EP.180 บุญเป็นเหตุให้อายุยืน

คุณผู้ส่งเคสได้ส่งเรื่องราวของครอบครัวมาถาม คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อคลายข้อสงสัยเกี่ยวกับชีวิตหลังความตายและบุญกรรมของบุคคลในครอบครัว โดยเฉพาะคุณพ่อ คุณแม่ และน้องชาย คุณผู้ส่งเคสปรารถนาที่จะฝากข้อความถึงท่านเหล่านั้นด้วย

เรื่องราวเริ่มจากคุณพ่อของคุณผู้ส่งเคส ซึ่งมีพี่น้องชายล้วน 3 คน โดยท่านเป็นลูกคนกลาง พ่อแม่ของท่านเสียชีวิตตั้งแต่ท่านยังเล็ก ทำให้ญาติ ๆ ช่วยเลี้ยงดูจนเติบโต เมื่อโตขึ้น คุณพ่อเข้ารับราชการเป็นเสมียน พนักงานแผนกชาว ที่ดูแลสถานที่ในพระบรมมหาราชวัง ณ สำนักพระราชวัง ก่อนเหตุการณ์สวรรคตของรัชกาลที่ 8 คุณพ่อได้ลาออกจากราชการเพื่อมาประกอบอาชีพค้าขาย คุณพ่อเป็นผู้ที่ปฏิบัติตนเป็นพุทธศาสนิกชนที่ดี ตื่นเช้าหุงข้าวทำกับข้าวร่วมกับคุณแม่ แล้วออกไปใส่บาตรเป็นคนแรกในซอยเสมอ ท่านสวดมนต์ ทำวัตรเช้าเย็นทุกวัน ไปวัดประดู่ซึ่งอยู่ใกล้กับวัดปากน้ำที่อยู่ใกล้บ้าน ในทุกวันพระ ท่านได้สร้างกฐินถวายวัดด้วย แม้วัดปากน้ำจะอยู่ใกล้กว่า ท่านกลับไม่ค่อยได้เข้าไป สุขภาพของคุณพ่อไม่ค่อยแข็งแรง รักษาตัวในโรงพยาบาลหลายครั้ง ท่านเคยสูบบุหรี่แต่สุดท้ายก็เลิกได้ ในวันที่ 1 มกราคม พศ 2531 เวลาประมาณ 19:00 น คุณพ่อนอนหลับไป แต่จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นมาหาไม้ขีด คุณแม่ได้ยินเสียงจึงลุกมาดู เห็นเล็บของคุณพ่อเขียว จึงพูดว่า "จะเอาจริงแล้วหรือ งั้นขึ้นไปบนเตียงซิ" จากนั้นคุณพ่อก็หลับไปและเสียชีวิตในที่สุด สิริอายุได้ 83 ปี ไปอย่างง่าย ๆ คุณผู้ส่งเคสได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวให้คุณพ่อหลังเสียชีวิต

