EP.952 ต่างภพ

เรื่องราวนี้ถูกถ่ายทอดมาจากผู้ที่เติบโตในเมืองจันทบุรี เมืองที่ร่ำลือเรื่องน้ำตก เมืองผลไม้ พริกไทยพันธุ์ดี อัญญมณีมากเหลือ และเสื่อจันทบูร ผู้ส่งเรื่องได้ประสบเหตุการณ์ประหลาดอัศจรรย์มากมายที่ศาสตร์อื่นใดไม่อาจ อธิบายได้ ด้วยเหตุนี้ จึงได้ส่งเรื่องราวมาเพื่อขอพึ่งคำอธิบายจากพุทธศาสตร์ ซึ่งถือเป็นศาสตร์ที่ 19 นอกเหนือจากศิลปศาสตร์ 18 ประการ

เรื่องราวประหลาดเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ผู้ส่งเคสอายุได้ 10 ปี ในคืนวันเพ็ญ 15 ค่ำ ซึ่งเป็นวันที่ยมโลกปิดทำการและสว่าง พ่อแม่ของผู้ส่งเคสออกไปดูภาพยนตร์ข้างนอก ปล่อยให้ผู้อยู่เฝ้าบ้าน ไม่นานก็ได้ยินเสียงดนตรีไทยโหมโรงแว่วมาแต่ไกลแล้วค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ จนมาดังอยู่หน้าบ้าน ปลุกให้ผู้ส่งเคสที่กำลังหลับอยู่ให้ตื่นขึ้น เมื่อลุกไปดูที่หน้าต่าง ก็ต้องตะลึงกับภาพที่เห็น ราวกับก้าวเข้าสู่โลกแห่งความฝัน ด้วยทุ่งหญ้าเขียวขจีสดใสงดงามเต็มแผ่นดิน และปรากฏการณ์ประหลาดคือเห็นควายเผือกตัวใหญ่กว่าควายธรรมดา 2 เท่า มีเกราะแขวนคอ ผิวพรรณสวยสง่างาม และมีเสียงกุ้งกิ๊งที่คอเข้ากับเสียงดนตรีไทยที่ไพเราะ ภาพนั้นคล้ายมนต์สะกดให้ยืนมองจนเคลิ้ม แม้อายุเพียง 10 ขวบ แต่ภาพก็ไม่หายไปเมื่อขยี้ตา กลับยิ่งเห็นชัดเจนขึ้น คือเห็นนักดนตรีชุดไทย และเห็นร่างเทพบุตรสุดหล่อราวกับลงมาจากสวรรค์ อยู่ในตัวควายเผือก (หมายถึงนั่งอยู่ข้างบน) ชัดเจนราวกับพระเอก เทพบุตรนั้นค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ ผู้ส่งเคสจึงอธิษฐานขอให้ได้เขามาเป็นพระเอกในดวงใจ ขณะกำลังอธิษฐาน พ่อกับแม่ก็กลับมาพอดี ภาพทุกอย่างก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย พ่อบอกว่าผู้ส่งเคสตาฝาด

ต่อมาอีก 4 ปี เมื่อผู้ส่งเคสแตกเนื้อสาว ก็ได้พบพระเอกคนนั้นอีกครั้ง หน้าตาประดุจเทพบุตรที่เห็นในควายเผือกจริงๆ เมื่อเห็นแล้วผู้ส่งเคสไม่รอช้า จึงทำอธิษฐานให้เป็นจริงด้วยการมอบดวงใจน้อยๆ ให้เขาดูแลในฐานะเทพบุตรคนข้างกาย

จากนั้นผู้ส่งเคสได้ย้ายมาอยู่เขาคิชฌกูฏ ในค่ำคืนเดือนหงายขณะกำลังกรีดยาง ก็มีเสียงเหมือนม้าวิ่งกรุบๆ แว่วมา แล้วสัตว์รูปร่างคล้ายม้าแต่หูสั้นกว่าก็วิ่งมาหยุดตรงที่ยืนอยู่ สัตว์ตัวนั้นใหญ่มาก ลักษณะสวยงาม ผิวหนังเรียบสีน้ำตาลอ่อน วิ่งกลับไปกลับมาแล้วก็หายไป คืนต่อมาก็มาอีก แต่คืนที่สามไม่มา คืนที่สี่ก็มาอีก ผู้ส่งเคสจึงถามว่าเป็นใคร มาทำไม ไปไหนมา เขาเพียงมองเหมือนจะบอกลาแล้วก็วิ่งหายไป ไม่ได้ตอบอะไร ผู้ใหญ่บอกว่าสัตว์ที่เห็นนั้นเรียกว่า "ควาน"

