EP.199 ความจำเสื่อมเฉียบพลัน ลืมแม้คนที่รักมาเป็นแรมปี

ผู้ส่งเคสเป็นบุตรคนเดียวของคุณแม่ผู้ล่วงลับ หลังจากที่คุณแม่จากไป ผู้ส่งเคสได้รับความช่วยเหลือและอนุเคราะห์เป็นอย่างดีจากครอบครัวสามีซึ่งเป็นชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา รวมถึงจากคุณพ่อบุญธรรมซึ่งเป็นคนไทยด้วย ความช่วยเหลือนี้ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกอบอุ่นใจเป็นอย่างมาก ผู้ส่งเคสเป็นคนมีอัธยาศัยใจคอดี ชอบเกื้อกูลผู้อื่น ซึ่งบุญนี้เองที่ทำให้ได้รับความเกื้อกูลตอบจากบุคคลรอบข้าง [

เรื่องราวของคุณแม่เริ่มขึ้นด้วยพื้นฐานชีวิตที่เป็นแม่บ้าน มีบุตรเพียงคนเดียว ท่านเป็นคนที่มีนิสัยอบอ้อมอารี อดทน เสียสละ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีมาก เป็นที่รักของคนรอบข้างอยู่เสมอ ความศรัทธาในพระรัตนตรัยนั้นมีมาตั้งแต่เด็กๆ รักการให้ทาน รักษาศีล และนั่งสมาธิ คุณแม่เคยเดินทางไปปฏิบัติธรรมตามวัดต่างๆ หลายแห่ง จุดเริ่มต้นที่ทำให้ท่านได้รู้จักวัดพระธรรมกายคือการได้มาร่วมอยู่ธุดงค์ในปี พ.ศ. 2529 หลังจากนั้น ท่านก็ร่วมบุญกับวัดพระธรรมกายมาโดยตลอด แม้จะไม่สามารถมาวัดเป็นประจำได้ เนื่องจากมีโรคประจำตัวหลายอย่าง เช่น ภูมิคุ้มกันไม่แข็งแรง โรคหัวใจ โรคความดันโลหิตสูง และโรคไทรอยด์

นอกจากนี้ คุณแม่ยังต้องดูแลคุณพ่อของลูกชายวัย 72 ปี ซึ่งป่วยด้วยโรคชราและเบาหวาน ทำให้คุณพ่อไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ดีนัก ด้วยคำแนะนำจากพระผู้ใหญ่ที่เคยบอกคุณแม่ว่าต้องไปเสียชีวิตที่วัด คุณแม่จึงตั้งใจทำบ้านให้กลายเป็นเสมือนวัด ท่านใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่บ้านเพื่อปฏิบัติธรรมเป็นประจำทุกวัน ทั้งสวดมนต์ ทำวัตรเย็น ฟังรายการธรรมะเพื่อประชาชน ท่านเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝัน และฟังเทปเคส study ของคุณครูไม่ใหญ่ ซึ่งการฟังธรรมะเหล่านี้ทำให้ท่านมีความเข้าใจเรื่องการสร้างบารมีและชีวิตหลังความตายมากขึ้น ในช่วงเข้าพรรษาที่ผ่านมา ท่านยังตั้งใจรักษาศีล 8 อย่างเคร่งครัด คุณแม่ยังเป็นผู้นำบุญทอดกฐินที่วัดในหมู่บ้านเพื่อสร้างศาลาการเปรียญ ท่านได้บอกบุญเพื่อนบ้านและญาติมิตร เพราะเข้าใจจากเคส study ว่าการขยันบอกบุญจะช่วยให้มีบริวารมาก เมื่อทราบข่าวบุญการสร้างเสาเข็มอาคารภาวนา 60 ปี คุณแม่ก็เต็มใจทำบุญสร้างเสาเข็ม 1 ต้น

