EP.873 ปริศนาหลังแว่นดำ

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาจากเมืองกีวี ประเทศนิวซีแลนด์ ท่านได้รู้จักศูนย์ปฏิบัติธรรมโอเรวาและ DMC ซึ่งเป็นสื่อสีขาวที่ทรงคลื่นใสๆ ไปทั่วโลกเมื่อเดือนพฤศจิกายน 2548 ท่านชื่นชอบรายการ Case Study มากและติดตั้งจานรับสัญญาณ DMC ทันที เวลาไปทำงานก็จะอัดวิดีโอรายการไว้เพราะไม่ต้องการพลาด ท่านมีเพื่อนสนิทชาวนิวซีแลนด์ซึ่งเป็นลูกค้าประจำที่ร้านอาหารไทยของท่าน ความสนิทสนมของท่านกับเพื่อนคนนี้มากเป็นพิเศษ เพราะทั้งสองเกิดวัน เดือน ปีเดียวกัน ซึ่งยิ่งสร้างความปลาบปลื้มใจทับทวี เพราะวันเกิดตรงกับวันเกิดของคุณครูไม่ใหญ่ คือวันที่ 22 เมษายน ซึ่งเป็นวันหล่อของโลก เรื่องราวของเพื่อนคนนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ท่านต้องส่งเรื่องราวนี้มา และขออนุญาตเอี่ยวเรื่องของท่านเองด้วย ผู้ส่งเคสเล่าว่าท่านเป็นลูกคนแรกในจำนวน 8 คน ในวัยหนุ่มท่านขยันเรียนไปทำงานไป ไม่สูบบุหรี่ เคยไปทำงานที่อู่ตะเภาและลาออกมาทำงานเพราะรายได้ดี ครอบครัวท่านขาดความอบอุ่น ท่านเองก็ขาด จึงแสวงหาความอบอุ่นด้วยการมีแฟนคนแรก อยู่ด้วยกันจนมีลูกชาย 1 คน แล้วต้องแยกทางกันเมื่อลูกชายอายุ 6 ขวบ เพราะท่านต้องไปทำงานที่ซาอุดิอาระเบีย 10 ปี ท่านส่งเงินทั้งหมดกลับบ้าน เมื่อกลับมาเยี่ยมบ้านพบว่าแฟนคนแรกมีแฟนใหม่ทำให้ท่านเศร้ามาก ต่อมาท่านพบกับสตรีอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นคนดีมาก เป็นแม่ศรีเรือนที่หาได้ยาก ท่านอยากได้คนดีๆ มาช่วยเลี้ยงลูกจึงขอเธอแต่งงานและเธอตกลง ท่านมีลูกสาวกับเธอ 1 คน และภรรยาคนนี้สมบูรณ์แบบมาก เธอรับผิดชอบเลี้ยงดูลูกชายที่เกิดกับแฟนคนแรกเหมือนลูกตัวเอง ขณะที่ทำงานอยู่ที่ซาอุฯ อีกครั้ง ลูกสาวอายุ 4 ขวบ ท่านได้พบผู้หญิงอีกคนซึ่งกลายเป็นแฟนคนที่ 3 พบกันตอนกลับมาพักผ่อนที่เมืองไทย ชอบกันมาก แต่ไม่แน่ใจว่าเธอชอบไหม ติดต่อกัน 2 ปี จึงเลิกรากันไปเพราะทราบว่าไม่ใช่สิ่งถูกต้อง ปี 2533 ท่านพาครอบครัวย้ายมาอยู่ประเทศนิวซีแลนด์และเปิดร้านอาหารไทยซึ่งประสบความสำเร็จ 10 ปีต่อมา ท่านฝันถึงแฟนคนที่ 3 ที่เลิกกันไปทั้งที่ไม่เคยติดต่อกันเลย ท่านอดคิดถึงเธอไม่ได้จึงติดต่อไป ทราบว่าเธอยังไม่มีครอบครัว ท่านเสี่ยงชวนเธอมาเที่ยวนิวซีแลนด์และเธอตอบตกลง ท่านมีลูกชายกับเธออีก 1 คน โดยภรรยาคนปัจจุบันทราบเรื่องตลอดและไม่ขัดข้อง ซึ่งท่านบอกว่าเธอสมบูรณ์แบบมาก ท่านเคยอธิษฐานว่าถ้าแฟนคนที่ 3 และลูกชาย รวมทั้งคุณแม่ของท่านได้รับวีซ่ามาอยู่นิวซีแลนด์ได้ จะทำบุญ 1 ล้านบาท วันรุ่งขึ้นหลังจากอธิษฐานก็ได้ข่าวดีทันที แต่เนื่องจากความวุ่นวายทางธุรกิจ ท่านลืมเรื่องทำบุญ นำเงิน 1 ล้านบาทไปลงทุนธุรกิจ สุดท้ายโดนโกง กันยายน 2548 แฟนคนที่ 3 หอบลูกหนีออกจากบ้าน ต่อมาพนักงานที่ร้านอาหารก็ลาออกยกทีม ปัญหาทุกอย่างประดังเข้ามาทำให้ท่านทุกข์มาก จึงแสวงหาที่พึ่งทางใจจนได้พบยอดกัลยาณมิตรที่แนะนำให้รู้จักศูนย์ปฏิบัติธรรมโอเรวา และเมื่อเจอจานดาวธรรม เจอคุณครูไม่ใหญ่ ก็รู้สึกว่าใช่เลย ได้เจอสิ่งที่พึ่งให้พ้นทุกข์ได้