อีกคืนหนึ่งพระจันทร์เต็มดวงเช่นกัน ตอนเช้ามืดหลังกรีดยางเสร็จ ผู้ส่งเคสเงยหน้ามองไปทางทิศตะวันตก ก็ตะลึงกับภาพดวงกลมใหญ่กว่าพระจันทร์ สีเหลืองนวลเย็นตา มีสีสันอัญมณีเจิดจรัสล้อมรอบ ค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ มีดวงบริวารตามเป็นแถวยาวเหมือนดาวหาง ส่องแสงสวยงาม อรยิบ อรยับ ราวกับดวงดาวกระพริบ ภาพนั้นตรึงตาตรึงใจจนไม่อยากเปลี่ยนจุดมอง สักพักใหญ่ก็ลดตัวลงลับแนวเขาไปในแสงตะวันแรก ผู้ใหญ่บอกว่านั่นคือ "แม่พลอย" ที่พา "ลูกพลอย" ย้ายที่อยู่ หนีคนไปรบกวน

ต่อมาผู้ส่งเคสได้แต่งงานและย้ายไปอยู่บ้านสามี มีเรื่องคับแค้นใจมากจนอยากตาย แต่ก็กลัวตกนรกหากฆ่าตัวตาย จึงคิดตายแบบพุทธบูชาโดยการนั่งสมาธิ นึกถึงหลวงปู่สด ขอเอาชีวิตเป็นพุทธบูชา แว็บเดียวรู้สึกตัวเบา หลุดออกจากร่างทางจมูก พร้อมเงาขาวๆ ใสคลุมตัวพาผู้ส่งเคสทะลุมิติ ยิ่งไปไกลก็ยิ่งโล่งกว้างขวาง แต่ตกใจกลัวจึงกลับมาร่างเดิม รู้สึกงงไปหมดและลืมเรื่องฆ่าตัวตายไปเลย

