EP.197 กุมารทองภาค 8 ลูกกรอกกายสิทธิ์

ผู้ส่งเคสคือคุณแม่ท่านหนึ่ง มีลูกทั้งหมด 8 คน แต่ได้เสียชีวิตไปแล้ว 1 คน ทำให้เหลือ 7 คนในปัจจุบัน ท่านเล่าเรื่องจากประสบการณ์ตรงขณะอาศัยอยู่ที่บ้านในอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา และเคยเดินทางไปซื้อของที่ตัวเมืองโคราชกับคุณพ่อของลูก ในส่วนของการเข้าวัดปฏิบัติธรรม ผู้ส่งเคสรู้จักพระธรรมกายตั้งแต่ปี พศ 2526 แต่ไม่ได้เข้าวัดบ่อยนัก ท่านได้กลับมาปฏิบัติธรรมอย่างจริงจังอีกครั้งในปี พศ 2541 ซึ่งเป็นช่วงหลังจากที่ท่านต้องเผชิญความทุกข์ใจอย่างมากจากเรื่องราวของลูกชาย ชีวิตของท่านต้องพบกับความยากลำบากในการมีบุตร ทำให้ต้องปรึกษาและพึ่งพาการรักษาจากคุณหมออยู่เสมอเมื่อต้องการตั้งครรภ์

เรื่องราวเริ่มจากผู้ส่งเคสซึ่งมีลูกทั้งหมด 8 คน และได้เสียชีวิตไปแล้ว 1 คน ลูกชายคนที่ 7 ที่เสียชีวิตไปนั้นเกิดจากเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ในช่วงที่ท่านตั้งครรภ์ได้ประมาณ 7-8 เดือน ท้องของท่านมีลักษณะแปลก คือเดี๋ยวโตเดี๋ยวยุบ ซึ่งทำให้ท่านรู้สึกแปลกใจ จนกระทั่งวันหนึ่งขณะที่กำลังเดินทางโดยรถยนต์ไปกับคุณพ่อของลูกเพื่อซื้อของที่โคราช ระหว่างทางท่านเกิดอาการปวดท้องอย่างรุนแรง จากนั้นไม่นานก็มีเสียงเหมือนอะไรบางอย่างหลุดออกมาจากร่างกาย คุณแม่ได้ใช้มือรับสิ่งนั้นไว้ เมื่อเดินทางถึงโคราช ท่านก็ไม่ได้แวะลงไปทำธุระใดๆ แต่รอจนกระทั่งกลับมาถึงบ้านที่ปากช่องเสียก่อน

เมื่อกลับถึงบ้าน ท่านจึงเปิดมือที่รับสิ่งนั้นไว้ดู ปรากฏว่าสิ่งที่ออกมาคือเด็กผู้ชายตัวเล็กจิ๋วมาก มีขนาดประมาณ 2-3 นิ้ว ตัวเด็กมีอวัยวะครบทุกอย่าง ลักษณะของร่างกายคือขาขัดสมาธิ มือประสานกัน เหมือนอยู่ในท่าที่อยู่ในท้อง ผู้ใหญ่สมัยนั้นได้บอกคุณแม่ว่า เด็กที่คลอดออกมามีลักษณะเป็นลูกกรอก และแนะนำให้นำเด็กไปตากแดดให้แห้งและใส่ยาเพื่อป้องกันมดแมลงต่างๆ คุณแม่ตั้งชื่อลูกชายคนนี้ว่า เด็กชายกายสิทธิ์ และได้นำร่างเล็กๆ ของน้องใส่ไว้ในกล่องที่วางอยู่บนพานซึ่งปูด้วยผ้าสีแดง พร้อมกันนั้นก็ได้จัดหาเครื่องเซ่นที่เป็นอาหารคาวหวาน เสื้อผ้าเด็ก แป้ง หวี สบู่ และของเล่นเด็ก วางไว้ข้างๆ และยังกางมุ้งขนาดเล็กครอบให้น้องด้วย คุณแม่ทำทุกอย่างเหมือนกับว่าน้องยังมีชีวิตอยู่ เช่น เวลาจะรับประทานอาหารก็จะเรียกน้องมารับประทานด้วย ท่านทำตามพิธีเหล่านี้ไปเฉยๆ ไม่ได้มีความคิดว่าลูกที่เกิดมาในสภาพนี้จะให้คุณให้โทษอย่างไร ไม่ได้ขออะไรจากน้อง ไม่ได้ขอให้บอกหวย หรือให้ช่วยให้ขายของดี ท่านคิดเพียงว่านี่คือลูกที่ตายไปแล้ว เหลือเพียงซากที่แห้งแข็ง จึงเก็บเอาไว้เพราะไม่กล้านำไปเผาหรือฝัง

