EP.209 ผีปอบ ณ ดงป่าโคกตูม พลูน้อย

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2540 ขณะที่โยมแม่อยู่ที่อำเภอสุวรรณคูหา จังหวัดหนองบัวลำพู โยมแม่ป่วยหนักลักษณะเหมือนถูกผีเข้า เป็นมาได้ 5-7 วันแล้ว โยมพ่อบอกว่าพาไปหาหมอแต่หมอบอกว่าไม่ป่วย . ผู้ส่งเคสเป็นผู้ที่มีความรู้เรื่องการปราบผี ได้ศึกษามาอย่างดีในสมัยเด็กที่เคยเห็นหมอผีปราบผี . เมื่อทราบข่าว จึงได้แนะนำให้โยมพ่อเอาพระของขวัญจากวัดพระธรรมกายคล้องคอโยมแม่ไว้ และตัดสินใจเดินทางไปเยี่ยมด้วยตนเอง .

เมื่อผู้ส่งเคสไปถึงบ้าน เห็นโยมแม่นอนหันหลังให้ . โยมพ่อเล่าว่าแม่ทานข้าวไม่ได้ ไม่มีแรง พูดบ่นเรื่อยเปื่อย . ผู้ส่งเคสได้อธิบายอาการของผู้ที่ถูกผีเข้าให้โยมป้าฟัง ซึ่งมีลักษณะคือ สายตาจะหลบหน้าหนี ไม่กล้าสบตาโดยเฉพาะผู้มีศีลธรรม ตาแข็งทื่อ ไม่ค่อยกระพริบ และความรู้สึกนึกคิดการพูดคุยไม่ใช่ของคนเดิม . ทันใดนั้น โยมแม่ที่ปกติหูตึงกลับพูดขึ้นว่า "พวกนี้คุยอะไรกันน่ารำคาญ" และได้ยินแม้ผู้ส่งเคสจะพูดเบาๆ . ผู้ส่งเคสจึงมั่นใจว่าโยมแม่ถูกผีเข้าจริง .

ด้วยความรู้ที่ศึกษามา ผู้ส่งเคสได้เรียกโยมแม่ที่นอนหันหลังมาถามชื่อว่าเป็นใคร มาจากไหน . แต่ผีที่เข้าสิงตอบว่า "เขาไม่ให้บอก" แล้วหันหน้าหนี . ผู้ส่งเคสจึงเรียกให้หันหน้ามาใหม่ ผีกลับท้าว่า "ถ้าแน่ก็มาสู้กันซิ" . ผู้ส่งเคสตอบตกลงและนำเหรียญปราบมารและรูปหลวงปู่วัดปากน้ำให้ดู พร้อมบอกว่าให้ดูให้ชัดๆ ว่าเป็นใคร . ปรากฏว่าโยมแม่ (ผี) พูดว่า "แสงเข้าตามองไม่เห็น ตาจะบอดแล้ว" แล้วหันหน้าหนีนอนเงียบไป ไม่สนใจใครทั้งสิ้น . ผู้ส่งเคสให้ดูเหรียญอีกจนผีกลัวมาก .

แม้ผีจะกลัวแต่ก็ยังไม่ออก . ผู้ส่งเคสถามว่ารู้จักพระหรือไม่ (หมายถึงตัวผู้ส่งเคสเอง) ผีตอบว่า "No" . แสดงว่าคนพูดไม่ใช่โยมแม่ . เมื่อผีท้าสู้ ผู้ส่งเคสบอกว่าพระไม่กลัวผี มีแต่ผีกลัวพระ . ผู้ส่งเคสจึงพูดเรื่องบาป นรก บุญ และสวรรค์ให้ผีฟัง แต่ผีตอบว่า "ไม่รู้ ไม่รู้ รู้จักหรอกบุญ รู้จักแต่ฆ่าๆ" พร้อมทำท่าทางการฆ่าให้ดู .