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นด้วยความประทับใจใน DMC และรายการ Case Study ท่านเล่าถึงเพื่อนสนิทชาวนิวซีแลนด์ซึ่งเป็นลูกค้าประจำและมีความผูกพันกันเป็นพิเศษ เพื่อนของท่านเป็นชาวนิวซีแลนด์ เกิดวันเดือนปีเดียวกับท่าน ซึ่งตรงกับวันเกิดของคุณครูไม่ใหญ่ คือ 22 เมษายน สามีของเพื่อนเป็นชาวเมารี นับถือศาสนาคริสต์ เพื่อนของท่านมีความสนใจในประเทศไทยและพระพุทธศาสนามาก ทั้งสามคนมักจะชวนกันไปฝึกสมาธิตามวัดไทยในนิวซีแลนด์เสมอ

ในเดือนพฤษภาคม 2548 เพื่อนของท่านล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดร้าย แพทย์วินิจฉัยในปี 2548 ว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกิน 1 สัปดาห์ เพราะโรคมาถึงระยะสุดท้ายแล้ว สองสามีภรรยารู้สึกเศร้าเสียใจมาก ทางออกสุดท้ายทำให้เธอนึกถึงเพื่อนชาวพุทธ คือผู้ส่งเคสเอง เธอจึงส่งคำถามมาว่า หากมีคนมาบอกว่าภายในสัปดาห์นี้จะต้องตาย ชาวพุทธเตรียมตัวกันอย่างไร

คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาอธิบายว่า ชาวพุทธเตรียมตัวมาตั้งแต่เกิดด้วยการศึกษาว่าความตายคู่มากับการเกิด แต่เป็นการเกิดและตายอย่างต่อเนื่องที่สังเกตไม่ออก แต่ละขณะจิตเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ตายไป ขณะจิตใหม่ก็เกิดต่อเนื่อง ชาวพุทธถูกสอนว่าต้องตายอย่างแน่นอน ไม่ว่ายากดีมีจน ล้วนตายหมด จึงคุ้นเคยกับความตาย และถูกสอนให้เตรียมตัวตายอย่างถูกหลักวิชชา เมื่อใกล้สู่ชีวิต ใจใสก็ไปดี ใจหมองก็ไปไม่ดี ชาวพุทธจึงเตรียมตัวตายด้วยการสั่งสมคุณงามความดี ทั้งทาน ศีล ภาวนา เพื่อที่ว่าเมื่อถึงวาระสุดท้าย ภาพแห่งความดีจะได้มาปรากฏเป็นกรรมนิมิต ทำให้ใจใส มีความสุข เพราะเห็นภาพความดีนั้น จนจิตใจอยู่เหนือความรู้สึกกลัวตายหรือไม่กลัวตาย เพราะคตินิมิตจะใสสว่าง พร้อมสำหรับการเดินทางสู่ปรโลก ไปมีชีวิตใหม่หลังตาย นี่คือวิธีที่ชาวพุทธเตรียมตัว คือทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาอย่างต่อเนื่อง

