ความรู้สึกของการเป็นลูกคนกลาง : หน้า 31/54

เราก็ต้องรีบวิ่งกลับบ้านทันที เพราะหากผิดเวลาแม้แต่ นาทีเดียว แม่จะใช้ไม้ฟาดเราแบบไม่ยั้ง ซึ่งบางครั้งรีบมาก จนสะดุดหกล้ม หัวเข่าแตกถลอกปอกเปิกเลือดไหลเป็นทาง ไปทั้งตัว ทำให้เราเดินถึงบ้านช้าลง ซึ่งพอไปถึงบ้าน แทนที่ แม่จะโอ๋เราเหมือนลูกคนอื่น แม่กลับตะโกนขึ้นด้วยความ โกรธว่า มึงไปไหนมา เอาแต่ห่วงเล่นใช่ไหม แล้วก็ใช้ไม้ ฟาดเราแรงๆ เราก็ได้แต่ร้องไห้ นึกน้อยใจไปต่างๆ นานา ว่าทำไมเราต้องเดินไปกลับจากโรงเรียนถึงบ้านประมาณ ครึ่งกิโลทุกวัน ส่วนพี่ชายสองคนได้นั่งรถกลับอย่างสบาย ทำไม...แม่ทำเหมือนเราไม่ใช่ลูกเลย ซึ่งมีหลายเหตุการณ์ที่ ทำให้เราเชื่อว่า เป็นอย่างนั้น เช่น เวลาคนที่ตลาดถามแม่ ว่าเราเป็นใคร แม่ก็มักจะบอกว่า มันไม่ใช่ลูกหรอก เก็บ มันจากถังขยะมาเลี้ยง เราก็เสียใจและฝังใจมาตลอดว่า เราไม่ใช่ลูกเขา เขาเกลียดเรา เราเป็นส่วนเกินของบ้านนี้ เราจึงทนอยู่ในบ้านนี้อย่างไม่มีความสุขเลย ชีวิตต้องลำบากมาตลอด แม่ไม่เคยพูดดีๆ กับเรา ไม่เคยอนุญาตให้เราไปร่วมกิจกรรมอะไรกับโรงเรียนกับเพื่อน 30 เคล็ดลับ.... รวยโคตรๆ