EP.872 เขาคือใคร

ผู้ส่งเคสคนนี้เป็นหนึ่งในทีมงานก่อสร้างสถานที่สำคัญของวัดพระธรรมกาย มีพื้นเพจากจังหวัดบุรีรัมย์ คุณพ่อรับราชการเป็นตำรวจสารวัตรปราบปราม ส่วนคุณแม่รับราชการเป็นเจ้าหน้าที่สาธารณสุข เขาเป็นผู้ที่หนักในธรรม มีความตระหนักในความยิ่งใหญ่ของบุญการก่อสร้างวัด ในวัยเด็กตั้งใจเรียนจนเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง แต่ช่วงปี 1 ใช้เวลาว่างส่วนใหญ่กับการตั้งวงเหล้ากับเพื่อน จนผลการเรียนแย่ลง ต่อมาได้เข้าชมรมพุทธในมหาวิทยาลัย และมีโอกาสมาวัดพระธรรมกาย ได้ตัดสินใจบวชธรรมทายาท หลังสิกขาออกไปเรียนต่อก็ยังช่วยงานชมรมพุทธและมีผลการเรียนดีขึ้นจนได้เป็นประธานชมรม หลังเรียนจบทำงานก่อสร้างตระเวนต่างจังหวัดทำให้ห่างวัดไปและมีแฟนที่ถึงขั้นจะสร้างเรือนหอ แต่แฟนไม่ชอบวัดอย่างมาก จนสุดท้ายตัดสินใจเลือกทางธรรม กลับมาทำงานที่วัด และได้ร่วมสร้างหอฉันคุณยายอาจารย์ และอาคาร 60 ปี

คุณครูไม่ใหญ่ได้กล่าวว่า เคสนี้เป็นเคสเกือบที่ 1000 และเน้นย้ำถึงความสำคัญของการศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรม เพราะหากเราไม่เชื่อว่าตายแล้วมีอีกภพภูมิ เราก็อาจใช้ชีวิตโดยประมาท ทำชั่วได้เต็มที่ แต่ถ้าตายแล้วยังมีอีกเรื่อง หรือมีนรกสวรรค์ ก็ต้องระวัง เพราะตอนตายแล้วแก้ไขไม่ได้ กฎแห่งกรรมเป็นเรื่องสากล ไม่ขัดแย้งกับความเชื่อใดๆ ครอบคลุมทุกเชื้อชาติ ศาสนา เผ่าพันธุ์ นรกสวรรค์ก็เป็นของกลางเหมือนโลกมนุษย์ โลกมนุษย์เป็นภพแห่งการกระทำ บางอย่างเห็นผลทันตา บางอย่างไม่เห็น เราจะเชื่อตอนเป็น แต่ไปเห็นตอนตาย ซึ่งตอนนั้นแก้ไขไม่ได้แล้ว หากไปมหานรก ไม่มีโอกาสได้คิด ไม่มีอุทธรณ์ ไม่มีฎีกา

ผู้ส่งเคสได้เล่าถึงชีวิตคุณพ่อที่รับราชการตำรวจ และเคยเป็นนักมวยตั้งแต่เด็ก คุณพ่อรักลูกมาก สอนให้เข้มแข็ง ไม่ร้องไห้ง่ายๆ และดีใจหากลูกไม่ชกต่อยกับใคร แต่ถ้ามีเรื่องแล้วลูกชนะ ท่านก็จะดีใจมาก เวลาปกติท่านสุภาพเรียบร้อย ยกเว้นเวลาที่เมา คุณพ่อเป็นทั้งนักดื่มและนักสูบบุหรี่ เงินที่หาได้หมดไปกับอบายมุข เมื่อคุณพ่อเมา บ้านจะกลายเป็นนรก คุณแม่ต้องรองรับอารมณ์ท่าน บางครั้งคุณพ่อเมาแล้วทำร้ายคุณแม่อย่างแรง คุณแม่ต้องทนนั่งเหมือนศิลา เก็บความชอกช้ำไว้ คุณแม่ยอมเป็นกระสอบทรายเพราะไม่ต้องการให้ครอบครัวแตกแยก เรื่องราวความรักเริ่มต้นจากความหวาน แต่ไม่นานก็เจ็บ คุณครูไม่ใหญ่เสริมว่า ขนาดได้คู่ในอุดมคติก็ยังมีเรื่องให้เจ็บ แม้แค่จากกันข้ามคืนก็คิดถึง เป็นความทุกข์มหึมา ถ้าจากตายพัดพรากยิ่งทุกข์หนัก

