EP.125 ถวายที่กัลปนาแต่เสียดาย บุญสลายวัยชรา

ผู้ส่งเคสนี้เป็นลูกชายซึ่งได้บวชเป็นพระธรรมทายาทตั้งแต่ปี พศ 2523 ชีวิตของท่านเกี่ยวข้องกับวัดพระธรรมกายมาตั้งแต่ครั้งบวชรุ่นแรก ทำให้คุณพ่อคุณแม่ได้รู้จักวัด คุณแม่เลื่อมใสในพระพุทธศาสนามากและทำบุญอย่างสม่ำเสมอมาตลอดชีวิต ส่วนคุณพ่อเป็นชาวจีนที่ย้ายมาอยู่เมืองไทย ประกอบอาชีพรับเหมาและขนส่ง เป็นคนขยัน ฐานะดี มีความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา และสนับสนุนการบวชของลูกชาย ครอบครัวของท่านมีความผูกพันกับการทำบุญกับวัดพระธรรมกายมาตลอดจนกระทั่งคุณพ่อคุณแม่ละโลกไป ผู้ส่งเคสต้องการทราบเรื่องราวชีวิตหลังความตายของท่านทั้งสอง รวมถึงสาเหตุที่ทำให้คุณพ่อมีชีวิตที่พลิกผันในวัยชรา

เรื่องราวเริ่มต้นจากความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาของคุณแม่ผู้ส่งเคส ท่านทำบุญใส่บาตรทุกเช้าไม่ขาดเมื่อยังมีแรง ช่วงเข้าพรรษาท่านมักเป็นเจ้าภาพภัตตาหารเช้าที่วัดใกล้บ้าน และรับเป็นเจ้าภาพทอดกฐินผ้าป่าอยู่เสมอ เมื่อลูกชายได้มาอบรมธรรมทายาทและบวชเป็นพระธรรมทายาทที่วัดพระธรรมกายในปี พศ 2523 คุณแม่ก็ได้รู้จักวัดนี้เป็นครั้งแรก ด้วยโรคประจำตัวคือหัวเข่าไม่ดี ท่านจึงมาวัดได้เฉพาะวันบุญใหญ่ๆ ในช่วงแรก แต่ระยะหลังสุขภาพไม่ดี จึงไม่ได้มาแต่จะฝากปัจจัยมาร่วมทำบุญเสมอ ลูกๆ 5 คนของท่านก็ได้มาปฏิบัติธรรมที่วัดพระธรรมกาย คุณแม่ไม่เคยตกบุญใหญ่เลย ทั้งสร้างพระธรรมกายประจำตัว กฐินคุณยาย สร้างมหาธรรมกายเจดีย์ ถวายไทยธรรม ครั้งสุดท้ายที่ท่านได้มาร่วมบุญคือตอนที่ลูกชายมาบวชครั้งที่ 2 รุ่น 56 ปี หลังจากนั้นสุขภาพไม่อำนวย ท่านจึงไม่ได้มาวัดอีกเลย บุญสุดท้ายที่คุณแม่ได้ร่วมก่อนละโลกคือบุญกฐินปี พศ 2545 โดยท่านได้นำทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายคือเข็มขัดนาคให้ลูกนำไปขายเพื่อนำปัจจัยมาร่วมบุญกฐิน โดยที่ลูกชายเป็นประธาน ท่านมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะถวายปัจจัยนี้ด้วยมือของหลวงพ่อ แต่ท่านลุกไม่ไหว

ทางภาค ได้ทราบเรื่องจึงช่วยจัดการนิมนต์พระอาจารย์มารับปัจจัยถึงที่บ้าน แทนความปรารถนาของคุณแม่ที่อยากถวายด้วยมือท่าน สร้างความปลาบปลื้มใจให้ท่านอย่างมาก หลังจากการทำบุญครั้งสุดท้ายนี้ โรคเบาหวานของคุณแม่ก็ลุกลามหนักขึ้นจนต้องเข้าโรงพยาบาลเพื่อรักษาเป็นเวลา 2 เดือน ตลอดเวลาในโรงพยาบาล ท่านไม่รู้สึกตัว ลูกๆ ได้สวดมนต์และบอกให้นึกถึงบุญที่ทำมาตลอด คุณแม่ได้สิ้นชีวิตลงเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พศ 2546 รวมอายุได้ 82 ปี

ส่วนคุณพ่อผู้ส่งเคส เป็นชาวจีนอพยพมาอยู่ไทย ทำอาชีพรับเหมาไม้หมอนรถไฟและฟืน ต่อมาทำรถขนส่ง เป็นคนขยัน ฐานะดีตั้งแต่หนุ่ม เป็นที่นับถือในอรัญประเทศ ท่านเรียนหนังสือจากพระจึงเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา ลูกๆ เคยเห็นท่านนั่งสมาธิ แต่ท่านมักจะเห็นผีบ่อยๆ และนำมาเล่าให้ลูกๆ ฟัง ทำให้ลูกกลัวมาก ท่านยังเล่าเรื่องพุทธธรรมและธรรมะเพื่อปลูกฝังความรักในพระพุทธศาสนาให้ลูก แม้จะเป็นคนจีน แต่ท่านก็ชอบทำบุญ เมื่อลูกชายคนเดียวได้บวชเป็นพระธรรมทายาทในปี พศ 2523 ซึ่งไม่ได้จัดงานบวชตามประเพณี ท่านก็ยินดีและส่งเสริมอย่างยิ่ง โดยกล่าวว่าเป็นบุญวาสนาของพ่อแม่ที่ลูกได้บวชและปฏิบัติสมกับที่บวช ตั้งแต่นั้นมา คุณพ่อคุณแม่ก็ศรัทธาวัดพระธรรมกายมาตลอด คุณพ่อได้ร่วมบุญใหญ่หลายครั้ง และลูกได้นำเงินช่วยงานศพของท่านมาสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวถวายคุณยายในนามท่าน ท่านเป็นคนทำงานหนัก ไม่มีเวลาเข้าวัด แต่ถือคติว่าไม่ค่อยได้ทำบุญก็ระวังอย่าทำบาป ท่านกลัวบาปเสมอ ท่านไม่ดื่มเหล้าแต่สูบบุหรี่จัด ร่างกายแข็งแรงมาก ไม่เคยป่วยหนักจนอายุ 80 ปี จึงเข้าโรงพยาบาลครั้งแรกจากการทำงานหนักเกินกำลังแล้วล้มลง ตรวจพบโรคปอด หลังจากนั้นก็ป่วยออดๆ แอดๆ เข้าออกโรงพยาบาลเป็นประจำ จนป่วยหนักครั้งสุดท้ายและเสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พศ 2542 รวมอายุได้ 90 ปี

คุณแม่เสียชีวิตในห้อง ICU เวลา 18:00 น โดยไม่มีลูกๆ อยู่ด้วย ทำให้ไม่มีโอกาสพูดคำสอนของคุณครูไม่ใหญ่ให้ท่านฟัง ผู้ส่งเคสจึงอยากทราบว่าคุณแม่ไปอยู่ที่ไหนมีความสุขหรือไม่ ทำไมคุณพ่อเห็นผีบ่อยๆ ปัจจุบันคุณพ่อไปอยู่ที่ไหนมีความสุขหรือไม่ ทำไมคุณพ่อฐานะดีในวัยหนุ่มแต่มาตกยากในวัยชรา บุญที่ลูกอุทิศไปให้ท่านทั้งสองได้รับหรือไม่และได้รับเต็มที่หรือไม่ และท่านต้องการให้ทำบุญอะไรให้อีก