EP.910 ไม่เชื่อแต่เผื่อเหนียว

ผู้ส่งเคสกำลังทำหน้าที่ขยายสันติสุขให้บังเกิดขึ้นแก่โลก โดยทำงานเป็นส่วนหนึ่งของทีมงานที่วัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสเกิดในครอบครัวข้าราชการ ตระกูลขุนนาง คุณปู่เป็นกำนันที่มีชื่อเสียงและทำคุณประโยชน์มากมาย ทั้งต่อผู้คนและพระพุทธศาสนา ช่วยสร้างวัดวาอารามต่างๆ ถูกหลักวิชชา คุณปู่เป็นคนห้าว เหี้ยม และเก่ง คุณพ่อเลือกอาชีพครู ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเป็นอาชีพสุดยอด เปรียบเสมือนแสงสว่างส่องทางชีวิต ขจัดความมืดบอดในดวงใจ เป็นเส้นทางของพระบรมโพธิสัตว์ที่ปรารถนาจะเป็นผู้ให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่ทุกสรรพสัตว์ คุณแม่มีอุปนิสัยตรงกันข้ามกับคุณพ่อ คือชอบพูด ชอบยิ้ม คุยเก่ง ร่าเริง อารมณ์ดี มีมนุษยสัมพันธ์ดี มีน้ำใจ

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวชีวิตของตนเองและครอบครัว โดยเริ่มต้นที่ประวัติของคุณปู่ ซึ่งเป็นกำนันผู้มากบารมี ท่านเก่งในการจับโจร เมื่อจับได้ก็จะล่ามโซ่ส่งตำรวจ ไม่ใช่จับแล้วปล่อย นอกจากนี้ท่านยังอบรมสั่งสอนลูกหลานเรื่องศีลธรรมเป็นประจำในทุกวันก่อนวันพระและวันพระ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีงามมาก ด้วยความเป็นคนห้าวและเหี้ยม คุณปู่ไม่ได้ใช้ความดุเฉพาะกับการปราบโจรเท่านั้น แต่ยังใช้กับลูกหลานด้วย เมื่อลูกๆ ทะเลาะกัน คุณปู่ก็จะจับมาล่ามโซ่ขาด้วยโซ่เดียวกับที่ใช้ล่ามโจร แล้วยังพาไปแห่ประจานที่ตลาด ประกาศให้ชาวตลาดรู้ เวลาตีลูกที่กลางตลาด ก็ไม่ใช้ไม้เรียวธรรมดา แต่ใช้หางกระเบนตีให้หลาบจำไปตลอดชีวิต คุณปู่เสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่ออายุ 74 ปี

จากนั้นผู้ส่งเคสเล่าถึงคุณพ่อ คุณพ่อเป็นครู ซึ่งเป็นอาชีพที่ยิ่งใหญ่ เป็นแสงสว่างทางปัญญาให้แก่ผู้คน คุณครูไม่ใหญ่ได้ขยายความว่า การตั้งความปรารถนาจะเป็นครูนั้นไม่ธรรมดา โดยยกตัวอย่างอดีตกาลที่ผู้ปรารถนาความรู้ แม้จะอยู่ในทะเลลึกก็ยังตั้งความปรารถนาจะเป็นพระบรมศาสดา จิตที่คิดเช่นนั้นได้ต้องเชื่อมต่อกับแหล่งกำเนิดพระบรมครูที่อายตนะ 1 เป็นจิตที่สว่างไสวและยิ่งใหญ่กว่าโลกและภพทั้งสาม ซึ่งคุณพ่อผู้เป็นครูนั้น ก็ได้เลือกมาในเส้นทางพระบรมโพธิสัตว์อันเป็นอาชีพที่ถูกต้องแล้ว นอกจากเป็นครูของโลก คุณพ่อยังเป็นพ่อของผู้ส่งเคสและพี่ชายด้วย แม้คุณพ่อจะมีเกียรติประวัติที่ดีในอาชีพครู แต่ท่านมีอุปนิสัยเงียบขรึม ไม่ชอบยิ้ม ค่อนข้างเก็บตัว และเป็นที่น่าเกรงกลัวทั้งในบ้านและนอกบ้าน

