรถชน รถยุบ มอเตอร์ไซค์กระเด็น 30 เมตร นั่งมองอยู่กลางถนน อธิษฐานกับหลวงปู่คุณยาย ขออย่าให้เจ็บหนัก รถพยาบาลขอนแก่นผ่านมาพอดีมาช่วย รู้สึกขาซ้ายหักแต่ไม่เจ็บ บอกหมอให้เอ็กซเรย์ หมอไม่ยอม ยืนยันว่าหักจะเจ็บมาก หมอจึงยอมตรวจพบว่าหักจริง ผ่าตัดใส่เหล็ก รักษาหลายเดือนจึงหาย คุณย่าเสียชีวิตอายุ 93 ปี ท่านไม่เคยกล่าวร้าย ไหว้พระไหว้เจ้า ทำบุญใส่ชื่อลูกหลาน.