การเลี้ยงลูกในสภาพที่ยากลำบาก : หน้า 36/54

(ภาพขวาบน) เธอต้องเลี้ยงลูกอย่างลำบากยิ่งกว่าเดิม โดยที่ทุกอย่างไม่ดีขึ้นเลย เป็นยอดแย่ของทุกอย่าง จนเรายากจะรับได้ เราทุกข์กว่าเดิม อีกหลายเท่า จนตอนหลังจึงคิดว่า หากยอมมีลูกกับเขา อาจ จะช่วยให้เขาผู้เป็นพ่อมีจิตสำนึกที่ดีขึ้น แต่เปล่าเลย หลัง มีลูกแล้ว เราต้องเลี้ยงลูกคนเดียว หนำซ้ำเขาเลวกับเรา หนักกว่าเดิม แถมไล่เราอย่างกับหมูกับหมา ย่ำยีเราสารพัด ทุกวันที่อยู่ที่นี่เหมือนเข้ามาอยู่ในนรกแท้ๆ เงินก็ไม่เคยได้ จากสามีและจากบ้านนี้เลย ทั้งๆ ที่บ้านนี้เป็นถึงเจ้าของ โรงงาน ซ้ำร้ายค่าคลอดลูกก็ต้องออกเงินเองทั้งหมด จน สุดท้ายที่ทนไม่ไหวจริงๆ คือ สามีพูดเรื่องบางเรื่องของ ผู้หญิงคนอื่นให้เราฟังจนเรารับไม่ได้แล้ว ตอนนั้นเล่าให้ ใครฟังก็ไม่ได้ เราคิดแต่ว่าหากอยู่ที่นี่ต่อไป เราคงต้อง กลายเป็นฆาตกรฆ่าใครตายสักคน และเราอาจต้องตีลูก ด้วยอารมณ์ เอาอารมณ์มาลงกับลูกแน่ๆ เราจึงหอบเสื้อผ้า เก็บของทั้งหมดออกจากบ้านนั้นไปเช่าอพาร์ตเมนต์อยู่ กลับบ้านตัวเองก็ไม่ได้ เพราะคำพูดของแม่ยังก้องอยู่ในหู ตลอดเวลาว่า หากถึงน้ำตาเช็ดหัวเข่า มึงอย่ากลับมา ตอนนั้นเป็นช่วงที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตทั้งทุกข์ทั้งเครียด $ 35