ความรักของแม่และลูก : หน้า 9/22

15 จะตายอยู่แล้วนะลูก.. แม่เจ็บแผลมากนะลูก เขาได้ยินดังนั้น ก็พากันร้องไห้ เหมือนเขารู้สึกว่าทำผิดอะไรสักอย่างต่อแม่ ที่เขารักมาก แล้วก็พากันพูดว่า หนูไม่ให้แม่ตาย แม่ต้อง ไม่ตาย แม่จะกินยาไหม แล้วคนหนึ่งก็วิ่งไปหยิบยาแก้ปวด มาให้ คนหนึ่งก็วิ่งไปหยิบน้ำ แล้วแย่งกันป้อนเข้าปากเรา คนละเม็ด ทั้งๆ ที่ลึกๆ เขาก็ไม่เข้าใจหรอกว่าเราเป็นอะไร เพราะเขาเห็นเราในสภาพแบบนี้จนคุ้นตามาตั้งแต่เล็ก ช่วงนั้นเราขัดสนมาก เงินไม่มีจะซื้อข้าวกินกันแล้ว ทั้งแม่ทั้งลูก จนเราต้องไปขอเงินเขามาทำทุนเปิดร้านขาย 14 คำน้อย ยอดคนกตัญญู หัวใจทองคำ บ บ! บ น ขาวสารและขายของชำเล็กๆ น้อยๆ ช่วงแรกเราแพ้ฝุ่นขาวสาร ผื่นแดงขึ้นเต็มตัวไปหมด ยกกระสอบข้าวสารก็ไม่ได้ ต้อง ให้คนซื้อบริการตัวเอง ลูกๆ ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยนอกจาก จะชน แล้วเอาข้าวโรยเต็มบ้านไปหมดทุกซอกทุกมุม ตามประสาเด็ก เลอะเทอะจนตามเก็บไม่ไหว พอลูกโตขึ้น ถึงวัยที่เขาต้องไปโรงเรียน เราก็ให้ลูก เดินไปเดินกลับเอง เขาก็จะร้องถามกับเราตลอดว่า ทําไม แม่ไม่ไปรับส่งเขาเหมือนเพื่อนๆ ทำไมแม่เราไม่เหมือนแม่ คนอื่น ทําไมพอไม่ไปรับ พอไปไหนเมื่อไรจะกลับมา เราก็ 15