การฟื้นฟูและการต่อสู้ : หน้า 6/22

อย่างเดียว เพราะสภาพเรารอแรเต็มที่ ไม่มีแรง กินอะไรก็ ไม่ลง เหมือนซากอะไรที่มีแต่หนังติดกระดูก คนทสงสารเรา ช่วงนั้นเราช่วยเหลือตัวเอง วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย คนที่ส เขาก็ช่วยเอาลูกคนเล็กไปเลี้ยงให้ชั่วคราว ซึ่งพอกลับมา บ้านแล้ว เราต้องฝืนตัวเองทุกอย่าง เพื่อให้เราช่วยเหลือ ตัวเองได้เร็วที่สุด เพราะเราต้องรีบเอาลูกกลับมาเลี้ยงเอง เราต้องฝึกลุกนั่งเอง เราฝืนลุกทั้งน้ำตา เพราะมันทรมานที่สุด พอลุกได้หน่อยก็ล้มตึงลงไปอีก มันสะเทือนร้าวเจ็บไปทั้งตัว หัวใจแทบจะหลุดออกไปตรงนั้น ปวดจนไม่มีเสียงร้องว่าปวด เราปวดทรมานจนนอนไม่หลับ ทนจนถึงฟ้าสาง พอเห็น พระเดินผ่านหน้าบ้านมา น้ำตามันไหลไม่หยุด คิดถึงครั้งที่ สามียังอยู่ว่าก่อนนั้นเราได้ตักบาตรด้วยกันทุกเช้า แต่ตอนนี้ ภาพเช่นนี้คงไม่มีอีกแล้ว ยิ่งนึกก็ยิ่งดึงความทุกข์อื่นเข้ามา เพิ่มขึ้น จนหมดกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว พอคิดจะ ฆ่าตัวตาย ใจหนึ่งก็คิดถึงคำสอนของหลวงพ่อว่าการฆ่า ตัวตายมันบาปมาก ต้องตกนรก ในนรกทรมานมากยิ่งกว่า ขาขาดเสียอีก และขณะเดียวกันภาพหลวงปู่วัดปากน้ำ 8 คำน้อย ยอดคนกตัญญู หัวใจทองคำ ท่านก็มาปรากฏกลางท้อง คอยบอกเราให้เราสู้ สู้นะลูก ท่านบอกตลอดเวลาที่เราคิดจะตาย ซึ่งถ้าเราไม่มีที่พึ่งภายใน ไม่มีท่าน ตอนนั้นเราตายไปแล้ว และถ้าไม่มีนรก สวรรค์ เราจะทนอยู่ทำไม ทรมานขนาดนี้ เราสูญสิ้นทุกอย่างแล้ว ทั้งสามี ทั้งทรัพย์ ช่วยลูกก็ไม่ได้ แม้แต่ตัวเองยังช่วยไม่ได้ เลย วัดก็ไม่มีโอกาสไปแล้ว จะมีชีวิตอยู่ไปทำไม แต่เพราะ เรามีหลวงปู่และคำสอนหลวงพ่อ จึงทำให้เราตัดสินใจสู้ ทั้งที่ไม่มีอะไรจะสู้ บ บ ตอนนั้น..สภาพของเราเหมือนตัวอะไรสักอย่าง ที่ไม่สมประกอบ ที่พยายามประคองตัวนั่ง โดยใช้แขนที่หัก พยุงขึ้น ล้มแล้วล้มอีก เราต้องพยายามฝึกขับถ่ายเองให้ได้ โดยถัดตัวไปให้ถึงกระโถน แต่เนื่องจากขาเราถูกตัดให้สั้นยาว ไม่เท่ากัน คือ ข้างหนึ่งถูกตัดถึงโคนขา อีกข้างหนึ่งตัดเลยเข้า ขึ้นมานิดหนึ่ง เวลาถัดตัวไปจึงไม่ถนัด ทุลักทุเลมาก ถัดไป เลือดก็ออกไป เพราะน้ำหนักตัวเราทั้งตัวกดไปที่แผลที่ ยังไม่หาย เจ็บทรมานจนแทบขาดใจ แต่ก็ได้พยายาม ทำอย่างนี้อยู่ 1 เดือน ฝึกขับถ่ายเองให้ได้ โดยใช้กระโถนที่ 9 9 น