การต่อสู้กับความทุกข์ : หน้า 7/22

เตี้ยที่สุด เราต้องฝืนขึ้นไปให้ได้ ทั้งๆ ที่กระโถนเตี้ยนิดเดียว แต่ความรู้สึกของเรามันเหมือนปีนขึ้นหลังคา พอขึ้นไปได้ ก็ลงมาไม่ได้อีก ล้มคะมไม่เป็นท่า จนรู้สึกสมเพชตัวเอง เหมือนเราเป็นตัวอะไรที่ไม่ใช่คน เวลาหิวน้ำก็เอื้อมไปหยิบ ไม่ถึง ต้องปีนไปหยิบบนโต๊ะ ตักข้าวก็ต้องตะกายหมอ จนข้าวหกลงมาหมดไม่ได้กิน ช่วงนั้นรู้สึกทุกข์มากจนยากจะรับไหว ไม่มีกำลังใจที่ จะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว จนต้องขอร้องให้คนช่วยพาเรามาวัด เพราะเราคิดถึงวัด คิดถึงหลวงพ่อมาก จนได้มีโอกาสมา 10 คำน้อย ยอดคนกตัญญู หัวใจทองคำ บ กราบท่าน ท่านก็บอกเราว่า สิ่งที่ขาดก็ขาดไปแล้ว (ขา) สิ่งที่หมดก็หมดไปแล้ว (เงิน) สิ่งที่ไป..เขาก็ไปแล้ว (สามี) สิ่งที่เหลืออยู่ คือ ลูกยังเหลือศูนย์กลางกาย ให้หมั่นนั่งสมาธิ ทำภาวนา สิ่งนี้เท่านั้นที่จะเป็นที่พึ่งให้กับเราได้ ชาตินี้เป็น ชาติสุดท้ายที่ลูกจะเจอแบบนี้ นับจากวันนั้นเราก็ฮึดสู้ ไม่ ยอมพ่ายแพ้ต่อชะตาชีวิต และตั้งใจปฏิบัติธรรมไม่เคยขาด ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเราเหมือนสูญสิ้นทุกอย่าง ชนิดที่ว่าทำใจ ไม่ได้เลย แต่ก็ได้สมาธินี่แหละเป็นที่พึ่ง แม้เราจะนั่งสมาธิ กับพื้นยังไม่ได้ ก็นอนทำสมาธิไม่เคยขาด จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อใจหยุดนิ่งองค์พระก็ผุดขึ้นมา เห็นชัดยิ่งกว่าลืมตาเห็น ชัดใสมากๆ สว่างมาก ทำให้เรารู้สึกปีติเบิกบาน มีความสุข อย่างบอกไม่ถูก บางครั้งก็จะเห็นหลวงปู่สลับกับองค์พระ บางครั้งที่ทุกข์สุดๆ อยากตายอีก หลวงปู่ท่านก็มาให้เราเห็น ที่ศูนย์กลางกายและก็บอกให้เราสู้อีก จนเวลาผ่านไปครึ่งปีเราถึงจะฝึกขึ้นรถเข็นได้ เพราะ ตอนปีนขึ้นรถ ปืนไม่ถึง และไม่รู้ว่าจะต้องปีนอย่างไร ทำให้ ลมตกลงมา แผลก็เปิดเลือดออกเต็มไปหมด พอสุดท้าย 11 บ