เมื่อได้คำถามเช่นนี้ ผู้ส่งเคสยังได้โทรศัพท์นัดหมายพระอาจารย์เพื่อไปเยี่ยมเพื่อน ในวันขึ้นปีใหม่ 1 มกราคม 2549 พระอาจารย์ได้เมตตาสอนให้เพื่อนของท่านรู้จักการทำสมาธิบนเตียงคนป่วย ให้กำลังใจในการต่อสู้กับโรค ท่านสอนว่าโรคเป็นเรื่องของหมอ แต่จิตใจต่างหากที่เราต้องดูแลรักษา ทำให้เธอและสามีมีกำลังใจขึ้น และแม้จะนอนบนเตียงผู้ป่วย เธอก็กัดฟันต่อสู้ความเจ็บปวด พยุงตัวลุกจากเตียง นั่งรถเข็นไปกดเงินจากตู้ ATM นำเงินมาอธิษฐานและถวายพระอาจารย์เพื่อสร้างพระธรรมกายประจำตัวด้วยมือของเธอเอง เธอยังร่วมบุญสร้างสาวแก้วพันปีและทำบุญปล่อยปลา

ผลปรากฏว่า เธอสามารถมีชีวิตยืนยาวต่อมาได้มากกว่าที่หมอกำหนดไว้ ในวันที่ 19 มกราคม อาการของเธอทรุดหนักต้องนำส่งโรงพยาบาลด่วน ครั้งนี้หมอไม่รับรักษา บอกญาติว่าเธอคงเหลือเวลาไม่เกิน 24 ชั่วโมง แต่เธอยังมีสติและกำลังใจดีมาก เธอได้บอกน้องชายให้ไปนิมนต์พระมาที่บ้าน โดยไม่ใช่พระปลอม ขณะที่ญาติและเพื่อนสนิทมารวมกัน เธอยังมีสติและบอกทุกคนว่านี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอจะขอร้อง ก่อนหลับตาลาโลก ขอจัดงานศพแบบชาวพุทธ

วันนั้น พระอาจารย์พระปลัดสุธรรม สุธัมโม ซึ่งเดินทางกลับจากนครซิดนีย์มาถึงสนามบินโอ๊คแลนด์เที่ยงคืน กัลยาณมิตรครอบครัวฮาร์ทไปรับและรีบตรงไปยังบ้านของเธอ ทุกคนอยู่ในบรรยากาศเศร้าโศกเสียใจ พระอาจารย์สุธรรมโมจึงขอร้องให้ทุกคนช่วยกันสร้างบรรยากาศดีๆ อย่าเศร้าโศก ทำใจให้ใสๆ และช่วยกันอธิษฐานจิต ตรึกระลึกถึงพระธรรมกายประจำตัวที่เธอสร้าง บางครั้งเธอมีอาการกระสับกระส่าย ทุกคนก็พร้อมใจกันเปล่งเสียง "สัมมาอะระหัง" ดังๆ ให้เธอได้ยินอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้เธอได้ยิน พระอาจารย์ก็สวดอิติปิโสภควา 3 จบ สิ้นเสียงสวดมนต์ เธอก็มีอาการสงบแล้วก็หลับไป พระอาจารย์ยืนยันกับสามีและญาติว่า ให้ทำใจสบาย เธอคงอยู่กับพวกเรา อย่ากังวลกับคำบอกเล่าของหมอ หมอวินิจฉัยตามหลักวิชชาเท่านั้น แต่ตอนนี้ให้ญาติทำใจให้ใส นึกถึงความดี