ในช่วงที่ลูกๆ และพี่น้องคนอื่นๆ ยังเล็ก พวกเขามีความรู้สึกกลัวน้องกายสิทธิ์มาก เคยปีนขึ้นไปดูแล้วก็ไม่กล้าดูอีก เพราะตัวน้องเล็กมากเท่ากับหัวแม่มือของผู้ใหญ่ ร่างกายผอมแห้งและมีสีดำ เหมือนผีเด็กจริงๆ ในเวลานั้นลูกๆ จะไม่กล้าอยู่บนชั้นสองของบ้านคนเดียว หากมีธุระจำเป็นต้องขึ้นไปข้างบน ก็จะต้องวิ่งขึ้นวิ่งลงด้วยความเร็วอย่างมากจนแทบจะตกบันได เมื่อใดที่ไม่มีใครอยู่บนบ้าน พวกเขาก็จะได้ยินเสียงเหมือนเด็กกำลังวิ่งเล่นอยู่บนชั้นบน เมื่อได้ยินเสียงก็จะมองหน้ากัน และพูดกันว่าสงสัยน้องกายสิทธิ์จะกำลังวิ่งเล่นอยู่ ไม่ใช่แค่ลูกๆ เท่านั้น แต่ลูกจ้างของคุณแม่ทุกคนก็ได้ยินเสียงเหล่านี้อย่างทั่วหน้า ปัจจุบันซากของน้องกายสิทธิ์ก็ยังอยู่ที่บ้าน แต่ไม่มีใครรู้สึกกลัวแล้ว เพราะทุกคนเติบโตเป็นผู้ใหญ่หมดแล้ว

นอกจากเรื่องของน้องกายสิทธิ์แล้ว ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงความทุกข์ใจจากเรื่องลูกชายอีกคน ท่านเล่าว่าหลังจากแต่งงานใหม่ๆ ยังไม่คิดมีลูกในทันที วางแผนไว้สัก 2 ปีค่อยมี แต่ก็ยังไม่มีลูกจนเวลาล่วงเลยไป 5 ปี จึงเริ่มมีความกังวลและได้เริ่มปรึกษาคุณหมอ ท่านต้องใช้ทั้งการฉีดยาและกินยาเพื่อช่วยในการตั้งครรภ์ การตั้งครรภ์ครั้งแรกได้ 4 เดือนก็แท้งไป การตั้งครรภ์ครั้งที่สองก็ยังต้องใช้ยาและยาฉีดเช่นเดิม และคลอดออกมาเป็นลูกสาวที่น่ารักน่าชัง เมื่อลูกสาวอายุได้ 5 ขวบ ผู้ส่งเคสและสามีก็ปรึกษากันว่าอยากมีน้องให้ลูกสาว จึงกลับไปปรึกษาคุณหมออีกครั้ง สาเหตุที่ต้องปรึกษาคุณหมอทุกครั้งที่ต้องการมีลูกก็เพราะผู้ส่งเคสเป็นคนที่มีบุตรยาก

ครั้งนี้ก็เช่นเดิม ท่านต้องผ่านการฉีดยาและกินยาอีก รวมแล้วฉีดยาไปหลายร้อยเข็ม แต่ก็ต้องอดทนเพราะอยากมีลูก เมื่อไปฟังผลอัลตราซาวด์จากคุณหมอ ท่านดีใจอย่างที่สุดที่หมอบอกว่าได้ลูกชาย คิดในใจว่าตนเองช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้ลูกสาว 1 คน และลูกชายอีก 1 คน รู้สึกว่าชีวิตครอบครัวสมบูรณ์แบบแล้ว ในใจคิดว่าจะมีลูกเพียง 2 คนเท่านั้น แต่ความดีใจนี้อยู่เพียงแค่ช่วงที่ลูกอยู่ในท้องเท่านั้น เมื่อคลอดออกมาแล้วก็เกิดความทุกข์ขึ้นทันที เพราะลูกชายที่คลอดมามีปัญหาเกี่ยวกับระบบประสาทและสมองอย่างรุนแรง วันที่สองหลังคลอด คุณหมอเรียกผู้ส่งเคสไปดูลูกที่ห้อง NICU เมื่อไปถึงภาพที่เห็นทำให้ท่านแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ตามร่างกายของลูกชายตัวน้อยเต็มไปด้วยสายระโยงระยางมากมาย ทั้งสายน้ำเกลือ เครื่องช่วยหายใจ และสายออกซิเจน เวลาลูกชายร้องไห้ ตัวก็จะเขียวคล้ำ ใบหน้าจะดำลง และดูเหมือนกับจะหมดลมหายใจไปเฉยๆ ร่างกายทุกส่วนจะเกร็ง ตัวจะหงิกงอ คุณหมอและพยาบาลต้องรีบให้การช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนอยู่ตลอดเวลา ลูกชายมีอายุได้เพียง 2 ปีก็เสียชีวิตจากไปอย่างสงบ ทั้งที่ก่อนหน้านี้อาการของลูกชายเป็นการทรมานตัวเองอย่างที่สุด ลูกชายเคยเกร็งจนถึงขนาดกัดลิ้นตัวเองขาด คุณหมอต้องทำการถอนฟันออกจนหมด

จากประสบการณ์ชีวิตทั้งสองเรื่องนี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามหลายอย่างเกิดขึ้นในใจและอยากเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่เพื่อคลายความสงสัย