ส่วนคุณแม่ของคุณผู้ส่งเคส มีพี่น้องรวม 5 คน ท่านเป็นคนที่ 3 พี่น้องหลายคนเสียชีวิตตั้งแต่เด็ก จึงเหลือท่านเป็นลูกคนเดียว คุณแม่เป็นคนดุและจริงจัง ไม่ค่อยพูดเล่นหัวหรือหัวเราะ ปากค่อนข้างคมทำให้บางครั้งผู้ฟังรู้สึกเสียน้ำใจ ท่านไม่เคยฆ่าปลาทำอาหาร เพิ่งจะเริ่มทำตอนแต่งงานกับคุณพ่อ แต่ก็เลิกทำเพราะที่ตลาดมีขาย สำหรับเครื่องฆ่ามด ตบยุง ท่านบอกว่า "มันอยากกัดก็ให้มันกัดไป อิ่มแล้วเดี๋ยวก็ไป" ครั้งหนึ่งขโมยขึ้นบ้าน ถูกปล้นจนหมดตัว เหลือเงินเพียง 10 สตางค์ในสมัยก่อน แต่ใจท่านไม่เสีย ยังนำเงินที่มีอยู่ไปซื้อหมูและเก็บผักมาทำกับข้าวใส่บาตรและให้คุณยายรับประทาน แสดงถึงความรักในการสร้างบุญและปฏิบัติหน้าที่ของแม่บ้านแม่ลูกอย่างดี ตลอดชีวิตท่านทำบุญไม่เคยขาด ตื่นตั้งแต่ตี 3 ตี 4 มาหุงข้าวใส่บาตรที่บ้าน ทำบุญบ้านปีละ 1-2 ครั้งเป็นเวลาหลายปี จัดเป็นงานใหญ่ มีคนมาช่วยมาก คุณแม่เคยมาวัดพระธรรมกายบ้าง แต่จะไปวัดแถวบ้านทุกวันพระ จนกระทั่งอายุ 95 ปี อ่อนเพลียจนไปไม่ไหว ระยะหลังคุณแม่หกล้ม เดินไม่ได้ พยายามใช้ไม้เท้าช่วย โดยก่อนออกเดินจะยกไม้เท้าจรดที่ศีรษะ แล้วเดินภาวนาคาถา "สัมมาอะระหัง" ไปตลอดทางระหว่างเตียงนอนกับโต๊ะทานข้าว ท่านชอบทำบุญทุกบุญที่มีคนมาบอก ฟังรายการธรรมะเพื่อประชาชนทุกวัน ฟังเทปธรรมะ และเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา คุณแม่ได้ซื้อโรงศพไว้ให้ตัวเอง เรียกชื่อว่า "โฮม สวีท โฮม" ท่านบอกว่าอยู่แล้วสบาย ไม่ดิ้น มดไต่ ไรตอม หรือแม้แต่ไฟเผาก็เฉยอยู่ได้ ท่านยังได้ถวายค่าใช้จ่ายไว้กับเจ้าอาวาสวัดจันทารามวรวิหาร เผื่อไว้หากเสียชีวิตในเวลาที่ลูกหลานไม่อยู่ ช่วงปลายชีวิต ท่านมักตื่นขึ้นมาเล่าความฝันว่าได้ไปเที่ยว มีคนทำบุญเยอะแยะ ข้างบนบอกว่ายังไม่ให้ไป เพราะที่อยู่ยังไม่เสร็จ หรือเหลืออีกชั้นหนึ่ง ช่วงระยะสุดท้ายก่อนสิ้นลม ท่านยังพูดคุยกับผู้มาเยี่ยมได้ ไม่หลงเลอะเลือน ครั้งหนึ่งหลานมาบอกบุญ 3,000 วัด และนำกล่องใส่อัฐิมาให้อธิษฐาน ท่านก็ยกมือขึ้นจรดและร่วมบุญด้วย ยังได้ร่วมบุญกฐินพระราชทานปี 45 ด้วย วันที่ 12 กรกฎาคม ปี 46 ก่อนวันอาสาฬหบูชา ประมาณ 5:30 น ลูกไปปลุกให้จบของใส่บาตรเหมือนทุกวัน แต่คุณแม่ไม่ตอบสนอง ตัวเย็นลง คิดว่าคงไม่เป็นอะไร จึงเปิดเทปสวดธรรมจักรกับปวัตนสูตรให้ฟัง ลูกรีบไปทำภารกิจต่อ เมื่อกลับมาก็พบว่าท่านนอนอยู่ในท่าพนมมือและสิ้นลมแล้ว สิริอายุได้ 98 ปี 11 เดือน 2 วัน คุณผู้ส่งเคสได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวให้คุณแม่ทันในช่วงที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ และท่านก็ได้อนุโมทนาบุญด้วย

น้องชายคนกลางของคุณผู้ส่งเคส เมื่อเกิดมาก็ทำให้ฐานะครอบครัวดีขึ้นพอควร ตอนเล็ก ๆ ชอบยิงนกตกปลา เมื่อเข้ารับราชการมีความขยันหมั่นเพียร ใฝ่หาความรู้ เป็นที่รักและไว้ใจของผู้บังคับบัญชาและเพื่อนร่วมงาน ให้ความเอื้อเฟื้อช่วยเหลือผู้อื่น ชีวิตการงานเจริญรุ่งเรืองดี ชอบเข้าวัดปฏิบัติธรรม เคยหาเงินบูรณะวัดร่วมกับผู้บังคับบัญชา วันสุดท้ายของชีวิต น้องชายไปทำงานตามปกติ หลังเลิกงาน ขณะรอภรรยาที่นัดไว้ จู่ ๆ ก็แน่นหน้าอก ฟุบลงกับโต๊ะ เพื่อนช่วยกันนำส่งโรงพยาบาลใกล้เคียง แต่ไม่ทัน เสียชีวิตก่อนถึงโรงพยาบาล สิริอายุได้ 51 ปี คุณผู้ส่งเคสได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวให้น้องชายหลังเสียชีวิตแล้ว