EP.1 รุกขเทวาบนยอดยาง

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ได้ฟังรายการฝันในฝันทุกวันที่ศูนย์กัลยาณมิตร แก้วซุง ไงโกรก บ้านอยู่ที่อำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธิวาส ไม่มีครอบครัวของตนเอง แต่มีพี่น้องร่วมท้องเดียวกัน 5 คน เตี่ยของท่านมาจากประเทศจีน ส่วนคุณแม่เป็นคนจังหวัดนครสวรรค์ ทั้งสองได้ย้ายมาอยู่ที่จังหวัดนราธิวาสเมื่อผู้ส่งเคสอายุ 5 ขวบ เตี่ยของท่านเล่นไพ่ทำให้ฐานะไม่ค่อยดี คุณแม่เป็นคนขยัน ทำขนมขายและทำห่อหมกปลาช่อนขาย ผู้ส่งเคสอยู่กับเตี่ยและแม่เพราะพี่น้องคนอื่นมีครอบครัวแล้ว

ในยุคปัจจุบัน ผู้คนส่วนใหญ่ให้ความสำคัญกับการศึกษาทางวิชาการและเทคโนโลยีเพื่อความก้าวหน้าและการเอาตัวรอด แต่กลับขาดความรู้เรื่องความจริงของชีวิต ไม่เชื่อเรื่องบาปบุญและกฎแห่งกรรม ซึ่งเป็นอันตรายอย่างยิ่ง เพราะทุกคนต้องตายและไม่มีใครหนีพ้นกฎแห่งกรรม พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงยืนยันว่ากฎแห่งกรรมมีจริง และแสดงให้เห็นผลของบุญและบาป เรื่องราวของผู้ส่งเคสเป็นตัวอย่างผลของการกระทำที่เรียกว่ากฎแห่งกรรม

ผู้ส่งเคสเข้าวัดพระธรรมกายในปี พ.ศ. 2529 เริ่มต้นด้วยบุญซื้อที่ดิน 350 บาท และปลูกต้นกัลปพฤกษ์ หลังจากนั้นก็ได้สั่งสมบุญมาตลอด ทั้งสร้างพระธรรมกายประจำตัวกว่า 20 องค์ด้วยตนเอง และชวนผู้อื่นสร้างอีกกว่า 30 องค์ ยังได้ร่วมบุญเสาเข็ม, กฐิน, ผ้าป่า, หล่อพระ, สร้างสภา, ฉลองเจดีย์, สร้างมหาวิหาร, จุดไฟแก้วสลายร่างคุณยายอาจารย์ รวมถึงบุญกองต่างๆ และบุญถวายภัตตาหาร ทุกงานบุญใหญ่ผู้ส่งเคสจะเดินทางมาวัดเสมอแม้จะต้องใช้เวลาถึง 18-20 ชั่วโมง ท่านยังทำหน้าที่กัลยาณมิตรเสมอมา แม้ว่าเสียงของท่านจะมีปัญหา คือเวลาพูดกับใครมักจะไม่ได้ยินหรือได้ยินไม่ชัด ท่านไม่ทราบสาเหตุของอาการนี้ ก่อนหน้านี้ในปี 2542 ท่านเคยมีอาการเจ็บปวดตามข้อรุนแรงมาก ทั้งข้อเข่า ข้อนิ้วมือ นิ้วเท้า ข้อศอก บ่า ไหล่ ไปหาหมอก็ไม่หาย ปวดรุนแรงถึงขั้นนอนตะแคงไม่ได้ เวลาลุกตอนเช้าลำบาก นั่งยองๆ หรือพับเพียบไม่ได้ แขนขายกไม่ขึ้นบางครั้ง ท่านถึงกับไม่อยากมีชีวิตอยู่ เพื่อนแนะนำให้รักษาหลายวิธีอาการก็ดีขึ้นเล็กน้อย รักษามาเรื่อยๆ จนใกล้ถึงคราวฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ ท่านคิดว่าชีวิตนี้จะอยู่ถึงวันฉลองหรือไม่ ท่านได้นำเงินเก็บทั้งหมดที่ตั้งใจใช้รักษาตัวมาทำบุญเป็นประธานรองฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ เพราะไม่ทราบว่าชีวิตจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนด้วยโรคที่เป็นอยู่ซึ่งไม่หาย ประมาณเดือนตุลาคม 2543 ท่านต้องเข้าโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯ 10 กว่าวัน หมอบอกว่าเป็นตับอักเสบ ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านได้ 2 วัน น้องผู้ประสานงานโทรมาแจ้งว่าคุณยายอาจารย์ละสังขาร ท่านตัดสินใจนั่งเครื่องบินมาบ้านคุณยายทั้งที่ยังไม่สบาย อาการป่วยก็ไม่ค่อยดีนัก กลับมาก็พักฟื้นอีกหลายเดือน ส่วนอาการเสียงแหบ เสียงแห้ง เวลาพูดเสียงสั่น บางครั้งพูดไม่ออกไม่มีเสียง หมอส่องกล้องดูก็บอกว่าไม่เป็นอะไร ไม่ทราบสาเหตุ ท่านอึดอัดใจที่ไม่สามารถทำหน้าที่กัลยาณมิตรได้เต็มที่ แต่น้องผู้ประสานงานก็ให้กำลังใจให้ทำหน้าที่ต่อไป ท่านจึงชวนคนทำความดีมาสร้างบุญเสมอมา แม้จะได้ผลไม่เต็มที่ ท่านเชื่อว่าการทำหน้าที่กัลยาณมิตรจะช่วยให้ไปดุสิตบุรีได้ จึงขอทุ่มเทสร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่จนหมดลมหายใจ

เตี่ยของผู้ส่งเคสมีพี่น้อง 5 คน มาจากเมืองจีน แต่งงานกับคุณแม่ที่นครสวรรค์แล้วย้ายมานราธิวาส เตี่ยชอบเล่นไพ่ทำให้ฐานะไม่ดี ฆ่าไก่กินเอง ไม่ค่อยได้ทำบุญ เคยเป็นเจ้าภาพทอดกฐินครั้งหนึ่งที่บ้านเกิดคุณแม่ เมื่ออายุ 75 ปี เตี่ยป่วยถ่ายเป็นเลือดสดๆ หมอบอกกระเพาะเป็นแผล ต้องผ่าตัด หลังผ่าตัด แผลไม่ติด ต้องกลับไปผ่าและเย็บใหม่ อยู่มาได้อีก 2-3 ปี ก็ปวดท้องอีก ต้องผ่าตัด เสียชีวิตในอีก 2-3 เดือนต่อมาในปี 2531 อายุ 78 ปี คุณแม่เสียชีวิตปี 2540 ด้วยโรคชราอายุ 88 ปี ก่อนเสียชีวิตเบื่ออาหาร กินได้แต่นมผงสำหรับผู้สูงอายุ ต่อมาเดินไม่ได้ พูดไม่ได้ เป็นอยู่ปีกว่าจึงเสียชีวิต