คุณแม่มีอุปนิสัยตรงข้ามกับคุณพ่อโดยสิ้นเชิง คือเป็นคนชอบพูด ชอบยิ้ม คุยเก่ง ร่าเริง อารมณ์ดี มีน้ำใจ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าทั้งคู่ต่างก็เป็นบุพเพกัน แต่ชีวิตคู่ของคุณพ่อคุณแม่มีสิ่งที่คุณแม่รับไม่ได้ สิ่งเหล่านั้นคือ เหล้า บุหรี่ ความตระหนี่ และความเจ้าชู้ ซึ่งเป็นสิ่งที่อัดแน่นอยู่ในตัวคุณพ่อ นั่งใกล้ๆ ก็ได้กลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ ชวนทำบุญก็ไม่เอา และความเจ้าชู้ทำให้คุณแม่ทนไม่ไหว ทุกข์ใจมาก คุณแม่พยายามขอแยกทางมาตลอด แต่คุณพ่อไม่ยอม

ในที่สุด คุณแม่จึงตัดสินใจไปอยู่กับแม่ชีที่วัดใกล้บ้าน แม่ชีได้แนะนำให้คุณแม่สวดมนต์และนั่งสมาธิ ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าทำถูกหลักวิชชา แม่ชีคงสอนให้คุณแม่รู้ว่าความพึงพอใจที่แท้จริงต้องเกิดขึ้นภายในตัวเราเอง ที่ศูนย์กลางกาย และจะเจอเมื่อใจหยุดนิ่ง คุณแม่จึงปฏิบัติตาม ตื่นมาสวดมนต์และนั่งสมาธิทุกเช้า เมื่อใจหยุดนิ่งจนถูกส่วน องค์พระก็ผุดผ่านขึ้นมา มีความสุขท่วมท้น แม่ชีบอกคุณแม่ว่าอีกไม่กี่เดือนก็จะพ้นจากคุณพ่อแล้ว และไม่นานคุณพ่อก็ยอมหย่าให้จริงๆ หลังหย่า คุณพ่อแบ่งลูกเหมือนแบ่งขนม พี่ชายไปอยู่กับคุณพ่อ ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นผู้หญิงมาอยู่กับคุณแม่ ขณะนั้นอายุ 11 ขวบ คุณแม่ไม่ได้สมบัติใดๆ ติดตัวมาเลยนอกจากมอเตอร์ไซค์คันเดียว พร้อมหนี้สินหลายแสน ซึ่งเป็นหนี้ร่วมกัน แต่คุณแม่ต้องมารับผิดชอบคนเดียว คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่ไม่ยุติธรรมในปัจจุบัน แต่สมกับกรรมในอดีต

คุณแม่พาผู้ส่งเคสมาอยู่บ้านคุณยาย โดยมีน้าสาวและน้าเขยอยู่ด้วย น้าทั้งสองดูแลอย่างดี รู้สึกอบอุ่นเหมือนพ่อแม่ นอกจากนี้ น้าเขยและน้าสาวได้เป็นกัลยาณมิตร พาผู้ส่งเคสให้มาวัดพระธรรมกายตั้งแต่ 11 ขวบ ครั้งแรกที่มาวัด ผู้ส่งเคสก็คิดอยากจะเป็นส่วนหนึ่งของทีมงานที่วัด จึงเริ่มช่วยงานบวชภาคฤดูร้อนที่ธุดงคสถานพิษณุโลกทุกปีช่วงปิดเทอมตั้งแต่ ป.5 จนถึง ม.3 พอเข้ามหาวิทยาลัยก็ลุยทำกิจกรรมชมรมพุทธ ตั้งใจว่าเรียนจบจะมาช่วยงานที่วัด ใกล้จบเคยนึกถามตัวเองว่าหากมาอยู่จะช่วยหลวงพ่อทำอะไร แล้วก็มีความคิดผุดขึ้นว่า "จะทำการ์ตูน" ปัจจุบันผู้ส่งเคสจึงมารับบุญทำการ์ตูนประกอบ Case Study

ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงพี่ชาย ตอนอายุ 13 น้าสาวและน้าเขยเคยพาไปบวชสามเณรภาคฤดูร้อนที่พิษณุโลก ช่วงที่บวชพี่ชายประทับใจมาก ถึงขนาดตั้งสัจจะว่าจะบวชไม่สึก จะประพฤติพรหมจรรย์ แต่พอโตขึ้นก็มีเพื่อนหญิงที่คบหามาตั้งแต่ ม.ปลาย และมีแนวโน้มจะสละโสด พี่ชายเป็นนายแพทย์ ซึ่งเป็นอาชีพที่ถูกคุณพ่อเลือกให้ ไม่ได้เลือกเอง และมีความคิดอยากเปลี่ยนอาชีพเสมอ ปัจจุบันพี่ชายก็ส่งปัจจัยมาร่วมบุญกับผู้ส่งเคสเสมอ