ปรากฏว่าวันรุ่งขึ้น เธอมีอาการดีขึ้นและมีชีวิตยืนยาวมามากกว่าที่หมอกำหนดได้อีกครั้ง นับจากวันนั้น เธอได้พาครอบครัวทำสมาธิพร้อมกันทุกคืน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า นี่แสดงว่าตอนนี้เธอพร้อมแล้ว และทุกคนในครอบครัวก็พร้อมแล้วที่จะให้เธอจากไป สมาชิกทุกคนในครอบครัวเข้าใจว่าความตายเป็นสิ่งสากลที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เธอมีชีวิตอยู่ต่อมาได้อีก 4 วัน ในคืนวันที่ 24 มกราคม 2549 เธอก็จากทุกคนไปอย่างสงบ งานฌาปนกิจศพของเธอถูกจัดขึ้นแบบชาวพุทธอย่างสมบูรณ์แบบ มีการแสดงธรรมะขยายความเรื่อง "Death is a part of life" ในทัศนะชาวพุทธ ท่ามกลางความประทับใจของญาติสนิท มิตรสหาย ชาวกีวี และชาวเมารีที่มาร่วมงานถึง 200 คน เรื่องราวของเพื่อนชาวเมารีผู้มีบุญก็จบลงเพียงเท่านี้

ส่วนเรื่องราวของผู้ส่งเคสเองนั้น นอกจากภูมิหลังเรื่องการงานและความสัมพันธ์ต่างๆ แล้ว ท่านยังเล่าถึงปัญหาธุรกิจที่ประดังเข้ามาพร้อมกัน ทั้งการถูกโกงเงินล้าน พนักงานลาออกยกทีม แฟนคนที่ 3 หอบลูกหนี ซึ่งทำให้ท่านทุกข์มากและแสวงหาที่พึ่งทางใจจนมาพบหมู่คณะ ท่านยังเล่าถึงประวัติครอบครัว ทั้งคุณพ่อซึ่งเป็นคนเจ้าชู้ มีภรรยาหลายคนแต่ก็มีฐานะดี ขยัน ทำมาหากินเก่ง พูดเพราะ ฉลาด บุคลิกน่าเคารพ เสียชีวิตด้วยมะเร็งลำไส้เมื่ออายุ 74 ปี คุณแม่ซึ่งเป็นภรรยาคนแรก แต่งงานเพราะถูกยายบังคับ ร่วมสร้างฐานะกับคุณพ่อ 16 ปีต่อมา ชีวิตก็เปลี่ยนไปเพราะคุณพ่อมีภรรยาน้อย และมีคดีความ ทำให้คุณแม่ตรอมใจมาก ฐานะทางบ้านแย่ลง และมีอาการคล้ายผีเข้าบ่อยๆ ตัวสั่น พูดเรียกชื่อคนโน้นคนนี้ คุณตาซึ่งเป็นหมอรักษาคนไข้ด้วยการเป่าก็เป่าและทำน้ำมนต์ให้หาย แต่พอคุณตาสิ้นชีวิต คุณแม่ต้องไปโรงพยาบาล หมอใช้ยาระงับประสาท ปัจจุบันอายุประมาณ 82 ปี คุณปู่เป็นแพทย์แผนโบราณ เสียชีวิตด้วยโรคชราอายุ 90 ปี คุณย่าเสียชีวิตด้วยวัณโรคอายุ 84 ปี คุณตา (ทางแม่) เสียชีวิตด้วยโรคชราอายุ 74 ปี คุณยาย (ทางแม่) เสียชีวิตด้วยโรคชราอายุ 94 ปี นอกจากนี้ ท่านยังเล่าถึงเหตุการณ์ในวัยเด็กที่เคยฉี่ราดกระปุกปูนกินหมากของคุณยาย ทำให้คุณยายต้องทานหมากผสมปัสสาวะของท่าน แถมยังเอาไปเลี้ยงแขกที่มารักษาโรคด้วย ท่านสงสัยว่าการกระทำนี้มีวิบากกรรมอย่างไรและจะแก้ไขอย่างไร ประวัติและเหตุการณ์เหล่านี้เป็นที่มาของคำถามที่ผู้ส่งเคสต้องการให้คุณครูไม่ใหญ่เมตตาตอบ