EP.206 ละโลกแล้วกายละเอียดเข้าห้องพระสวดมนต์ ไปดุสิตบุรีฯ

ข้อมูลจากแหล่งที่มาไม่ได้ระบุประวัติของผู้ส่งเคสครับ

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อ คุณแม่ ซึ่งเกิดในตระกูลชาวจีนที่ตั้งรกรากในเมืองไทยและประกอบอาชีพด้านเกษตรกรรมอันลำบากและยากจน แม้จะต้องทำงานไปด้วย แต่คุณแม่ก็ได้ร่ำเรียนจนจบชั้นมัธยมปีที่ 6 เมื่ออายุประมาณ 21 ปี คุณแม่ถูกคลุมถุงชนให้มาแต่งงานกับคุณพ่อ ซึ่งเป็นลูกชายคนเล็กของครอบครัวชาวประมงและเลี้ยงเป็ดขาย ในตอนนั้น คุณพ่ออยู่รวมกับครอบครัวใหญ่ และบางครั้งเมื่อถึงเทศกาลไหว้เจ้า คุณแม่ที่ไม่คุ้นเคยกับการฆ่าสัตว์ ก็จำเป็นต้องฆ่าเป็ดเพราะไม่อยากถูกตำหนิ บริเวณบ้านที่คุณแม่ย้ายไปอยู่ นอกจากจะเป็นหมู่บ้านชาวประมงแล้ว ยังมีบ่อนไพ่ แหล่งสุรา และแหล่งสูบกัญชาอยู่รายล้อม เรียกได้ว่ามีอบายมุขครบทุกอย่าง

ชีวิตคู่ของคุณแม่ไม่ค่อยมีความสุขมากนัก แม้ว่าคุณพ่อจะเป็นคนจิตใจดี มีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก และเต็มใจทำบุญเมื่อมีคนบอกบุญ แต่การที่ คุณพ่อดื่มเหล้าบ่อยๆ ทำให้เกิดเรื่องร้อนใจอยู่เสมอ เมื่อลูกๆ เติบโตขึ้น คุณแม่ได้เข้าไปช่วยงานประมงของคุณพ่ออย่างเต็มที่อยู่หลายปี จนกระทั่งประมาณปี พ.ศ. 2529 คุณแม่มีโอกาสได้เข้าวัดพระธรรมกาย ท่านมีศรัทธาอย่างยิ่งและถือว่าวัดเป็นทางออกสำคัญ ท่านเริ่มค่อยๆ เลี่ยง ลด และในที่สุดก็เลิกช่วยงานของคุณพ่อ ทั้งนี้ เพราะได้รับคำแนะนำจากอุบาสิกาถวิน วัดติรางกูร ให้เลิกทันที คุณแม่ยังสั่งสอนลูกทุกคนให้ทำอาชีพอย่างอื่น สุดท้าย คุณพ่อก็ค่อยๆ ลดกิจการลงจนเลิกอย่างเด็ดขาด

คุณแม่ได้ผลักดันให้ลูกๆ ได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมและอยู่ในบุญตลอด ลูกชายทั้งสองคนได้บวชเป็นสามเณรธรรมทายาทและพระธรรมทายาท ในช่วงเวลาที่ลูกชายบวช คุณแม่และคุณพ่อมีความสุขมากจากการมาใส่บาตรเกือบทุกวัน คุณแม่เป็นคนกตัญญูต่ออากงอาม่ามาก และทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ท่านตลอด ท่านสร้างพระประจำตัวให้อากงอาม่าหลายองค์ แม้ว่าท่านจะเสียชีวิตไปนานแล้ว

เมื่ออายุประมาณ 36-37 ปี คุณแม่เคยเป็นมะเร็งปากมดลูกขั้นต้น ซึ่งได้รักษาด้วยการตัดปีกมดลูกและหายขาด คุณแม่เคยประสบอุบัติเหตุ 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่ออายุประมาณ 30 ปี ถูกไฟฟ้าดูด แต่ลูกสาวคนโตตัดไฟช่วยไว้ได้ทัน อีกครั้งเมื่ออายุประมาณ 54 ปี ท่านหน้ามืดล้มลง ศีรษะแตก ลูกเป็นคนไปพบหลังจากผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่ง ครั้งนั้นไม่เป็นไรมาก คุณแม่เชื่อและพูดเสมอว่า เป็นเพราะบุญคุ้มครองที่ท่านห้อยพระของขวัญจากวัดหลายองค์ติดคออยู่ตลอด

คุณแม่เข้าวัดไม่เคยขาด ท่านอยู่ธุดงค์สุขเสาร์ที่วัดเป็นประจำ ไม่ใช่แค่ปีละครั้ง ท่านทำบุญทุกบุญ เช่น สร้างสภาธรรมกายสากล สร้างมหาธรรมกายเจดีย์ หล่อหลวงปู่ทองคำ ทอดกฐิน ผ้าป่า เรียกได้ว่าทุกบุญท่านไม่ขาด คุณแม่รักการนั่งธรรมะมาก ครั้งหนึ่งไปปฏิบัติธรรมพิเศษที่สวนบัว จังหวัดเชียงใหม่ ท่านนั่งธรรมะได้ดีมากและเข้าถึงองค์พระธรรมกายภายในได้ ที่นั่น หลวงพ่อเมตตาให้คุณแม่เล่าผลการปฏิบัติธรรมครั้งนั้นให้เพื่อนร่วมรุ่นฟัง เมื่อกลับมา คุณแม่ก็ยิ่งลุยบอกบุญมากขึ้นกว่าเดิม และยังได้มีโอกาสเขียนผลการปฏิบัติธรรมลงในหนังสือ "กัลยาณมิตร" ด้วย คุณแม่เป็นผู้นำบุญที่ยิ่งใหญ่ในสายตาของลูกๆ หลายคนรู้จักท่านในนาม "ป้าเปรม"

คุณแม่มีสุขภาพแข็งแรงดี แต่มีปัญหาเรื่องกระดูกหลังเสื่อมในช่วงหลายปีหลัง ท่านไปปฏิบัติธรรมที่วัดบ่อยๆ และพักที่คอนโดมิเนียมที่ซื้อไว้ใกล้ๆ วัด ซึ่งท่านมีความสุขมาก ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2543 ก่อนวันมาฆบูชาไม่กี่วัน คุณแม่ประสบอุบัติเหตุตกบันไดบ้าน มีอาการเลือดคั่งในสมองและได้รับการผ่าตัด แต่อาการกลับทรุดลง ลูกไปเยี่ยมที่ห้อง ICU และบอกให้คุณแม่นึกถึงบุญฉลองเจดีย์ เพราะใกล้งานฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ในอีกไม่กี่วัน ท่านไม่ได้ลืมตาดู แต่ส่งเสียง "อือ" แล้วก็หลับไป ไม่มีใครได้คุยกับท่านมากไปกว่านั้นเพราะท่านไม่รู้สึกตัวแล้ว ต่อมา คุณแม่ได้รับการผ่าตัดอีกครั้ง และในที่สุดก็เสียชีวิตลงในวันที่ 1 มีนาคม 2543 สิริอายุ 56 ปี ในช่วงที่ท่านไม่รู้สึกตัว ญาติๆ มาเยี่ยมและเล่าเรื่องบุญให้ฟัง ลูกๆ ก็เปิดเทปสวดมนต์ให้ฟัง