ผู้ส่งเคสจึงชวนผีทำบุญด้วยการสร้างพระธรรมกายประจำตัว . ในที่สุดผีก็ยอมทำบุญและรวบรวมเงินได้ 2,000 กว่าบาท โดยบอกให้คนอื่นๆ มาร่วมทำบุญด้วยและเขียนจองสร้างพระไว้ก่อน . ผู้ส่งเคสบอกให้ผีอนุโมทนาบุญ แต่ผีนั่งเฉยๆ เพราะทำไม่เป็น . ผู้ส่งเคสจึงสอนวิธีอนุโมทนา . เมื่อผีทำเป็นแล้ว ผู้ส่งเคสจึงถามชื่อผีอีกครั้งเพื่อจะกรอกชื่อและอุทิศบุญให้ แต่ผีบอกว่าเขาไม่ให้บอก . ผู้ส่งเคสบอกว่าถ้าไม่บอกชื่อเวลาอุทิศบุญจะไม่ได้รับ . ในที่สุดผีจึงบอกชื่อว่า "ผง" . โยมพ่อโยมแม่และญาติๆ ต่างร้องอ๋อ เพราะปู่ผงเป็นหมอปราบผีในเขต 4 ตำบล และถ้าผีเข้าคนไหนแล้วไปบอกปู่ผงจะหาย . ผู้ส่งเคสถามนามสกุล ปู่ผงมีนามสกุลเดียวกับโยมแม่ . ปู่ผงบอกอายุ 85 ปี ถ้าถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2540) อายุประมาณ 130 ปี .

เมื่อเขียนใบสร้างพระเสร็จ ผู้ส่งเคสให้ผีอธิษฐานพักหนึ่งแล้วให้ถวายคืน . หลังถวาย ผีพูดว่า "เย็นกายสบายใจดีมาก" . เมื่อผีสบายใจ นอกจากยิ้มแล้วยังรำและร้องรำทำเพลงด้วย มีแววตาสดใสและมีแรงขึ้นมาก . ผีบอกว่าขณะนั้นที่โคกตูม ภูน้อย มีการละเล่นตีกลองเถิดสนุกมาก มีคนมามาก ซึ่งคนในที่นี้คือผีในภูมินั้น . ผีเล่าว่าที่โคกตูม ภูน้อย เป็นดงป่าไม้ที่ชาวบ้านเชื่อว่ามีผีดุ ฆ่าคนตายมาแล้วหลายศพ ใครไปถางป่าทำไร่ต้องตายหมด . ชาวบ้านได้ยินเสียงกลองดังทุกวันพระเป็นประจำ . โยมแม่เคยพูดว่า "มีมีดจ่อคอ" ผู้ส่งเคสคิดว่าผีคงเอามีดจ่อคอแม่จริง .

ผู้ส่งเคสอยากให้ผีออกจากโยมแม่ ขณะนั้นโยมแม่มีพระของขวัญคล้องคอ 2 องค์ . ผู้ส่งเคสเพิ่มให้อีก 1 พวง ประมาณ 5 องค์ . ผีบอกว่ากลายเป็นมีดอีโต้จ่อคอ . ผู้ส่งเคสใส่เพิ่มอีก 1 พวง รวมเป็น 3 พวง . ผีบอกว่ากลายเป็นอีโต้เชือดคอขาด พร้อมร้องเสียงหลงดังลั่น เอา มือจับคอตัวเอง นอนดิ้นเหมือนถูกเชือดคอจริง . ผู้ส่งเคสคิดว่าโยมแม่คงตายแน่ จึงรีบเอาพระของขวัญออกจากคอ 1 พวงทันที . โยมแม่เอา มือจับคอตัวเอง พูดว่า "นึกว่าคอขาดแล้ว เหลือแค่มีดอีโต้จ่อคออยู่" . ผู้ส่งเคสคิดว่าที่ผีไม่ออกเพราะมีพระคล้องคอ จึงให้ถอดออกให้หมดแล้วคล้องคอใหม่ . ในที่สุดโยมแม่ก็นั่งคอตก ก้มหน้าเงียบ อาการดีขึ้น จึงไปทำบุญที่วัดใกล้บ้าน และผีก็ไม่มาอีกเลย .