ต่อมามีกัลยาณมิตรชวนผู้ส่งเคสมาวัดพระธรรมกายในปี 2540 แม้มาวัดแต่สามียังไม่สร้างบุญเต็มที่ จนผู้ส่งเคสต้องเชียร์ให้มาบวช ซึ่งสามีก็ได้มาบวชที่วัด จากนั้นทั้งสองก็ได้สร้างบารมีร่วมกันอย่างเข้าใจ เมื่อได้ขึ้นปฏิบัติธรรมที่สวนบัวรีสอร์ท ก็เกิดเหตุการณ์พิศวงขึ้นอีกครั้ง ผู้ส่งเคสไปเยี่ยมชมเรือนไทยหลังใหญ่ท้ายรีสอร์ทและรู้สึกคุ้นเคยมาก เห็นท่อนไม้เหมือนกลอนก็ทราบทันทีว่าใช้ขัดบานประตู ข้าวของเครื่องใช้ก็รู้สึกเหมือนเคยใช้มาก่อน เมื่อขึ้นไปชั้นบน มีความรู้สึกเหมือนมีใครบอกให้เดินไปทางระเบียงหลัง จะได้พบสิ่งที่คุ้นเคยยิ่งกว่า เดินไปครึ่งทางก็หยุดกึกเพราะมีเงาดำรูปคนสูงใหญ่มาคลุมตัว บอกให้มองบนหลังคาแกะสลักรูปดอกบัว ถามว่าจำได้ไหม ผู้ส่งเคสคิดไม่ออก แต่เท้าก็เดินไปหยุดที่ตู้โชว์โบราณ ทันใดนั้นมีเสียงผู้ชายผ่านความเงียบมา สะกิดเรียกจากเบื้องหลัง เมื่อหันไปก็เห็นผู้ชายที่มาปฏิบัติธรรมด้วยกัน เขาบอกว่ามีคน (ซึ่งเขาเห็นในสมาธิ) ฝากมาบอกว่า ผู้ส่งเคสเคยอยู่ที่นี่ มีหลักฐานและชวนไปพิสูจน์ เขาพาไปที่โต๊ะเครื่องแป้งโบราณและบอกให้ลองนั่งบนหีบ แตะมือกไปที่กรอบกระจกตามที่คนฝากเรื่องสั่งมา เมื่อนั่งและแตะกรอบกระจกพร้อมทำใจนิ่งๆ ก็มีลมแรงผ่านกรอบกระจกมาตามนิ้วถึงแขน รู้สึกว่ากรอบกระจกมีพลังเงียบเฉียบขาดมาดึงมือไว้ ต้องออกแรงดึงจึงจะหลุด ผู้ชายคนนั้นบอกว่าจะพาไปพบใครคนหนึ่งที่คอยอยู่ เห็นแล้วจะดีใจจนร้องไห้ เขาพาลงบันไดไปที่ศาลหลังเล็กๆ คล้ายเรือนไทย บอกให้ดูรูปเจ้าของศาลซึ่งผู้ส่งเคสรู้จักดี พอเห็นรูป น้ำตาแห่งความปิติก็เอ่อล้นเต็มตา ทั้งที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน รู้สึกเหมือนได้เจอคนที่รู้จักที่พลัดพรากกันมานานแสนนาน ต่างกันเพียงภพภูมิเท่านั้น เจ้าของภาพเป็นผู้หญิงใส่เสื้อลูกไม้ เกล้าผม แต่ดวงตาอับแสงโรยลา ผู้ชายคนนั้นบอกอีกว่า ผู้ส่งเคสเป็นน้องสาวของเจ้าของรูปในศาล ต่อมาผู้ส่งเคสพบผู้ชายคนนั้นอีกที่เรือนไทย เขาบอกว่าเห็นในสมาธิว่ามีผู้หญิงผมยาวในชุดสไบเฉียงเฝ้าเรือนไทยอยู่ ยังไม่อาบไปจากที่นี่ได้ เธอขอร้องให้เขาช่วยติดต่อเจ้านายของเธอที่มาปฏิบัติธรรมรุ่นนี้ ซึ่งก็คือผู้ส่งเคส คืนสุดท้ายก่อนกลับ ตอนประมาณ 22:00 น. ขณะเคลิ้มหลับ ได้ยินเสียงพายุและฝนตกแรงมาก พลันมีพลังดึงตัวผู้ส่งเคสให้เดินไปที่เรือนไทย บอกให้ไปนอนที่นั่น เพราะที่นั่นคือบ้านของเธอ ไม่ใช่ที่นี่ ผู้ส่งเคสตอบว่าไปไม่ได้เพราะอยู่กันคนละภพแล้ว และพรุ่งนี้ต้องกลับกรุงเทพฯ ต้องร่ำลากันแล้ว จึงกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น ร้องเรียกให้เพื่อนช่วย เพื่อนๆ ตื่นขึ้นมาปลอบ มีคนถอดองค์พระให้ สวดมนต์กล่อม แล้วก็นั่งสมาธิ สักพักผู้ส่งเคสก็หลับสบาย เพื่อนเล่าภายหลังว่าหลังจากผู้ส่งเคสหลับไปแล้ว บางสิ่งในตัวผู้ส่งเคสยังไม่หลับ ได้ยินแต่เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังออกมาทั้งคืน

อีกเรื่องหนึ่งเกิดขึ้นที่พนาวัฒน์ ทุกครั้งที่ผู้ส่งเคสนั่งสมาธิ จะมีของแหลมๆ เล็กๆ เหมือนเข็มแทงนับหมื่นนับแสนเล่ม เจ็บปวดมาก ต่อมาขาก็ปวดเหมือนกระดูกจะแตก กายสั่น บังคับไม่ได้ตลอดการอบรม กลับมาบ้านก็สวดมนต์ไม่ได้ เพราะนั่งสมาธิก็ถูกดึงขา บางครั้งก็ถูกจับหันรอบ เป็นเช่นนี้ราวเดือนเศษ เช้าวันหนึ่งยืนอยู่ดีๆ ก็ถูกดึงขาจะให้ล้ม ผู้ส่งเคสทนไม่ไหวจึงให้สามีเขียนจดหมายกราบเรียนหลวงพ่อ ไม่นานอาการเหล่านั้นก็หายไป

คุณตาของผู้ส่งเคสเสียชีวิตเมื่ออายุ 75 ปี แต่ฟื้นกลับมาในวันเดียวกัน ท่านเล่าว่ามีคนพาไปแล้วก็พามาส่ง ให้มาอยู่ต่ออีก 7 ปี โดยต้องอยู่ในบริเวณที่เขาทำไว้เป็นวงกลม มีรัศมีครอบคลุมเฉพาะในเขตที่กำหนดเท่านั้น ห้ามออกนอกเขตเด็ดขาด ต่อมาคุณตาก็เสียชีวิตอีกครั้งตอนอายุ 82 ปี ครบ 7 ปีที่บอกพอดี