เช้าวันอาทิตย์ที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2546 เพื่อนบ้านสังเกตเห็นว่าเวลา 7.00 น. แล้ว คุณแม่ก็ยังไม่เปิดประตูบ้าน ซึ่งผิดปกติวิสัย เพราะปกติท่านจะออกไปใส่บาตรประมาณ 6.30 น. ด้วยความเป็นห่วง เพื่อนบ้านจึงปีนประตูรั้วเข้าไปในบ้าน และพบคุณแม่นอนหมดสติอยู่ ขากรรไกรค้าง คุณแม่ถูกรีบนำส่งโรงพยาบาล และคุณหมอตรวจพบว่าเส้นเลือดในสมองแตก ไม่สามารถทำการผ่าตัดได้ คุณหมอแจ้งว่าคุณแม่น่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกประมาณ 2-3 วันเท่านั้น

ความรู้สึกของผู้ส่งเคสในขณะนั้นคือมึนงงไปหมด ได้เดินออกมานอกห้อง ICU และร้องไห้เสียใจอยู่พักหนึ่ง ผู้ส่งเคสได้เข้าไปเยี่ยมคุณแม่ที่นอนสงบบนเตียงโดยมีเครื่องช่วยหายใจ ผู้ส่งเคสได้พูดให้คุณแม่รับรู้ถึงบุญต่างๆ ที่ท่านได้ทำมา ตามคำแนะนำของผู้ประสานงานภาค เช่น บุญสร้างเสาเข็ม บุญทอดกฐิน บุญที่ท่านตั้งใจตักบาตร สวดมนต์ ทำวัตรเช้าเย็น ฟังธรรมะ และรักษาศีล 5 นอกจากนี้ ยังได้ชวนคุณแม่ไปไหว้พระที่มหาธรรมกายเจดีย์ด้วย

ประมาณ 2 สัปดาห์ก่อนที่คุณแม่จะจากไป ช่วงบ่ายวันหนึ่งที่บ้าน ผู้ส่งเคสและคุณพ่อได้ยินเสียงผู้ชายเรียกชื่อคุณแม่ดังและแรง 2 ครั้ง เมื่อหันไปมองก็ไม่พบใคร แต่คุณแม่กลับไม่ได้ยินเสียงนั้นเลย

คุณแม่ได้ละโลกไปอย่างสงบในวันอังคารที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2546 เวลา 10.30 น. หลังจากเสียชีวิต คุณแม่ได้อุทิศร่างกายเพื่อการศึกษา เมื่อเสร็จสิ้นงานศพ ผู้ส่งเคสได้รวบรวมปัจจัยจากผู้ที่มาร่วมงานสวดพระอภิธรรม ทำบุญสร้างเสาเข็มอาคาร 60 ปีได้ครบ 1 ต้น ตามที่ท่านตั้งใจ นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสยังได้ร่วมบุญหอฉันและบุญตอกเสาเข็มต้นสุดท้ายอาคาร 60 ปี อุทิศให้คุณแม่ด้วย

หลังที่คุณแม่จากไป คุณพ่อก็ป่วยเข้าโรงพยาบาลบ่อยขึ้น และมีอาการความจำเสื่อมมากขึ้นเรื่อยๆ คุณพ่อจำใครไม่ค่อยได้ โดยเฉพาะเรื่องของคุณแม่ จำไม่ได้เลย ทั้งที่คุณแม่ตอนมีชีวิตอยู่ได้ปรนนิบัติดูแลคุณพ่ออย่างใกล้ชิด คุณพ่อมีอาการความจำเสื่อมอย่างเฉียบพลัน ผู้ส่งเคสได้พาคุณพ่อไปหาหมอที่โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เพื่อตรวจเช็คสมอง คุณหมอแจ้งว่าคุณพ่อเป็นโรคหลงเฉียบพลัน สมองฝ่อ คุณหมอได้ทดสอบความจำคุณพ่อ โดยให้จำคำ 3 คำคือ มะนาว ทหาร บ้าน เมื่อถามซ้ำ คุณพ่อกลับพูดว่า "สัมมาอะระหัง สัมมาอะระหัง สัมมาอะระหัง" แทน คุณหมอแปลกใจมาก และถามว่าวันนี้ท่องสัมมาอะระหังได้กี่ครั้ง คุณพ่อได้นับนิ้วและตอบตัวเลขจำนวนมาก เช่น 1, 3, 7, 5, 100, 300, 700,000 ครั้ง ทุกวันนี้คุณพ่อยังจำคุณแม่ไม่ได้และไม่เคยถามถึงคุณแม่เลย