น้าเขยและน้าสาวเป็นนักสร้างบารมีพันล้านที่ไม่เกี่ยงบุญ ทั้งแรงกาย แรงใจ แรงปัจจัย พร้อมสนับสนุนงานพระศาสนาเสมอ น้าเขยรักการสร้างบารมีมาก ตั้งแต่รู้จักพระธรรมกาย ท่านรักษาศีล 8 เป็นปกติ จนปี 2548 ลูกชายทั้งสองเข้ามหาวิทยาลัย น้าเขยจึงมาบวชเป็นพระลูกชายหลวงพ่อจนถึงปัจจุบัน

ผู้ส่งเคสมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่อยู่ในวัดด้วยกัน เพื่อนคนนี้สงสัยว่าช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา เวลาคิดอะไรในความคิดจะแทนตัวเองว่า "ผม" ตลอด โดยไม่ได้ตั้งใจ พยายามแก้ก็ไม่ได้

นอกจากเรื่องราวครอบครัวและเพื่อน ผู้ส่งเคสยังมีเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเองอีกหลายอย่าง เช่น มักมีอุบัติเหตุที่ศีรษะบ่อย และประสบอุบัติเหตุเกี่ยวกับยานพาหนะเกือบทุกชนิด ที่หนักสุดคือตอนเป็นหัวหน้าผู้ประสานงานสอบตอบปัญหาธรรมก้าวหน้าที่เชียงใหม่ พลัดตกจากมอเตอร์ไซค์ ศีรษะแตก หมอที่ รพ. บอกว่าโชคดี เพราะจากการตรวจฟิล์มครั้งแรกเหมือนมีเนื้ออกในสมองบริเวณที่หัวแตกพอดี ถ้าหัวไม่แตกก็จะไม่รู้ตัว จึงนัด MRI ละเอียด แต่ลูกห่วงงานสอบเลยเลื่อนไปก่อน พอเสร็จงานไปตรวจ ผลออกมาว่าไม่เป็นอะไร ไม่ได้เป็นเนื้ออก

ผู้ส่งเคสยังมีปัญหาเกี่ยวกับดวงตา คือมักตาอักเสบบ่อยๆ ไม่น่าเป็นก็เป็น เช่น แมลงบินเข้าตา น้ำแฟ้บกระเด็นเข้าตา ที่เป็นทุกปีคือเป็นตาต้อกุ้งยิงตั้งแต่ประถมถึงปัจจุบัน เป็นได้ทั้งหนังตาบนและล่าง ครบวงจร เคยถูกผ่าตัดถึง 2-3 ครั้งแต่ไม่หายขาด เคยฝันตอนเด็กว่าเย็บผ้า เข็มทิ่มตา หลังฝันสังเกตว่ามีไฝดำขึ้นที่ตาขาว

เคยถูกสั่งให้สกอตจัมพ์ในพิธีรับน้องใหม่ ทำให้เข่าซ้ายอักเสบ เคยมีปัญหาขากรรไกรค้าง ตอนแปรงฟันจู่ๆ ก็ดัง "ก๊อก" ปากค้างหุบไม่ลง ต้องดันลง เทอมถัดมาปากเบี้ยว อ้าไม่ขึ้น อ้าได้แค่นิ้วสอดไปไม่เกิน 2 นิ้ว กินข้าวไม่ได้ ต้องดื่มนม หมอรักษ์โดยกดคางลง แต่อ้าหุบจะติดขัด มีเสียงดัง "กิ๊กก๊อก" ต้องทำกายภาพบำบัด หมองดข้าวเหนียวกับปลาหมึกอย่างน้อยครึ่งปี หรือตลอดชีวิต

นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสมีกระเนื้อเล็กๆ คล้ายไฝ กระจายกว้างเท่าเหรียญ 10 ที่แขนพับซ้ายตั้งแต่เกิด สงสัยเรื่องชื่อปัจจุบันที่อาจสื่อถึงอดีตชาติ เหมือนชื่อพระพุทธเจ้า และสงสัยว่าชื่อปัจจุบันกับอดีตชาติ (พุทธันดรก่อน) มีความหมายเหมือนกันไหม

ด้วยเรื่องราวทั้งหมดนี้ ผู้ส่งเคสจึงมีสิ่งค้างคาใจหลายอย่างที่เกี่ยวข้องกับตนเองและครอบครัว จึงมากราบขอความเมตตา คุณครูไม่ใหญ่ช่วยฝันในฝันให้ เพื่อเป็นแนวทางในการประพฤติปฏิบัติและประคับประคองตนเองให้เป็นนักสร้างบารมีที่เข้มแข็งยิ่งขึ้นไป