กาล : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 112 / 112

…ู่นั้น หากใครเว้นระยะไปมิได้มา เห็นวัดพระธรรมกายเพียงแค่ปีสองปี พอมาเห็นอีกทีก็ดู แปลกตาไปเยอะแล้ว “กาลเวลาที่ผ่านไปเกือบพันปีนี้ แม้จะมีหลายสิ่ง หลายอย่างเปลี่ยนแปลงไป แต่ก็ยังมีบางอย่างยังคงอยู่ เรารู้…

เมื่อได้สัมผัสกับบรรยากาศและแสงสลัวๆ เย็นตา ผมก็ รู้ทันทีว่านี่คือเวลาเช้าตรู่ แม้จะพยายามตั้งสติให้พร้อมที่จะเผชิญกับความ แปลกใหม่มาแล้วก็ตามแต่ผมก็ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อยที่ พบว่าตัวเองกำลังยืน

… หมายถึงสมัยของพวกเรานั่นแหละ น่าชื่นใจ ภูมิใจ เหลือเกินสำหรับภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า เพราะไม่ว่า กาลเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด แต่วัฒนธรรมของชาว ธรรมกายก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง นั่นคือการแต่งกายด้วย อาภรณ์สีขา…

“โอ้โฮ กว้างใหญ่อย่างนี้ ใครจะมีปัญญาเดินใน วัดได้ทั่ว" ผมปรารภเรื่องนี้กับอัปสราเพราะรู้สึกว่านี่เป็น ปัญหาใหญ่ ขนาดในยุคที่มีพื้นที่เพียงสองพันกว่าไร่ ยัง เดินกันไม่ค่อยจะไหว อย่างนี้พระเณรจะทำอย่าง