ในปี 2543 คุณพ่อป่วยหนัก ไม่มีเรี่ยวแรง เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาล 2 เดือน อาการดีขึ้นกลับบ้านได้ แต่หลงลืม ไม่มีเรี่ยวแรง จนวันที่ 25 กันยายน 2548 ท่านก็จากไป ก่อนสิ้นใจ ท่านหายใจออกอย่างเดียว หายใจเข้าไม่ได้ และมีน้ำตาไหล คุณแม่และลูกๆ เคยพยายามขอให้คุณพ่อเลิกเหล้า กราบขอร้องก็แล้ว แต่ท่านปฏิเสธ ขอดื่มต่อ บอกว่าท่านยังไม่ตาย จะอยู่ถึงอายุ 80 ตามที่ "เขา" บอก สุดท้ายท่านก็จากไปเมื่ออายุเพียง 64 ปี ผู้ส่งเคสไม่ทราบว่า "เขา" ที่คุณพ่อเอ่ยถึงคือใคร

ชีวิตของผู้ส่งเคสเอง ช่วงมหาวิทยาลัยปี 1 เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ตั้งวงเหล้ากับเพื่อนเหมือนที่เห็นตัวอย่างจากคุณพ่อ ผลการเรียนแย่มาก จนปี 2 รุ่นพี่ชวนเข้าชมรมพุทธ ทำให้ได้มาวัด และตัดสินใจบวชธรรมทายาทรุ่น 25 ในปี 2540 การบวชเป็นบุญที่เกาะเกี่ยวใจไว้ หลังเรียนจบทำงานก่อสร้างต่างจังหวัด ห่างวัด มีแฟนและเตรียมสร้างเรือนหอ แต่แฟนไม่ชอบวัดอย่างมาก พูดถึงวัดเมื่อไรทะเลาะกัน จนกัลยาณมิตรชวนกลับมาวัด ผู้ส่งเคสอยากกลับวัดมากจึงตัดสินใจบอกแฟนว่าขอเลือกทางที่อยู่แล้วสบายใจ มีความสุข ถ้าเธอรักต้องไปด้วยกัน เมื่อแฟนไม่ยอมเลือกทางเดียวกับเขา เขาจึงตัดใจเลิกกับแฟน และกลับมาสร้าง "หอฉัน" (ของวัด) แทน "หอเธอ" (เรือนหอกับแฟน) นี่เป็นโครงการแรกที่เขามีส่วนร่วมสร้าง จากนั้นดูแลโครงการอาคาร 60 ปี งานก่อสร้างมีปัญหาอุปสรรค แต่ก็ทุ่มเท ได้ทำงานกับทีมงานที่ไม่เคยเจอมาก่อนแต่ร่วมงานกันได้ดี ภูมิใจที่ได้ช่วยงานหลวงพ่อ และได้ทำบุญอย่างต่อเนื่อง

เพื่อนรุ่นพี่ในทีมงานก่อสร้าง เป็นทหารเรือ เคยบวชธรรมทายาทปี 2539 รักบุญมาก อยากบวชตลอดชีวิต แต่หลังสมัครอบรมวันรุ่งขึ้น มีอาการเดินไม่ได้ คล้ายอัมพฤกษ์ครึ่งล่าง ปวดทั้งตัว ได้แต่นั่งนอน หมอบอกต้องผ่าตัด ผู้ส่งบุญท่านหนึ่งพาไปกราบคุณยาย คุณยายบอกให้กลับบ้านไปหาหมอแผนไทย นวด 2-3 วันก็จะหาย ไม่ต้องผ่าตัด เขาเชื่อคุณยาย ทำตาม และหายจริง ไม่ต้องผ่าตัด รู้สึกอัศจรรย์ใจมาก ได้บวชสมหวัง 6 เดือนแล้วสิกขาออกไปศึกษาต่อ จากนั้นลาออกจากงานมาช่วยงานวัด มีส่วนร่วมในการสร้างปฏิมากรรมต่างๆ ที่สำคัญของวัด เคยอธิษฐานรับบุญงานสลายร่างคุณยาย ข้ามคืนไม่ได้พักผ่อน ขับรถกลับตอนเช้าเกิดง่วง ตื่นมาเพราะชนเสาไฟฟ้าขนาดใหญ่ รถพัง ยางแตกทั้ง 4 ล้อ สายไฟแรงสูงขาดฟาดข้างรถ เสียงดัง เขาสะดุ้งตื่น นึกถึงคุณยาย ขอให้ช่วย เพราะกลัวไฟดูด คลานออกจากรถ เห็นไฟไหม้ทุ่งหญ้า รอดมาได้หวุดหวิด ไปตรวจโรงพยาบาลแรก หมอบอกกระดูกหน้าอกหัก 6 ซี่ แต่เขาไม่เชื่อ เพราะยังเดินได้ อีก 2-3 วันไปตรวจใหม่ที่โรงพยาบาลอื่น กลับปกติ ไม่มีกระดูกหัก เขาพัก 2 วันก็กลับมาทำงานต่อ เพื่อนภูมิใจที่ได้ช่วยงานสลายร่างนักรบกองทัพธรรม คุณครูไม่ใหญ่เสริมว่าคำว่า "ศิลปะเลิศ" เพี้ยนมาเป็น "สัปเหร่อ" เพื่อนตั้งใจทำงานรับใช้พระศาสนา สร้างบารมีตราบชีวิตจะหาไม่

เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นที่มาของคำถามที่ผู้ส่งเคสอยากกราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่